1 mei: over vrouwen, werk en emancipatie

{$items.title}

Beste beleidsmakers,
De federale regering zoekt naar een nieuwe oplossing om mensen die deeltijds werken met een inkomensgarantie-uitkering (IGU)  te stimuleren om een voltijdse baan te zoeken. De oplossing uit het regeerakkoord, nl. de halvering van de uitkering na twee jaar, dreigt namelijk een tegenovergesteld effect te hebben. Het inkomen van heel wat deeltijdse werknemers zou dan minder bedragen dan een werkloosheidsuitkering.  En vermits de maatregel vooral vrouwen treft (bijna 80% van de werknemers met een IGU is een vrouw) lijkt de aanmoediging tot werken uit te draaien op een stimulans om thuis te blijven.
De jongste jaren werden er vele maatregelen genomen, die mensen moesten ‘aanmoedigen’ om meer en langer te werken: de degressiviteit van de werkloosheidsuitkeringen, de hervorming van de wachtuitkeringen tot inschakelingsuitkeringen, de plicht om werk aan te nemen binnen een straal van 60 kilometer rond je woonplaats, een beperking van de stelsels van loopbaanonderbreking en tijdskrediet, en een beperking van de ‘gelijkgestelde periodes’ in de werkloosheid voor de berekening van het pensioen. Maatregelen waarop geen voorafgaandelijke armoede- laat staan een gendertoets is uitgevoerd. Maatregelen die vrouwen doorgaans harder treffen dan mannen. Waarom? Omdat het nog altijd meestal de vrouwen zijn die hun loopbanen aanpassen aan de zorg- en huishoudelijke noden in hun omgeving.  Vrouwen zijn ook oververtegenwoordigd in banen met lage lonen, onvrijwillig deeltijdwerk en tijdelijk werk. Dit alles maakt dat ze minder sociale rechten opbouwen en kwetsbaarder zijn bij het snoeien in die rechten.

‘Making work pay’ hapert

‘Making work pay’ heet de ideologie die aan de basis van deze maatregelen ligt. De overheid geeft enkel financiële prikkels, onder andere door lagere uitkeringen, om ‘werk lonend te maken’ voor werkzoekenden. Maar, zo blijkt uit onderzoek, er schort wat aan die visie. In de studie ‘Het vel van de kei’ tonen onderzoekers van het HIVA aan dat de effecten erg discutabel zijn. ‘De studiediensten van de OESO en de Europese Commissie hebben toegegeven dat ze door de feiten niet bevestigd worden. In de laatste editie van ‘Employment and social developments in Europe’ (Europese Commissie, 2014) wordt een overzicht gegeven van de studies over de invloed van diverse modaliteiten van de werkloosheidsverzekering (uitkeringsniveau, -duur, enz.) op de uitstroomkansen naar werk. Zo blijkt er geen (eenduidig) negatief verband te zijn tussen de hoogte van uitkeringen enerzijds, en de kans op uitstroomkans uit de werkloosheid anderzijds; hetzelfde geldt voor de relatie tussen maximale uitkeringsduur en uitstroomkans’, schrijven ze.

Wat zet dan wel aan tot betaald werken?
Hoe krijg je wel meer vrouwen aan het werk en hoe houd je ze op de arbeidsmarkt? Met:
• meer, degelijke, en betaalbare kinderopvang;
• kwaliteitsvol werk;
• een verhoging van de minimuminkomens;
• gelijk loon voor gelijk werk;
• een meer evenwichtige verdeling van zorg- en huishoudelijke taken tussen vrouwen en mannen.

Hierin investeren, rendeert. Van snoeien in de sociale zekerheid wordt alleen en slechts op korte termijn de begroting beter. En dan nog.  ‘Een aantal studies komt zelfs tot de conclusie: hoe genereuzer de sociale protectie, hoe sneller de uitstroom. Die vaststelling hoeft niet te verrassen: genereuze uitkeringen laten werklozen toe om te investeren in een vervoermiddel, een internetabonnement, kinderopvang, bijscholing, sociale contacten - en verhogen daardoor de kans op het vinden van werk. Of nog anders uitgedrukt: de korte termijnbesparingen in de werkloosheid zouden op langere termijn een boemerangeffect kunnen hebben op de begroting - nadat ze een deel van de werklozen (dieper) in de armoede hebben geduwd’, schrijven de HIVA-onderzoekers.
Beste beleidsmakers, blijf dus van die IGU af en zet in op echte emancipatie.

Reacties

Vrouwenraad schreef

Deze 1 mei verklaring is de opinie van het Sociaal Economisch Platform Vrouwen waar ook de Vrouwenraad, Vok, ... En vele andere vrouwenorganisaties deel van uitmaken.

Inge schreef

Zelf vind ik dat de vrouwenemancipatie hoe goed bedoeld destijds, haar pijlen moet richten op ' gelijkwaardigheid'. Vrouwen riskeren inderdaad het een en ander als ze kiezen voor een carrière als huisvrouw. Als die rol echter gehonoreerd zou worden als volwaardig en als de risico's herleid zouden worden tot de risico's die gewoon werken inhoudt, dan vermoed ik dat vrouwen of mannen ook wel met plezier de rol zouden opnemen van huisman of huisvrouw.

Ik weet dat het financieel niet altijd haalbaar is om thuis te blijven, voor de kinderen waarvoor je gekozen hebt.

Ik weet dat fulltime huismoeder zijn of fulltime vader zijn, zwaar is en niet altijd bevredigend.

Zou er erkenning komen voor de waarde van de job als huismoeder of huisvader, zouden er middelen zijn om iemand hiervoor te honoreren, dan zou ik hopen dat meer mensen kiezen om thuis te blijven om het management van hun gezin op zich te nemen.

Misschien moet er in scholen een nieuwe afdeling komen: Gezinsmanagement. De vakken die je krijgt? Rekenen, boekhouding, taal, pc-vaardigheden, planning, verzorging, huishoudkunde, management, psychologie, sociale vaardigheden, communicatievaardigheden, onderhandelen, time management, en praktijk lessen in al deze onderdelen. Ja het is nodig dat we het leren, want voor de emancipatie had de vrouw geen rechten. En na de emancipatie is het begrip ' gezin' voor velen iets bevreemdend en weten heel wat mensen hierdoor ook niet meer hoe een gezin te runnen of verbinding te maken met huisgenoten of familie. Met andere woorden, ik pleit voor een opleiding gezinsmanagement voor alle vrouwen en mannen die een carrière als huismoeder of -vader ambiëren. En ik pleit voor de erkenning van de waarde van een huismoeder of huisvader.

Reageer