Beste Frank, gelukkig is er zoiets als een arbeidstijdwet

{$items.title}

Geachte mijnheer Van Massenhove,
Beste Frank,

Enkele jaren geleden hadden wij een (voor mij) erg inspirerend gesprek over het nieuwe werken in jouw ondergrondse hemel aan Botanique.
Dat was de aanleiding van een lang proces, waarbij Femma evolueerde naar een organisatie waarin collega´s tijd- en plaatsongebonden werken en zij in dialoog met hun leidinggevende een resultaatsverbintenis opmaken en daarop gecoacht worden. Een hele switch die absoluut haar vruchten afwierp.
Tegelijkertijd zette Femma een evenwichtige en kwaliteitsvolle combinatie van werk en gezin op de maatschappelijke agenda. Een van de speerpunten was toen al een werkweek van 30 uur als het nieuwe voltijds.

Vreemd toch: op meso- of organisatieniveau tijd loslaten en op macroniveau je er net in vastbijten. Is dat niet contradictorisch?
Daar schreef je over in je column in de Tijd (24 oktober 2015):

“Femma blijft hangen in de tijd waar tijd de maatstaf was van alles wat arbeid is.” En “Femma zal de reële 30 urenweek sneller bereiken als ze werk maakt van resultaatsafspraken zonder tijdsbepaling.”

Jouw analyse triggerde me.
Eenvoudig gezegd: waarom ketenen we de arbeidsmarkt vast aan een stugge arbeidstijdwet? Moeten we werkgevers en de werknemers niet bevrijden van tijdslimieten zodat ze vrij en flexibel hun leven kunnen organiseren? Want, dat stelde je ook in je column:

“Verstandige werkgevers weten dat de flexibiliteit ten voordele van het bedrijf niet ten koste kan gaan van de flexibiliteit van zijn werknemers.”

Op dit moment woedt een hevig debat over de Wet Peeters m.b.t. Wendbaar en Werkbaar werk. In de voorstellen lezen we o.a. de invoering van de 45-urenwerkweek; een versoepeling van de regels voor overuren, avond-, nacht- en weekendwerk; een berekening van arbeidstijd op jaarbasis of variabele uurroosters die je maar één dag vooraf bekend moet maken.

De manier waarop jij de FOD Sociale zaken omturnde is bijzonder inspirerend. Wie doet jou dat na?

Maar jouw successtory is een verhaal op bedrijfsniveau en een verhaal van hoogopgeleiden. Onze samenleving is niet (alleen) Femma of de FOD Sociale Zaken. Maar eentje met bedrijven en voorzieningen die moeten ‘optimaliseren’ of met veel kort geschoolde werknemers. De vrijheid van deze werknemers zit hem net wel in een bescherming via wetten, collectief afgedwongen en verankerd. De voorstellen van Peeters leggen bloot dat werknemers niet al hun boontjes moeten te week leggen op de premisse dat flexibiliteit ten voordele van het bedrijf samen gaat met die van de werknemer. 

Het debat van de laatste weken zetten voor mij de zaken op scherp: flexibiliteit ten voordele van de werknemer kan al in het huidige wettelijke kader. De FOD en Femma zijn daar mooie voorbeelden van: maatwerk kan als werknemer en werkgever rekening houden met elkaars belangen. De voorstellen van Peeters dienen om de flexibiliteit van de werknemer af te dwingen ten voordele van de werkgever. Werknemers in bijvoorbeeld de zorgsector of jongeren in precaire contracten zullen aan flexibiliteit inboeten.

Gelukkig is er zoiets als een arbeidstijdwet, die betaalde arbeid afbakent, zodat álle werknemers ook vader, moeder, mantelzorger, vrijwilliger of een goede vriend kunnen zijn.

Met vriendelijke groeten
Riet Ory
Femma
 

Reageer