Femma beweegt

Vind jij het normaal dat vaders minder zorgverlof krijgen dan moeders? Of dat jongens die ballet doen scheef bekeken worden?  Waarom zijn er zo weinig vrouwen in topfuncties? Is het niet oneerlijk dat zoveel alleenstaande ouders in tijd- of geldnood zitten? En stond je er al eens bij stil dat jouw poetsvrouw ook een job moet combineren met haar huishouden? Wie poetst haar huis?

 

Dat zijn nu net de maatschappelijke ongelijkheden waar wij verandering in brengen.

Wij maken de ongelijkheden zichtbaar en werken ze weg. We maken mensen ervan bewust dat er maatschappelijke drempels zijn.  Bijvoorbeeld, dat de combinatie van werk en zorg voor velen niet evident is.  Of, dat het voor papa’s niet makkelijk is om vaderschapsverlof op te nemen. En dat kwetsbare mama’s niet aan vrije tijd toekomen.

We ontwikkelen tools die mensen aanzetten om meer in evenwicht te leven. We richten  buurtnetwerken op, voeren campagne, organiseren vrije tijd voor mama’s met minder kansen en stellen een alternatief beleid voor. 

Dit doen we vanuit een solidariteits- en rechtvaardigheidsgevoel. Met onze honderdste verjaardag in het vooruitzicht zetten we dit extra kracht bij.

Nieuws op de Femmablog

De prioriteiten van Nicolientje

De prioriteiten van Nicolientje

Op 26 mei moeten we gaan kiezen. Soms zou ik er de brui willen aan geven. Na wat ik gezien heb in eigen gemeente heb ik er geen zin meer in, maar dan denk ik aan al die moedige vrouwen die gevochten hebben voor ons stemrecht en ga ik zoals een gedwee schaap toch naar de slachtbank.
Ook Femma laat ons kiezen uit 7 voorstellen gericht op evenwicht.

Lees het artikel

Moeders zijn er overal

Moeders zijn er overal

We namen de voorbije maanden afscheid van Helena, Jeanne en Maria. Hun gedachteniskaartjes met foto staan op onze kast. Drie authentieke vrouwen met een gelijkaardig  profiel: geboren rond 1930, moeder en ‘huishoudster’ van een groot gezin en een leven lang geëngageerd in de lokale gemeenschap. Altijd klaar met een vriendelijk woord, een luisterend oor  of een helpende hand. Zelf niet klagen en vooral niet (veel)  vragen.  Zo kende ik hen, zo klinkt het  in de getuigenissen  van de (klein)kinderen tijdens de afscheidsviering.

Lees het artikel