Alles kan anders

<br />
<b>Notice</b>:  Undefined index: items in <b>/home/femma/apps/production/releases/20190805082358/frontend/cache/compiled_templates/7f6f1d63cd823f409c63dea54b7cfbfb_detail.tpl.php</b> on line <b>99</b><br />
{$items.title}

Dit is de vierde blog van Chris Goossens in een reeks over mantelzorg.  Eerst deed ze een warme oproep om ook jouw verhaal te delen en zo mantelzorg zichtbaar te maken.  In een volgende blog deelde ze de impact van zorg op haar tijd en daarna over de taakverdeling in haar gezin na het ongeval van haar man. Dit keer staat ze stil bij de verruiming van haar takenpakket door mantelzorg.  Een stevige dosis wendbaarheid komt goed van pas.

Daarnet herstelde ik de verwarmingsketel die een storing meldde.  Morgen ben ik de noodzakelijke 4de ‘man’ bij de verhuis van mijn schoonmoeder.  Volgende week plan ik een bezoek aan het containerpark.  Dat brengt me op de gedachte dat mantelzorg mijn takenpakket verruimt: het wordt niet alleen groter, maar ook veel diverser. Ik  teken willens nillens buiten mijn eigen  gekleurde lijntjes.  Tegelijk stel ik vast dat mantelzorg evolueert.  Een stevige dosis wendbaarheid komt dus goed van pas.

Verruimd takenpakket

Door de gevolgen van het verkeersongeval kan mijn man niet langer zijn deel in het huishouden doen. Dat is heel erg voor hem en betekent een serieuze verandering voor mij. Ik moet meer doen en dat valt me wel eens zwaar. Maar Ik realiseer me ook dat ik een rijker takenpallet kreeg. Daardoor ontdekte en ontwikkelde ik nieuwe talenten, zoals de technische-klusjes-vrouw in mij. Ik leerde nieuwe dingen zoals het ‘managen’ van het huishoudelijk afval.  Ik werd een vaste bezoeker op plaatsen waar ik vroeger slechts sporadisch kwam zoals het containerpark,  de drankcentrale en de carwash. Ik doe fysiek zwaarder werk dat in onze vroegere taakverdeling tot het domein van m’n man behoorde. Van gras maaien, bolacacia’s snoeien, sneeuw ruimen en  verhuizen word je gezond moe, weet ik nu. Wat dit alles weer glashelder illustreert is dat er geen typische mannen- en vrouwentaken zijn, dat mannen en vrouwen alle taken kunnen  aanleren en uitvoeren. Dat het een kwestie is van evenwichtig en kwaliteitsvol verdelen. Tot het noodlot toeslaat en dit niet langer mogelijk is. Dan kom je ‘vanzelf’ tot een andere taakverdeling. Ook dat leerde ik: ’t is niet omdat je ooit zulke afspraken maakte of jarenlang zus of zo handelde, dat je niet kan veranderen. Wat je aanleerde, kan je ook weer afleren.

Mantelzorg evolueert

Anderhalf jaar lang vingen we m’n bijna 90-jarige schoonmoeder om de veertien dagen  in het  weekend thuis op. Toen haar zelfredzaamheid echt achteruit ging en ze met alle thuiszorghulp in de week amper nog alleen kon wonen, schreven wij haar, met haar toestemming,  in op de wachtlijst van het woonzorgcentrum in haar gemeente. Het was winter. We kregen de mededeling dat ze op de 2de plaats stond en dat ‘het wel eens snel kon gaan’. Zo gebeurde het. Kort daarna  kreeg ze de vraag of ze opgenomen wilde worden.  Ze moest binnen de week beslissen en het werd ‘ja’. We organiseerden een kleine verhuis. Met enkele eigen meubels, foto’s  en attributen van thuis toverden we de ruime rusthuiskamer om tot een voor haar vertrouwde omgeving. In de living en in de gangen komt m’n schoonma bekenden tegen en een van haar beste vriendinnen is er ook. Het eten is lekker, ze slaapt goed en de verzorgers zijn vriendelijk. Regelmatig is er iets te doen, er is animatie en afleiding. Ze zegt tevreden te zijn in het woonzorgcentrum en zo ziet ze er uit, alhoewel ze deze grote stap jaren uitstelde. Intussen maakten wij, deels samen met haar, haar seniorenflat leeg en gaven de sleutels terug aan de eigenaar. Daarmee sluiten we een hoofdstuk af. We blijven voor haar zorgen, zij het op een andere, iets minder intensieve manier.  We zullen telefoneren, minstens wekelijks op bezoek gaan (ze woont 40 km. van ons vandaan) en haar regelmatig nog eens een weekendje halen. Nu al voelen we ons iets geruster: ze krijgt haar medicatie op tijd, ze eet samen met de andere bewoners en ze is niet alleen. Als ze nu de telefoon een halve dag niet opneemt, hoeven we niet meteen in de auto te springen.

