Acht weken

{$items.title}

Las je in het zomernummer van ons magazine het verhaal van alleenstaande moeder Sigrid en haar zoon?  Samen reisden ze naar Tolo in Griekenland, een reis of een levensweg die hen heel gelukkig maakt. Vorige week vertrokken ze opnieuw...  voor acht weken dit keer:

Acht weken. Acht weken ruilen we ons moederland voor een ander land. Acht weken gaan mijn zoon en ik leven en werken in Griekenland. Acht weken is onze chez soi Tolo.
Acht weken volgen we de zon en laten we wat vertrouwd is, achter.
Acht weken. Om ons hoofd vrij te maken en beslissingen te nemen of andere dingen in vraag te stellen. Acht weken om na te denken.
Acht weken om uit te vissen waarom Editors It breaks my heart to love you  in mijn oren kwijlt.
Acht weken op avontuur. Mijn zoon en ik. Alleen met z’n twee. Acht weken op elkaar aangewezen. Moeder en zoon.
Acht weken om uit te zoeken of we ergens anders kunnen aarden en ons hechten. Hoe ontheemd zijn we in een nieuw moederland? Of is een moederland al net zo onvervangbaar en uniek als een moeder? Willen we na acht weken enkel terug naar hetgeen vertrouwd is en moeten we schoorvoetend toegeven dat de liefde voor het ex-land niet over is? Of blijven we hier, in dat mooie warme land?
Acht weken zon, zee en feta.
Acht weken: anders en ongewoon. Acht weken in een land dat ons uitdaagt en probeert te verleiden. Acht weken: olijfolie en kaneel. Acht weken schrijven en bakken.
Acht weken met Uno, een boek, een schrift en een laptop in een ver land.
Acht weken op zoek naar ons hart dat we hier verloren.

En dan landen we eindelijk in Athene. Bij het uitstappen van het vliegtuig blaast een warme wind in ons gezicht. Het is bloedheet. Op zoek naar onze bagage en  een bus. We huren geen auto, maar gaan met het openbaar vervoer naar Tolo. Eerst met een bus naar het busstation Kifisou. Het is zeer warm en de rit duurt ruim een uur. We moeten rechtstaan want veel mensen hebben een gelijkaardig idee. Mijn zoon is misselijk. Honderd rampscenario’s gaan door mijn hoofd. Stel dat hij braakt en we hier ergens in the middle of nowhere moeten uitstappen? Ik maak een zitplaats op het bagagerek en laat hem daar plaats nemen. Ik schuif het raampje open en hoop dat de tocht hem wat verfrist. Het busstation Kifisou is chaotisch. En warm. De tickets  worden verkocht in armtierige kantoortjes. We moeten een uur wachten, want op de bus die er nog staat, is geen plaats meer. Na wat rondvragen geraken we op de juiste intercity. We zitten in een comfortabele zetel en er is airco. De tocht duurt ruim twee uur. We zijn moe. We komen in Nafplion aan met veel honger. Naar Tolo is er niet direct een bus. Een taxi dan maar. Vandaag hebben we genoeg bus gehad.

En dan komen we aan en zien we die helderblauwe zee en weten we waarom we hier zijn. Acht weken.

Wil je Sigrid graag volgen?  Dat kan op haar blog en/of haar Facebookpagina

Reageer