De (alarm)bel van de schooldirecteur

{$items.title}

Wekelijks blikt Ilse De Vooght, beleidsmedewerker bij Femma, terug op de actualiteit. Met een kritische en feministische inslag zet ze de puntjes op de 'i'.

Op 1 september start het Sint-Gommaruscollege in Lier met een ‘semi-internaat’: een naschoolse opvang met inbegrip van studiebegeleiding, sport en ontspanning. Dit schooljaar tot 18 uur, vanaf het schooljaar 2016-2017 tot 20 uur.  Het initiatief moet de stijgende combinatiedruk van ouders lenigen.

‘Mensen hebben het steeds moeilijker om werk en gezin te combineren. Veel kinderen missen structuur in hun leven en hun punten lijden daaronder’,

aldus directeur Geert Hellemans in De Standaard. Het initiatief is gratis maar van de deelnemende ouders verwacht de school een inspanning:

‘We verwachten dat ze tien keer per jaar naar de school komen in een soort van praatgroep. Daar geven we hen tips hoe ze thuis zelf structuur in het leven van hun kinderen kunnen brengen. Op termijn moeten ze die taak helemaal op zich nemen’.  Gelukkig kijkt de schooldirecteur niet alleen naar de ouders maar ook naar de overheid: ‘die mag niet blind blijven voor dit probleem’.

Wie alvast wel blind blijft voor de combinatienood is Jan Denys, woordvoerder van het interimbedrijf Randstad. 'Hoezo geen tijd meer om op te voeden?' betwist hij een dag later in een opiniestuk, daarbij zwaaiend met het tijdsbestedingsonderzoek van prof. Ignace Glorieux. ‘De gespendeerde tijd aan zorg en opvoeding is de afgelopen twintig jaar redelijk stabiel gebleven. En betaald werken doen we evenveel als 10 jaar geleden’.

Wat Jan Denys blijkbaar niet wil lezen uit hetzelfde tijdsbestedingsonderzoek is dit:


De drukke leeftijd wordt drukker
De tijdsdrukervaring van Vlamingen is gestegen tussen 1999 en 2013. Vooral ouders met jonge kinderen (jonger dan 7 jaar) geven aan veel tijdsdruk te ervaren. De leeftijdscategorie 25 tot 54 jaar, die vaak verschillende ambities combineert (een carrière uitbouwen, een gezin starten, een huis inrichten of verbouwen, etc.), ervaart niet alleen de meeste tijdsdruk in vergelijking met de andere leeftijdscategorieën, maar zij is ook de enige groep waarin de subjectieve tijdsdruk toeneemt tussen 2004 en 2013.

Voorts uit het jaarverslag 2014 van de Kinderrechtencommissaris:

Kinderen vragen tijd
‘Eerste aanbeveling: geef de stem en het perspectief van kinderen en jongeren een volwaardige plek in discussies over belangrijke maatschappelijke thema’s. Neem de discussie over flexibel werken of over het toekennen van een tijdskrediet. Tot op vandaag klinkt hier enkel het standpunt van de volwassene, werkgever of werknemer. In onderzoek van het onderzoekscentrum Kind & Samenleving geven kinderen aan dat het werk van hun ouders vreet aan de gezinstijd en de vrije tijd die ze samen doorbrengen. Ze zien hun ouders pas laat, thuis zijn ze nog met hun werk bezig, en ook na de werkuren wordt de ouder opgeslorpt door huishoudelijk werk. Als de ouder vaak afwezig is, laat thuiskomt, maaltijden mist of na de werkuren nog veel met het werk bezig is, dan wordt dit als een gemis ervaren.  Als signaal van kinderen is dit toch te fundamenteel om zomaar langs de kant te schuiven?’

De combinatie betaald werken en onbetaalde zorgarbeid is wel degelijk een prangend maatschappelijk  probleem.   Ouders – en vooralsnog het meest de moeders, en de kinderen betalen de rekening. Dit ontkennen is fundamenteel onjuist. Wel aan de orde is een grondig debat. Laten we daar alvast dit schooljaar werk van maken!

Meer lezen over de visie van Femma over combineren?

Femma droomt van een toekomst waarin werken en zorgen in evenwicht is.  En het blijft niet enkel bij dromen.  Want in het dossier 'Combinatie arbeid en zorg 2.0' formuleren we zelfs een aantal concrete voorstellen!

 

Reageer