Wendbaarheid

Veranderingen zijn van alle tijden. Vandaag volgen maatschappelijke veranderingen elkaar steeds sneller op en de impact ervan vergroot. Hetzelfde geldt voor de kleine persoonlijke leefwereld.

Wie vlot en soepel is en zich gemakkelijk kan aanpassen aan nieuwe situaties  heeft een bijzondere troef in handen. Mantelzorg is langer vol te houden met ‘wendbare’ zorgers en gebruikers

Zin om na te denken over evenwichtig en gezond combineren van betaalde en niet-betaalde zorg, over mantelzorg? Zin om jouw verhaal te delen?  Laat het ons weten. Bouw mee aan dit luik van het Femma-dossier ‘combinatie betaalde en niet-betaalde arbeid’.

 

Bron foto

Reacties

Ellen schreef

Dag Chris,

ik vind het mooi van jou dat je je taak als mantelzorger zo opneemt, bekijkt en toepast, ook al is het soms en zeker wel moeilijk bij momenten. Maar inderdaad wendbaarheid, niet stroef denken helpt en opent nieuwe deuren. Ik ben geen mantelzorger, wel alleenwonende en dat sinds jaren. Dus ik weet wat wendbaarheid is, ook omdat er gewoon niemand is die het voor je doet. En dat is geen probleem omdat ik de keuze heb gemaakt om zelfstandig te zijn, onafhankelijk van wie of wat dan ook om mijn leven in te vullen en zaken op te lossen wanneer nodig. Dus mijn respect voor jou is groot omdat jij ongevraagd in deze situatie bent terecht gekomen en toch zoekt naar creatieve, wendbare oplossingen. warme groetjes van Ellen

Liliane De Clerck schreef

Chris,

Het leven van een mantelzorger loopt niet altijd van een leien dakje hé. Het is voortdurend "er zijn voor". De ene dag al wat meer dan de andere. Het ene moment al wat intensiever dan het andere. En je krijgt heel wat over je.

Mijn man en ik hebben jarenlang mantelzorger geweest van zijn moeder en dat begon met een klusje in de tuin of een beetje boodschappen doen tot al het financiële op ons nemen en de dagelijkse hulp organiseren, het zorgen voor huis, dier en schoonmoeder wanneer ze in het ziekenhuis en revalidatiecentrum was. Het was en hele intense periode, al hadden we toch nog een beetje een meevaller: mijn man is vroeg gepensionneerd en ik werk deeltijds. Maar toch moesten we soms op stel en sprong alles laten vallen en gans ons programma aanpassen. Na een ernstige ziekte werd zij in een woonzorgcentrum opgenomen en toch waren alle zorgen niet voorbij. Zij was ernstig ziek en haar huis en grote tuin moesten blijvend onderhouden worden. Alle beslissingen moesten door ons genomen worden. Op een moment heb ik dan ook een maand palliatief verlof genomen om haar bij te staan en ook even wat ademruimte te krijgen.

Mijn schoonmoeder is een jaar of 3 geleden overleden en nu neemt de zorg voor mijn moeder toe. Maar hier hebben we het voordeel dat we met 4 kinderen zijn en ieder volgens tijd en mogelijkheden zijn deeltje doet. Zo loopt mijn broer alle dagen eventjes binnen en doet de snelle klusjes en houdt haar gezondheid in het oog, mijn zus doet was, strijk en boodschappen, mijn andere zus springt na haar werk eventjes binnen en gaat met haar eens weg en ik die het verste woon ga om de 14 d een ganse zondag naar daar om gans haar administratie en financies te regelen en met haar eens "een ijsje" te gaan eten zodat zo ook eens uit haar omgeving weg kan.

Het is een hele andere manier van mantelzorgen en waar we bij schoonmoeder er alleen voor stonden, kan alles nu gedeeld worden met 4 maar moet er heel veel overleg en vertrouwen in elkaar zijn.

Wij maak(t)en dus 2 soorten mantelzorg mee en weten dat het niet allemaal simpel is maar ik moet één ding zeggen, het is wel de moeite waard. Je verlegt je grenzen en komt jezelf af en toe tegen maar je wordt heel wat ervaringen rijker. En de dankbaarheid die mensen tonen (ook al voel je dat niet elk moment) zijn toch de moeite waard om er te zijn voor hen.

Ik wens jou heel veel moed toe in al wat je doet of probeert. En denk er aan. Je bent niet alleen.

Liliane

Reageer