Zonder Femma zou ik, met al mijn verdriet, nooit staan waar ik nu sta

{$items.title}

Lieve Vackier en Patrick Vantomme uit Ardooie verloren op 30 november 2016 hun 23-jarige zoon Ruben, jongen in de fleur van zijn leven maar met beperkingen. “Het gemis, de leegte, het verdriet… blijft enorm,” zegt Lieve. “Dat gaat nooit meer weg.” Ook broer Dimitri en zijn vriendin Jolien, die volgend jaar trouwen, hebben het vaak nog heel lastig. Kort na de dood van Ruben, zei Lieve: “We stellen ons eindeloos veel vragen. De stemmen in zijn hoofd hebben het gehaald. Wat gebeurd is, is onomkeerbaar.” Vandaag zegt Lieve: “Natuurlijk zeggen we wel eens: misschien hadden we… Maar was het dan anders geweest? Nee. Het enige wat we kunnen doen, is respect opbrengen voor zijn keuze. En hem elke dag herdenken, zoals hij was. En voort te doen, met steun van vrienden.” En met Femma Ardooie, waarvan Lieve sinds kort de voorzitster is.

Lieve zet zich al haar hele leven met hart en ziel in voor KAV/Femma. Als kernlid van Femma Ardooie, in de regio en in het beleid. En nu dus als voorzitster. “De dood van Ruben heeft me nooit tegengehouden me verder in te zetten. Natuurlijk is het vaak geven, maar wie veel geeft, krijgt veel terug. En in moeilijke momenten, kan je meer dan je zelf vermoed. Ik voel me ongelooflijk gedragen door mijn Femma-vriendinnen. Kernleden én heel gewone leden. Christine, Greet, An, Marijke, Rachel, Monique en vele anderen. De eerste dag na het ongeval, stonden ze hier. Ze maakten koffie, ze brachten soep. Maar ze komen nog. Of ze telefoneren. Ze vragen of het lukt. Ze luisteren.”

“Een berichtje, een bezoekje. Het zijn kleine gebaren, maar zonder die steun, zou het verdriet om onze Ruben vaak ondraaglijk zijn.”

Zelfdoding en verdriet ter sprake

Ook Patrick, die nadat bij hem kanker was vastgesteld, revalideert van een zware operatie en behandeling, is erg lovend over het vele bezoekjes van Lieve’s Femma-vriendinnen. “Neem nu Greet en Hein. Die vernoemen Ruben altijd. Of ze zijn er gewoon. Ik herinner me, net toen het gebeurd was, hoe Hein hier naast me zat. Hij zei niets. Maar hij was er. Zo’n steun is onbetaalbaar.”
“Maar ook van de jongens en de ouders van het G-team van KFC  M.U. Izegem-Ingelmunster, waar Ruben voor voetbalde, en de mensen van de Hoge Kouter, de school en voorziening die Rubens en onze tweede thuis was, allebei organisaties waar wij nog als vrijwilliger actief zijn, blijven Ruben herdenken,” gaat Patrick verder. “Zelfs de collega’s van mijn werk – ik werk bij LVD in Gullegem  - waren Rubens verjaardag niet vergeten.”

Familiehulp

Lieve werkt als verzorgende bij Familiehulp. Na de dood van Ruben is ze drie maand thuisgebleven van haar werk. Daarna is ze progressief gaan werken, en nu werkt ze – net als vroeger - weer 24 uur. “Bij Familiehulp kan ik op heel veel begrip rekenen. Ik heb er geen spijt van dat ik destijds 24 uur ben gaan werken. Ik deed dat voor Dimitri, maar vooral voor Ruben, die veel zorg nodig had. Tegelijk groeide mijn inzet in Femma, vrijwilligerswerk waar ik veel uit leerde en veel voldoening uit haalde. Vandaag werk ik één dag per week 8 uur en vier dagen van 4 uur. Op dinsdag werk ik voor NOAH, het nieuwe dagverzorgingshuis van Familiehulp in Pittem. Ik doe dat heel graag. In de dagzorg (twee uur per gezin) heb je vaak weinig tijd voor de mensen, NOAH daarentegen geeft me ook rust. Je kunt er iets doen, samen met de mensen. Snijden ze hun wortelen traag, dan mag dat. Er is meer tijd, en dus kan je meer luisteren.“

