Werk je mee aan een feminisme voor de 99 procent?

{$items.title}

Wat heeft Facebook-COO Sheryl Sandberg, die pleit voor meer vrouwelijke bedrijfsleiders, gemeen met de meer dan 5 miljoen vrouwen die Spanje platlegden ‘tegen de alliantie van patriarchaat en kapitalisme’? Het antwoord: zowel Sandberg als de Spaanse vrouwen bestempelen zichzelf als feministen. Die vaststelling deed de professoren Cinzia Arruzza, Tithi Bhattacharya en Nancy Fraser – tevens drie monumenten van de Amerikaanse vrouwenbeweging die mee de International Women’s strike organiseerden- het manifest ‘Een feminisme voor de 99%’ schrijven.

Feminisme moet zich bezig houden met de problemen van de overgrote meerderheid van de vrouwen op de wereld, stellen Arruzza, Bhattacharya en Fraser. Met de hamburgerjobs, de dure gezondheidszorg, de slechte huisvesting, en dito geregelde kinderopvang, afwezige of te dure zwangerschaps- en ouderschapsverloven en te lange werkweken.  Maar net daarover hoor je Sandberg niet.  Haar feminisme veroordeelt wel ‘discriminatie’ en pleit voor ‘keuzevrijheid’ maar weigert de sociaal-economische beperkingen aan te pakken die deze vrijheid en de empowerment voor het gros van de vrouwen onmogelijk maken. Het geeft vrouwelijke leidinggevenden en managers de kansen om ‘op te klimmen’, evenwel door te steunen op slecht betaalde vrouwen aan wie ze hun zorg- en huishoudelijke taken uit  besteden. 

Sandberg’s feminisme is er een voor de 1 procent.

Het feminisme voor de 99 procent, stelt het manifest, is er een dat nooit vrede zal nemen met gelijkwaardigheid totdat we gelijkheid hebben, nooit vrede zal nemen met wettelijke rechten totdat we gerechtigheid hebben en nooit vrede zal nemen met democratie tot individuele vrijheid is getoetst aan de vrijheid voor iedereen. 

Fraser, Arruzza en Bhattacharya roepen op tot een bondgenootschap tussen alle bewegingen die ijveren voor maatschappelijke veranderingen in het belang van de 99%.

‘Feminisme voor de 99%’ is verschenen bij uitgeverij EPO.

Een blog van Ilse Devooght.

Reageer