Welke powerwoman ben jij?

‘Mijn vrouw is een echte powerwoman’, zei mijn neef trots afgelopen zondag op de familiereünie. Hij weet dat ik voor Femma werk en opkom voor ‘de emancipatie van de vrouw’.  ‘Haar zou je eens moeten interviewen, carrièrevrouw en moeder van twee’, vervolgde hij. ‘En haar baas ook, die is zelfs moeder van 4! kinderen’.
Nu ben ik altijd benieuwd hoe vrouwen, en meer bepaald powermoeders, hun combinatie werk en gezin/zorg bolwerken. Je kan er altijd wat van leren, nietwaar.  Dus ging ik onmiddellijk tot het interview over: ‘En, hoe doen jullie dat dan? Wie gaat er de kinderen halen, wie poetst er? Koken jullie dan nog als jullie ’s avonds thuis komen?’. ‘Ah, nee natuurlijk niet’, luidde het antwoord. ‘We besteden alles uit, anders gaat het niet. Ik breng ’s ochtends wel de kinderen naar school maar voor ’s avonds hebben we twee nannies en ook nog de (schoon)moeder.  Koken doen we niet.  En voor poetsen is er de poetshulp. En gelukkig gaan we over een jaar verhuizen, want dan woont mijn vrouw dichter bij haar werk en kan ze ’s avonds nog de kinderen zien.’ 

Mijn vader was ook een powerwoman!

Het verhaal deed mij denken aan bij ons thuis, vroeger. Met in de hoofdrol mijn vader als ‘powerwoman’, die carrière maakte, ’s avonds laat thuiskwam, zijn kinderen weinig zag, en zich van het huishouden niets moest aantrekken. Mijn moeder nam de bijrollen van ‘nannies, (schoon)moeder en poetshulp’ voor haar rekening.  Het mannelijke kostwinnersmodel dus, maar nu ook voor vrouwen.  Je moet dan wel geld hebben en een netwerk om je kinderen en huishouden te kunnen ‘outsourcen’.  En bereid zijn om je kinderen weinig te zien.

Iedereen powerwoman!

Ik ben ervan overtuigd dat in ieder vrouw een ‘powerwoman’ schuilt.  Mijn vriendinnen zijn stuk voor stuk ‘powerwomen’ met elk hun unieke combinatieverhaal.  Maar omdat ze niet het geld en/of het netwerk hebben,  omdat ze alleen zijn of een zieke partner hebben, omdat ze tijd willen hebben voor hun kinderen in de week en/of een zorgenkind hebben,  lopen hun carrières niet van een leien dakje.  Terwijl ze wel degelijk ambities hebben, en ook de kwaliteiten.  Je carrière of je moederschap, daar zitten vele moeders voortdurend tussen te schipperen.  En dat zou niet mogen zijn.

Iedereen deeltijds!
‘Iedereen moet deeltijds werken’, las ik deze week in de Metro-reeks ‘Back to work’. Jennifer Nedelsky, een professor van de University of Toronto, gaat voor een betaalde werkweek van minstens 12 en maximum 30 uur.  Aangevuld met (onbetaald) vrijwilligerswerk.  Voor haar model ging Nedelsky inspiratie halen bij werkgevers die vaststellen dat moeders die uit ouderschapsverlof komen heel wat efficiënter werken. Deze vergeleek ze met werkgevers die klagen over personeel met beperkte levenscapaciteiten.  ‘Bovendien’, betoogt professor Nedelsky’, ‘zou de werkgelegenheid verzekerd zijn, er zou meer gelijkheid zijn tussen vrouwen en mannen en het gezinsleven zou erop vooruitgaan. Daarbovenop zouden mensen die bepaalde zorgen nodig hebben, kunnen rekenen op een betere dienstverlening. Mijn voorstel zou niet alleen werken, het is een dringende noodzaak als we willen overleven op deze planeet’.  En verder nog ‘Er is steeds meer bewijs dat mensen die lange dagen kloppen, minder productief en efficiënt zijn dan mensen die minder lang werken’. Maar uiteindelijk draait haar plan niet rond extra vrije tijd of een betere dienstverlening maar rond een betere levenskwaliteit. ‘Mensen zijn ongelukkig met de huidige gang van zaken op de werkvloer’, zegt Nedelsky.  ‘Daarom moeten we nadenken over waardevolle alternatieven, over hoe we echt willen leven en welke veranderingen die mogelijk maken.’

Femma's alternatief
Bij Femma hebben we hierover nagedacht. En laat ons alternatief nu wonderwel sterk gelijken op wat Nedelsky naar voren schuift.  Moeders (en vaders) zouden geen keuze mogen maken tussen carrière en gezin.  Op een kwaliteitsvolle manier je rol van ouder, vrijwilliger, (mantel)zorger kunnen combineren met je betaalde werk maakt je juist tot een betere werknemer! 

Ware emancipatie
Nog deze week in het nieuws: een Libelle-enquête waaruit blijkt dat moeders angstig zijn. Angstig dat hun kinderen in een gewelddadige samenleving terecht komen, dat ze geen werk vinden, een lagere levensstandaard hebben of dat ze in een ontregeld klimaat moeten leven.  Bijna twee mama’s op drie worstelen ook met de combinatie moeder-werknemer. 
Angst is een van de krachtigste emoties. Maar we hoeven ons hier niet door te laten lamleggen. Laten we onze krachten bundelen en ijveren voor een samenleving waar iedereen beter van wordt: moeders, vaders, kinderen èn de planeet.  Dat is pas emancipatie!

Reageer