Time-management: zo combineert bloggende moeder Soetmin

Time-management. Het is een onkies woord vind ik, klinkt bijna als iets vervelends.Maar met twee kinderen en twee full-times is ons gezin verloren zonder.
Vrije tijd en tijd om écht met de kinderen bezig te zijn, is mij zo dierbaar dat ik er graag bij stilsta.
Bij wat ik doe, hoe vaak ik het doe en hoe lang dat dan duurt.
En of dat die uren überhaupt wel waard is.
Prioriteiten stellen, een mens kan niet zonder.Net als op het werk eigenlijk.

Een huishouden is per slot van rekening ook een beetje een bedrijf.
Hoe ik dat aanpak?

Ontspannen maar met daadkracht denk ik. De klassieke tips sla ik daarbij gewoon in de wind. Zo hou ik absoluut niet van weekmenuten (je maaltijden een week vooruit plannen) terwijl dat bij vriendinnen net zo populair is. Wij weten echt niet op voorhand wie wanneer thuis zal zijn noch wanneer we waarin zin zullen hebben. Ik koop gewoon maar wat en improviseer liever op het moment zelf. Of ik hol even met een zoontje naar de supermarkt vlakbij, terwijl mijn partner alvast het andere kind omkleedt. Even één-op-één-tijd heet dat dan, het wordt pas haasten als je het haasten noemt.
Zodus: weekmenuten...neen dank u. Dat gaat me te ver.What's next? Geplande seks?? Kuch.
Kijk.
Ik heb de waarheid niet in pacht, ik kan je niet vertellen hoe je tijdsefficiënt je leven kan runnen, dat laat ik aan de specialisten. Onze levens zijn ook ongetwijfeld anders.

Maar voor mij helpt het om stil te staan bij de zaken, bewust ergens wel of net geen tijd in te steken.
Dat maakt mij tevreden over die keuzes...ik heb ze zelf en weloverwogen gemaakt. Het helpt ook als je wat flexibel bent, denk ik. Mijn prioriteiten van nu trekken immers in niks op mijn prioriteiten van toen. Times change. Ik verklaar me nader.

Wat efficiënt en snel kan doe ik liefst zo snel en efficiënt mogelijk. Hypergrondig hoeft voor mij niet. Niet meer, of nu toch even niet. Toen wel. Ik droog echt niet elk potje af als ik de vaatwasmachine leeg, ik strijk geen beddengoed en de filter van de dampkap wordt zelden onder handen genomen. So what!? Later -als ik groot ben- zal ik wel terug in een kraaknet huis wonen, van de vloer eten, enkel gesorteerde papieren bezitten, mijn kleerkast ordenen op kleur en what not. Maar nu, deze kostbare jaren waarin de kinderen leven van de aandacht die ze krijgen, is middelmatigheid troef bij ons. Ok is goed genoeg. Voor perfectie ben ik te weinig thuis, dat moet ik onder ogen durven zien.
Nu klinkt het misschien alsof we alles op zijn beloop laten, maar dat is ook niet waar. Ik kies gewoon bewust voor een ontspannen hoofd.

Hoe minder irritatie, hoe tijdsefficiënter ik werk. En aangezien achterlopen op schema serieus irriteert pas ik mijn schema aan in plaats van als een gek in actie te schieten en het leven voorbij te lopen. Flexibel dus. En vooral samen flexibel.

Wij sturen samen het schip, maken samen de plannen en voeren samen het werk uit.
Concreet dan maar? Dit is wat ik doe...