Een mateloze inzet voor Femma

“Ik kan niet in mijn zetel blijven. Ook na de dood van Ruben wilde ik terug onder de mensen zijn. Maar hoe doe je dat, als je zo diep getroffen bent? Ik was blij dat Femma me is komen halen, anders had ik die stap misschien niet zo snel gezet. In het begin vermeed ik wel té serieuze activiteiten. Ik hield het bij ontspanning, en dingen die ik graag doe: naaien, koken, bloemschikken. Dingen die verstrooiing brachten. Niet dat ik mijn verdriet verstop. Als ik ween, dan ween ik. De meeste meesten reageren attent en mild. ‘Lukt het thuis,’ vragen ze? ‘Lukt het op het werk?’ Ze luisteren, moedigen aan. Ruben mag ter sprake komen. Al weet ik ook, dat je niet voortdurend met je verdriet te koop moet lopen, want dat stoot dan weer tegen de borst. Punt is, dat het nu lastiger is, dan kort na de dood van Ruben. Draai of keer het zoals je wil: je kunt zoiets niet verwerken. Je blijft het heel je leven meedragen. Doe je iets thuis, dan denk je: hoe zou het zijn, als Ruben er nog bij was?”

“De sterkte van Femma Ardooie is dat we er vreugde en verdriet echt kunnen delen.”

Zelfdoding ter sprake

“Familiefeesten, zijn verjaardag, zijn sterfdatum: het hakt er soms nog bikkelhard in. Twee dagen na zijn dood organiseerde het  voetbal een wake: iemand kwam er uitleg geven over zelfdoding en zelfmoordpreventie, op maat van de jongeren met een beperking. De uitvaart, de week nadien, was voorbereid door vriendinnen van Femma. Trainers van het voetbal droegen Ruben de kerk binnen. Diaken Ronny hekelde er onze maatschappij, hoe zij soms met mensen met een beperking omgaat. De steun van de Hoge Kouter (Kortrijk), waar Ruben zijn middelbaar deed, is intact gebleven. Maar grote herdenkingsmomenten, organiseren we niet meer zelf. We gaan wel elke dag naar het kerkhof. Of we staan stil bij zijn hoekje in de living.”

Uitwaaitocht, deeltocht

“Wat voor mij van groot belang is als voorzitter van Femma Ardooie, is het directe contact met de leden. We zijn momenteel volop bezig met het aanspreken van nieuwe mensen. We proberen, hoe moeilijk ook, de verjonging een nieuwe boost te geven. We verdelen de taken zoveel als mogelijk. Maar het allerbelangrijkste is, een stuk leven te kunnen delen. Een heel sterke activiteit dit jaar vond ik de uitwaaitocht, waar echt iedereen zijn verhaal kon doen, en waar het verhaal van Ruben een bijzondere plaats kreeg. Ruben ging vaak mee naar Femma, bv. bij het bloemschikken, wat hem bekend en geliefd maakte. Maar ook nieuwe leden, die Ruben niet hebben gekend, luisterden heel geboeid tijdens de uitwaaitocht. Het leven, vreugde en verdriet, face to face kunnen delen, is echt één van de sterkte kenmerken van onze Femma-groep.  We zijn er zelfs beter in geworden, en ik hoop dat het nog lang zo blijft.”

“Wie veel geeft, krijgt veel terug. Ik haal heel veel energie uit mijn vrijwilligerswerk bij Femma.”

Reacties

conny van ruyssevelt schreef

ja zo is het ook bij Femma, je geeft veel maar je krijgt er ooo zoveel voor terug in de plaats. Bij vreugde maar vooral bij groot verdriet staan we klaar voor elkaar, een knuffel , een woord, of gewoon er zijn. Dit is zo belangrijk. Niets vervliegt, ook niet het verdriet , het wordt mee gedragen door zovelen. Alles mag , alles kan, ook verdrietig zijn.

Caroline Bossu schreef

Heel veel respect voor Lieve, voor haar onvoorwaardelijke inzet voor Femma, voor de moedige manier waarop ze met haar verdriet omgaat, voor de sterke en mooie vrouw die ze is. Dikke knuffel, Lieve, en veel succes als voorzitster van Femma Ardooie.

Reageer