Chris combineert creatief de zorg voor (klein)kinderen en haar vader

<br />
<b>Notice</b>:  Undefined index: items in <b>/home/femma/apps/production/releases/20190805082358/frontend/cache/compiled_templates/7f6f1d63cd823f409c63dea54b7cfbfb_detail.tpl.php</b> on line <b>99</b><br />
{$items.title}

Chris Verheyen (58) heeft in haar leven al heel wat watertjes doorzwommen. Als piepjonge mama stond ze al voor een moeilijk dilemma: ‘mijn werk of de zorg voor mijn kinderen?’ In de voorbije jaren nam die zorgvraag verschillende vormen aan. ‘We moesten ons vaak in bochten wringen en ook nu moeten we soms creatief zijn, maar we zijn daar heel goed in geworden.’ Chris’ vader is 88 en woont nog alleen. Ze heeft vier kleinkinderen van 12, 11, 6 en 5 jaar.

‘Mijn man en ik zijn heel jong getrouwd en zijn – op aanraden van de gynaecoloog – heel jong aan kinderen begonnen. Mijn schoonmoeder had de zorg voor haar demente moeder. Mijn vader was zelfstandige en mijn moeder had de handen vol met mijn – eveneens demente – oma. Wij werkten allebei en stonden er helemaal alleen voor. Dat was heel zwaar. Opvang en werk waren toen niet zo flexibel als nu, en dus maakten mijn man en ik de balans op. We besloten dat iemand zou thuisblijven en dat was ik. Ik denk dat ik nu, met de mogelijkheden die er vandaag zijn zoals tijdkrediet en thuiswerk, een andere keuze had kunnen maken. Maar in die tijd bestond dat allemaal niet. Ik combineerde de zorg voor mijn twee jongens met een functie als kernlid en een bestuursfunctie bij Femma. 

Maar vrij snel kwam de zorg voor onze ouders. Mijn moeder kreeg een hersenbloeding en was daarna zorgbehoevend en slechtziend. Op latere leeftijd werd zij dement en daardoor soms agressief. Het was heel moeilijk voor mijn vader. Ik ging er elke dag naartoe en bleef vaak de hele dag om mijn vader te ontlasten. Ondertussen waren we ook trotse grootouders geworden, en totaal onverwacht moesten we een baby van enkele maanden opvangen. Mijn schoondochter was opnieuw zwanger, maar moest opgenomen worden in het ziekenhuis. Ik had niets in huis! Zo word je er als grootouder wel heel snel ingegooid. In de loop van dat jaar hebben wij onze kleindochter nog een paar keer moeten opvangen. En ook na de geboorte van onze kleinzoon, waren we regelmatig ‘van dienst’. Onze zoon werkte in ploegen en onze schoondochter werkt bij de spoorwegen. Dat betekent werkdagen tussen 3 uur ’s morgens en ’s avonds laat. Met twee kleine kinderen. Soms zat ik daar een week en werd dan ‘afgelost’ door de andere oma. Mijn man werkte toen nog. Met ook de zorg voor mijn moeder was dat niet eenvoudig. Maar wat doe je als ouder? Uiteindelijk hebben zij dezelfde afweging gemaakt als wij destijds. Mijn zoon besloot huisman te worden, en hij doet dat goed.

Mijn moeder is gestorven toen ons derde kleinkind werd geboren. Mijn vader was helemaal op, maar hij wou absoluut alleen blijven wonen. Een paar dagen per week komt er een bejaardenhelpster. Ik kook thuis extra porties en vries die voor hem in. Brood en zo haalt hij zelf, maar tweemaal per maand ga ik met hem winkelen. En soms belt hij me om iets voor hem te halen. Ik ga ook regelmatig zijn appartement grondig kuisen zodat de bejaardenhelpster weer een tijdje voort kan. Hij komt geregeld op eigen houtje hiernaartoe, zeker als hij weet dat de kleinkinderen hier zijn. Hij trekt wel een beetje zijn plan, maar ik laat hem niet graag voor een hele tijd achter. Daarom nemen mijn kinderen de zorg voor hun opa over als wij toch eens een week weg zijn. Ze bellen mij dan elke dag.  

De twee jongste kleinkinderen (van mijn andere zoon) zijn ondertussen 6 en 5. Van bij hun geboorte heb ik vaste dagen om hen op te vangen. We hebben dat zo afgesproken omdat ik toch toen wat regelmaat wou. Maar natuurlijk passen we op als een van de jongetjes ziek is of niet naar school moet, en springen we bij als we gevraagd worden. Als we om half zeven ’s morgens een telefoontje krijgen omdat onze schoondochter in panne staat bijvoorbeeld… Zij moet naar het werk, de kinderen moeten naar school… Of als onze andere schoondochter onverwacht wordt opgeroepen. Dan kun je als papa niet én met je dochter naar de tandarts én je zoon opvangen. Soms moet je heel creatief zijn, maar we zijn daar heel goed in geworden. Ik speel ook taxi als de school chauffeurs vraagt, en ik ben zwemoma.

Soms komen de kleinkinderen slapen. Onze kleindochter vind het heel fijn dat ik met haar kan knutselen en zo. Ik ben zelf heel graag creatief bezig. Ik ben nog altijd actief in de lokale Femmagroep, maar de bestuursfunctie heb ik op een lager pitje gezet.

Gelukkig heeft mijn man mij altijd gesteund. En sinds hij met prepensioen is, helpt hij mij ook. Toen hij stopte met werken, konden wij via het bedrijf een soort workshop volgen. Daar werd gewaarschuwd voor het zwarte gat en hoe je dat kon vermijden. Wij doen nu veel dingen samen. Zo doen we onder andere aan geo-coaching, wandelen of fietsen met een gps terwijl je onderweg vragen oplost. In het begin gingen we alleen, maar nu hebben we al een groepje. Dat is heel tof! Daar halen we telkens weer energie uit om voor anderen klaar te staan.’     
 

Femma wil tijd voor en ondersteuning bij het zorgen

Femma droomt van een wereld waarin alles evenwichtig is verdeeld tussen vrouwen en mannen: thuis, in de politiek, op het werk … Iedereen heeft een job. We hebben tijd voor onze kinderen, ouders, familie en vrienden. Voor vrijwilligerswerk, en voor onszelf.

Hoe?  Dat kan je lezen in het dossier Arbeid en Zorg 2.0

 

 

Reageer