  • Het kwartier na thuiskomst als bezeten even poetsen en opruimen...de rest van de avond verloopt gegarandeerd een pak vrediger. Voor mij werkt dat.
  • Een gedeelde online agenda. Mijn job/ zijn job, mijn sociaal leven/ het zijne, dat van het gezin, kind één en kind twee...dat moet gecoördineerd worden. En sinds ik tijdens de zwangerschappen aan acute dementie leed, zijn wij gestart met een ge-sharede agenda op Icloud. Zot handig. Dat heeft ons al veel discussies bespaard. Probeer het eens.
  • Beperk dode uren zoals file en piekuren aan de kassa. Niet zo evident natuurlijk, maar ik nam de sprong en werk sinds kort dicht bij huis, bewust. Die sprong heeft mij enerzijds zowat mijn droomjob opgeleverd maar bovendien: de uren die ik sindsdien uitspaar per week...daar heb ik alle dagen deugd van. Exit dagdagelijkse E17 frustratie en stress om op tijd in de crèche te raken. Welcome happy mama. Geen overbodige luxe.
  • Zo ga ik ook graag net voor sluitingsuur naar de winkel. Niet om 18u, om 19u15. Minder volk en bovendien kan je niet lanterfanten. Dat scheelt in tijd en calorieën, anders heb ik geheid brol mee waar ik 10 minuten over nadacht. Kom, geef toe.
  • Sta vroeger op dan nodig. Ik sta 's ochtends nog steeds even vroeg op als toen ik in Antwerpen werkte terwijl ik vaak pas 1,5u later de deur uit moet. We delen ook de taken: elk één kind. Vroeger, toen er nog maar één kind was en ik pendelde, ramde ik alles in één uur. Nu de ochtend zoveel rustiger verloopt, is de wanorde in huis en in mijn hoofd nadien duizend keer beter. Dat komt iedereen ten goede.Ik ben daar trouwens helemaal niet meer vermoeid van. Een lastig leven is veel vermoeiender dan een beetje minder slaap, vind ik. Maar wie ben ik.
  • Beperk wasdag. Mijn kinderen gaan niet alle dagen bad. Een keer of 3 volstaat en goeie washand kan veel aan. Zo, weer 4 u per week uitgespaard! Wie vindt die regels uit, denk ik dan. Een kinderloze man?
  • Blog. Dan lijkt het online tenminste alsof je het perfecte leven leidt. *knipoog*

Geschreven door Soetmin Demedts

Blogster, mama van twee jonge zoontjes en verslingerd aan het leven. Meer moois lees je op haar razend populaire blog www.vernejasper.com

Reacties

Liesje schreef

Fijne tips :-)

Een aantal zijn hier heel herkenbaar bijv. niet alle dagen in bad, maar 2-3 keer per week en natuurlijk als het nodig is een snelle douche. En vroeg opstaan. De dagen dat ik thuiswerk of niet-(betaald)werk sta ik vroeger op dan de rest van het gezin en begin ik frisgedouched aan de dag (oké, zo spoel ik ook m'n ochtendhumeur weg, ik geef toe ;-)). Zo kan ik alvast opruimen, vaatwas legen/vullen, eten voorbereiden.

En winkelen is vaak een gezinsuitstap: o ja, ik ga naar de winkel met 3 kids (8, 4 en 3 jaar), dan mogen ze een klein karretje of een mandje. Ze kiezen zelf iets van groenten, iets van schoolkoeken, ... Allemaal zaken die ik anders toch zou kopen :-) Ik laat ze zaken zelf zoeken. Het duurt allemaal wat langer, maar ze genieten en ik ook. Het lijkt minder op een karwei.

En ook ik zet leuke momenten, uitspraken, ... vaak op facebook. Om anderen te laten meegenieten. Maar op die manier ben ik me zelf ook meer bewust van die mooie momenten in een (vaak lange, hectische, frustrerende) dag en net dat heeft dat duwtje om er weer even tegen aan te kunnen.

Miss Fabuleus schreef

Zelfs zonder kinderen vind ik het niet altijd makkelijk om een evenwicht te vinden tussen werk en privé. Daarom begon ik een blog waar ik tips verzamel om tijd te winnen, je leven te organiseren en geld te besparen. Met vallen en opstaan probeer ik zo alles wat vlotter te laten verlopen. Check dus zeker even missfabuleus.blogspot.com voor extra tips en tricks!

Céline schreef

Wow Soetmin, dit is zo herkenbaar dat het een beetje eng wordt! Elke puntje dat je opsomt doe ik/doen wij ook, behalve dat manlief in Antwerpen werkt (maar dat lukt prima met de trein).

Daaraan toegevoegd: grote boodschappen voor de basics met collect&go, love it. Kleinere boodschappen ofwel snel na het werk (in Zwalm is er geen spitsuur aan de kassa's :-)) ofwel op het gemak de tijd nemen mét kind, die vindt dat fantastisch en dan wordt het voor mij ook leuk.

O en hier ook geen weekmenu hoor. Lijkt mij momenteel meer werk (kookboeken doorbladeren, lijstjes maken, dat nog allemaal deftig bereiden ook) dan wat anders. Hier gewoon een diepvries vol voorraad en vaak boterhammen met slaatje. