De sandwichgeneratie: ingeklemd tussen zorg voor kinderen én ouders

{$items.title}

Het zijn vaak mensen tussen de veertig en zestig jaar. Behalve de zorg van hun opgroeiende kinderen, bekommeren zij zich ook om hun hulpbehoevende ouders. Het blijkt een loodzware combinatie.


Sandwicher Pim (52) scheidde vier jaar geleden van haar man. Ze heeft twee dochters (25 en 21) waarvan de jongste nog bij haar woont. Ook heeft ze haar beide ouders nog (91 en 89) die allebei zelfstandig wonen.

Tijd voor jezelf

‘Mijn twee dochters maken beide serieuze stappen naar zelfstandigheid, maar ik blijf wel heel erg nodig voor hun. Dat geldt ook voor mijn ouders. Een paar jaar geleden kreeg mijn moeder een zware hartinfarct waarna ze besloot om niet meer te koken. Dat zou haar leven veel makkelijker maken. Sindsdien eten mijn ouders elke zondag bij mij. Ik doe dat doodgraag want ik heb een goede band met ze.'

'Toch moet ik toegeven dat het wel echt zwaar is. Tot vorig jaar werkte ik 4/5de, ik zat in een moeilijke scheiding en ik zorgde voor zowel mijn kinderen als mijn ouders. Wat het vooral moeilijk maakte is dat ik helemaal geen tijd voor mijzelf had.’

Verantwoordelijkheid

‘Ik deed vorig jaar een rusthuis tour met mijn ouders om te zien of er een geschikte tussen zat. Mijn moeder zei: ‘Dag, we komen eens kijken voor later.’ Voorlopig willen ze dus thuis blijven wonen.'

'De zorg voor mijn ouders houdt ook in dat ik mee naar de dokter ga, ik samen hen de boodschappen doe en altijd beslissingen neem. Dat voelt als een hele verantwoordelijkheid en is psychologisch best zwaar. Aan de andere kant ben ik er voor hen en ik wil er ook voor hen zijn.'

Landingsbaan

Sinds een jaar werk ik deeltijds. Ik voel mij een enorme goedzak dat ik in dit stelsel kon stappen. Minder werken heb ik in de eerste plaats voor mijzelf gedaan. Ik weet dat de zorg alleen maar meer zal worden. Dus die uren die ik er nu bij heb, zijn mooi meegenomen!’

 

Reageer