Vrijwilligerskracht

{$items.title}

5 december is ‘International Volunteer Day’, de dag waarop wereldwijd de vrijwilliger in de kijker wordt gezet. Op wereldschaal zetten zich miljoenen vrijwilligers in: om armoede te bestrijden, te zorgen voor de natuur, om waterputten te graven, en noem maar op. In Vlaanderen zijn vrijwilligers ook erg actief. Ook bij Femma zijn ze onmisbaar.  Ze zijn het hart én de kracht van onze vereniging.

Naar jaarlijkse traditie delen we dan ook het dankwoord van Eva Hambach van het Vlaams Steunpunt Vrijwilligerswerk vzw.

Vrijwilliger, wat een jaar. Een jaar van afstand houden, contacten beperken, voorzichtig zijn, je gezicht verstoppen achter een masker…. Misschien mocht je zelfs (even) niet vrijwilligen, of werd je gedwongen de activiteiten van je vereniging in de diepvries te steken. Mogelijk heb je te maken gehad met een verlies in je directe omgeving of ben je bang dat jij of een van je naasten ziek wordt?

We delen de bezorgdheden en wensen je het beste. Binnenkort, nog even volhouden, kan je weer kracht putten uit je vrijwilligerswerk.

Gelukkig was het niet allemaal kommer en kwel. Deze hele Corona-crisis onderstreept nog maar eens hoe betekenisvol het vrijwilligerswerk wel is, hoe belangrijk jij, vrijwilliger bent: want vaak de laatste strohalm voor diegenen die het moeilijker hebben. We zagen mooie staaltjes van warme solidariteit tussen mensen, jij die het verschil maakte.

Ik bewonder je ongeziene veerkracht om er, van zodra je een gaatje zag, weer tegen aan te gaan en ondanks onzekerheden terug activiteiten te organiseren, ervoor te zorgen dat er een vleugje van plezier bleef bestaan. Niet gemakkelijk en best frustrerend, omdat de onzekerheid vreet.

Iedereen kon met eigen ogen vaststellen dat vrijwilligers, met dat palet aan diverse talenten altijd paraat stonden en staan. Door met de fanfare lichte muziek te spelen voor de opgesloten ouderen in het woonzorgcentrum, digitale activiteiten aan te bieden voor kinderen en jongeren, er te staan tijdens de schoolvakanties, voedsel te bedelen, digitale rondleidingen in het museum of erfgoedsite te verzorgen,…

Vaak moest je alleen opereren. Dat is zo on-vrijwilligers. Je miste het sociaal contact.

Normaal biedt het vrijwilligerswerk dynamisch gewemel het hele jaar door. Nu bleven de deuren van je repetitielokaal gesloten, kon je geen eetfestijnen organiseren, geen culturele uitstappen plannen.
Wat een verschraling van ons landschap.

Het lijkt of de hele biotoop van het vrijwilligerswerk door elkaar is geschud. Kijken en afwachten, berusten in de hoop dat de tijden snel weer normaliseren. Vervelender kan het niet worden.

Ondanks al die tegenslagen vragen we je de moed niet te laten zakken, en positief naar de toekomst te kijken. Dat is de beste optie en kenmerkt jou, vrijwilliger: heb jij je al laten kisten? De passie voor je
vereniging verloren?

Nee, natuurlijk niet, ook al zit je nu noodgedwongen toe te kijken, als een passieve toeschouwer, terwijl je kracht net zit in je energetische inzet: om dingen te veranderen, te doen bewegen, actie te ondernemen,…

Beschouw deze rust als een welkome stilstand, het moment om je voor te bereiden om straks weer je activiteiten op te nemen, ervoor te zorgen dat zoveel mensen plezier en genot kunnen halen uit wat je voor hen in petto hebt. Nog krachtiger dan voordien.

Het gaat ons allemaal deugd doen. Straks.

Vergeet vooral niet, beste vrijwilliger dat je sterk bent, je van samenwerken en netwerken houdt en de meest krachtige factor voor deze samenleving bent.

Die vrijwilligerskracht, die krijgt niets of niemand kapot.

Dank je wel voor het geduld.
Dank voor je inzet.
Eva Hambach

 

 

Reageer