Als mantelzorger sta ik niet alleen

{$items.title}

Het gebeurt regelmatig sinds ik mantelzorger ben.  Op onvoorspelbare momenten word  ik plots overspoeld door vragen en onzekerheid, zie ik bergen werk en voel ik me een eenzame ploeteraar zonder uitzicht op beterschap. Gelukkig weet ik intussen dat dit zwaar gevoel nooit lang duurt. Dat ik zeker antwoorden  vind op een aantal vragen.  Dat de bergen werk snel slinken als ik er even invlieg én hulp vraag. Dat ik bijlange niet de enige mantelzorger ben. Dat veel lieve mensen en groepen ons steunen.

Mijn Femmagroep betekent veel

Ik ben al heel lang actief in een lokale Femmagroep en daar ben ik nog altijd blij om.  Het jaar rond organiseren we fijne ontmoetingen, crea, kookworkshops, sport, uitstappen en zoveel meer. Doorheen de jaren leerde ik zo veel fijne vrouwen uit m’n buurt kennen. Spontaan praten vrouwen over wat hen bezig houdt. ‘Zorgen voor’ is hét gespreksonderwerp:  voor kinderen en kleinkinderen, voor oude of zieke ouders, voor een zieke of gehandicapte partner, vriend of buur, ... 

Veel Femmavrouwen zijn mantelzorger, ook al nemen ze dit begrip meestal niet in de mond. 

Femma biedt hen een kans om er gewoon even tussenuit te zijn. Maar er is meer. Het is de bedoeling dat een  Femmagroep een plek is waar naar je verhaal geluisterd wordt, waar je erkenning en verbondenheid voelt. Een plek ook waar je persoonlijk sterker wordt  door de gesprekken en de nieuwe dingen die je leert, waar je nieuwe  energie opdoet om het gewone leven van elke dag aan te kunnen. Uiteraard is dit niet altijd en overal het geval. Femma is mensenwerk en alles kan beter. Zelf ervaar ik m’n lokale groep als een steun o.a. in m’n mantelzorgsituatie. En ik weet dat dit ook voor andere vrijwilligers en leden het geval is. Femma is een vertrouwde plek om even op verhaal te komen.

Wellicht moeten we dit bijzondere aspect van onze vereniging meer expliciet benoemen.

Femma-beleidsdossier ondersteunt mantelzorg

Femma weet dat zorg een centrale plaats inneemt  in het leven van vrouwen, ongeacht hun leeftijd. Vele vrouwen staan voor de moeilijke uitdaging om onbetaalde zorg te combineren met  betaalde arbeid. Femma neemt dit kernprobleem van vrouwen ernstig en focust het beleidswerk hierop. Er zijn structurele maatregelen en wetten nodig opdat alle vrouwen en mannen op een kwaliteitsvolle  en evenwichtige manier  betaalde en niet-betaalde arbeid kunnen combineren

Femma pleit  voor een samenleving waarin niet de economie, het geld en de macht, maar wel de mensen centraal staan.

Een samenleving waarin je naast je job ruimte hebt om goed voor anderen (en voor jezelf) te zorgen en waar het evenwichtig verdelen van je tijd (maatschappelijk) gewaardeerd wordt.  In het dossier komt  o.a. verbetering van het wetgevend en ondersteunend kader voor  mantelzorg uitdrukkelijk aan bod. Femma suggereert  de lokale groepen  om de combinatiekwestie op hun programma  voor 2017 te zetten. Onze groep trekt alleszins een avond uit om dingen die anders in de marge van de samenkomsten aan bod komen, te thematiseren. We zoeken  een aantrekkelijke formule die deelnemers aanspreekt, het gesprek stimuleert en vervolginitiatieven mogelijk maakt.

Werkgever Femma geeft het voorbeeld

Femma pleit niet alleen voor een betere combinatie van arbeid en zorg, maar voegt de daad bij het woord. Enkele jaren geleden werd het nieuwe werken ingevoerd voor de personeelsleden. Werkplaatsen en werktijden zijn sindsdien flexibel. Uiteraard moet er gewerkt worden; de resultaten moeten er zijn. En natuurlijk zijn er ook regels over registratie van werktijden, over bereikbaarheid en opvolging.

Maar als ervaringsdeskundige kan ik getuigen: het nieuwe werken vergemakkelijkt de combinatie tussen je job buitenshuis en je andere onbetaalde taken thuis, in je vrijwilligerswerk en je bredere omgeving. Ik ervaar alleszins meer ademruimte en die draagt ertoe bij dat ik een gemotiveerde en gelukkige werknemer ben die haar job kan combineren met mantelzorg. Concreet werk ik 28u per week. Dat benadert de 30-urige werkweek, ‘het nieuwe voltijds’ dat Femma op de maatschappelijke agenda plaatst, precies om vrouwen en mannen in staat te stellen om betaalde en niet-betaalde arbeid te combineren.

En dan is er Samana

Ook al betekent Femma veel voor mantelzorgers, toch is het niet de specifieke opdracht van Femma om mantelzorgers samen te brengen en hun belangen te verdedigen. Daarvoor is er Samana, tot voor kort Ziekenzorg CM. Deze vereniging legt zich al 65 jaar toe op chronisch zieken en hun mantelzorgers. Thuis ontvangen we maandelijks Samana Magazine.

In een volgende blog schrijf ik over de nieuwe naam ‘Samana’ en over het onlangs goedgekeurde ‘Charter van de patiënt’. Daarin staan beleidsaanbevelingen o.a. over mantelzorg die volledig in lijn liggen met het Femma-dossier. Organisaties kunnen mekaar maar beter versterken, opdat mensen gelukkiger worden in een warme samenleving.

Dit is een tekst van Chris Goossens.  Zij schreef vanuit een heel persoonlijke insteek al een aantal blogs over mantelzorg.

Reacties

XX schreef

Op mijn 60 ste ging ik op brugpensioen en kon ik 40 jaar arbeidsvreugde vervangen door jaren van vrijetijdsvreugde. Vrijetijd die ik ging invullen met tuinieren (hobby), afwerken renovatie woning, vrijwilligersengagement voor senioren… Wellicht tijd te kort maar Wist ik niet dat kort erna er zorgen kwamen bij mijn moeder (morgen 91j) en zo werd ik mantelzorger. Mijn vrije tijd moest ik plots anders gaan organiseren, sommige plannen waren geen prioriteit meer…

Voor mij was er maar één prioriteit, mijn moeder zolang mogelijk in haar (t)huis houden. De familiehelpsters, de poetsvrouw, de verpleegsters van het wit gele kruis, de tuinman…werden allemaal (echte) vriendinnen van haar. Zelf nam ik wanneer nodig de andere zorgen op mij.

Wanneer ik terugblik op de voorbije jaren dan stel ik vast dat een stukje van de verhoopte vrijetijdsvreugde werd ingewisseld door zorgvreugde. En eerlijk gezegd ik voel mij daar goed mee omdat elke lach, elke traan, elk geklaag, elke herhaling …momenten zijn waar je als mens even terug in de realiteit komt wetende dat het me wellicht ook gaat/kan overkomen. Dat stukje zorgvreugde voor mezelf is voor haar veel meer van betekenis: levensvreugde ondanks leeftijd, beperkingen en de aftakeling.

Reageer