Verkiezingen 2019

{$items.title}

Er ligt een handschoen. Wat doen we ermee?

Mama, waarom stemmen zoveel mensen voor het Vlaams Belang? Ik weet niet hoe ik dit moet uitleggen. Waarom vestigen mensen hun hoop voor een betere wereld op extreem-rechts?

Angst. Sprakeloosheid. Shock. Ongeloof. Schaamte. Woede. Verbijstering.

Dat zijn gevoelens die de verkiezingsuitslag uitlokte. Waarom doet het zo’n zeer dat 1 op 5 Vlamingen een extreem-rechtste stem uitbracht? Het voelt als een vlijmscherpe pijl in het hart van onze kernwaarden. We geloven keihard in een samenleving die rechtvaardig is en solidair en zacht bovenal,  zonder groepen van mensen – op basis van hun huidskleur, etnisch-culturele achtergrond, geaardheid, geslacht, levensbeschouwing of wat dan ook – uit te sluiten. De verkiezingsuitslag is een opgestoken middenvinger tegen die kijk op samenleven.
                                                                ***

Aan de familiedis zwakten sommigen hun racisme af: een goede moeder zorgt toch ook eerst voor eigen kinderen? Ik ging daartegen in en werd bekeken als iemand die het niet goed voor heeft met haar arme Vlaamse buur.

Extreem-rechts kiesgedrag ontstaat uit protest en onvrede over een batterij aan maatschappelijke problemen, zoals armoede, lage pensioenen, eindeloze wachttijden voor een sociale woning, poetshulp, de zorg voor een gehandicapt kind of een doeltreffende medische behandeling.

De maatschappelijke problemen die proteststemmers uit hun slaap houden, zijn echt. Extreem-rechtse stemmers wonen niet toevallig vooral in gemeenten met een lager dan gemiddeld inkomen.  Een deel mensen valt uit onze boot. Dat hoort niet. Het is niet rechtvaardig en niet solidair (solidariteit en rechtvaardigheid zijn de kernwaarden van Femma). Deze samenleving moet dringend een veel krachtiger beleid uitrollen om kansarmoede, armoede  en alle andere vormen van uitsluiting te bannen.

Extreem-rechtse kiezers wijzen voor deze mistoestanden een schuldige aan: de migrant, de eigenaar van een andere huidteint dan de witte, de vluchteling en bij uitbreiding iedereen die anders is dan ‘wij’. ‘Wij’ tegen ‘zij’. Daarom moeten deze zondebokken rechten ontzegd worden. Dat is discriminatie. Deze akelige kant van extreem-rechts stemgedrag wordt geregeld weg gesust. Het zijn geen racisten, hoor. Ze wisten niet precies waarvoor ze stemden. Een samenleving heeft het recht en de verdomde plicht een dam te bouwen tegen ideologieën die haar burgers ongelijk willen behandelen.
                                                                ***

We zijn ontzettend geschrokken. In onze bontgekleurde buurt  voel ik me heel gelukkig.

Extreem-rechtse partijen stellen het voor als een keuze: ben je voor of tegen een superdiverse samenleving? Het is een beetje zoals vragen of je voor of tegen regen bent. Het doet er niet toe, want regen zal er altijd zijn.

Onze samenleving is superdivers. We leven anno 2019 in een geglobaliseerde wereld. Migratie is van alle tijden. Moeten we niet vooral blij zijn dat wij niet moeten vluchten voor armoede, geweld of oorlog? Welke verdienste hebben we er aan dat wij in dit al-bij-al fijn stukje wereld zijn geboren? 

Regen is niet altijd een pretje en samenleven is niet altijd gemakkelijk. Zelfs niet met je partner, toch? Die begrijp je ook niet elke dag even goed. We leven heus niet in een roze bubbel. Alleen is er maar één weg en die gaat vooruit: hoe gaan we dit samenleven organiseren? Hoe zorgen we ervoor dat we niet alleen verschillen zien, maar ook de vele gelijkenissen? Hoe breien we een maatschappij waarin al die talenten zich ontplooien?
                                                               ***

Deze verkiezingsuitslag strookt niet met mijn waarden die ik wil meegeven aan mijn kind. Het maakt mij bang van het klimaat waarin hij moet opgroeien.

Een opvallende vaststelling na de verkiezingen: extreem-rechts stemgedrag vind je vooral in gemeenten met weinig migratie. Vooral  de angst voor migratie speelde, niet de wrevel over bestaande migratie, schrijft de krant De Tijd. Onbekend maakt onbemind.

Hier ligt een rol voor het middenveld en voor Femma. Dit is de handschoen die wij oppakken, met nog veel meer overtuiging dan tevoren. Wij leggen mini-mini verbindingen tussen mensen in alle soorten, maten, tinten. Niets groots hoor, gewoon in de buurt, het blokje om. Wat dat met mensen doet, is niet eens zo bijzonder en tegelijkertijd volstrekt spectaculair: kleur als allesbepalende verschilpunt verdwijnt en andere gelijkenissen en verschillen komen boven. Dit smeedt banden tussen mensen.

Er ligt ook een rol voor jou en voor mij, als individu, als buurvrouw, vrijwilliger, klant van de bakker en de onthaalmama, ouder, collega, schoonzus. Gaan we ons stilletjes blijven afvragen wie in onze omgeving extreem-rechts stemde en deze verkiezingsuitslag zeker niet aankaarten, uit angst voor weerwerk en een verknoeid familiefeest? Of gaan we zeggen hoe wij het zien en ook veel luisteren en zoeken naar wat verbindt, zonder onze waarden over de heg te gooien? Laten we onze kop hangen en proberen we dit te vergeten, of maakt het ons strijdvaardig en nog veel meer overtuigd van het belang om mensen in te sluiten in plaats van uit te sluiten? ‘We kunnen van alles zijn. Maar niet stil meer en niet blind.’ 

Eva Brumagne
Algemeen directeur Femma

Reacties

Marleen deschuytter schreef

Juist terug van een bezoek aan de Dossein kazerne in Mechelen. Zo herkenbaar

Trots op jouw reactie Eva

Verschueren Frieda schreef

Onbekend maakt onbemind. Daar heb je gelijk.

Maar wie met het migranten/transmigranten probleem in zijn tuin zit, kan dit niet beminnen. DIE mensen hun stem begrijp ik.

Hoe spijtig ook.

Karine Hanskens schreef

Dag Eva

“Wat doen we met die handschoen die daar ligt?”

Waardoor ik extra misselijk werd: bijna 1 op 2 Vlamingen stemt op een rechtse partij… terwijl ‘centrum’ ook al vrij ver naar rechts is opgeschoven.

Een week voor de verkiezingen bleek – op basis van een onderzoek - dat bijna iedereen er financieel op vooruit gegaan is (op gepensioneerden en werklozen na).

Ik vrees dus dat niet (alleen) de penibele sociaal economische situatie zorgt voor rechts stemgedrag.

Zijn we geëvolueerd naar een verwende maatschappij? Bang om onze verworven, verkregen of toegeëigende privileges te verliezen? Misschien is het meer “ik”, dan “wij”?

Ik moest dit even kwijt..

Groetjes

Karine

Reageer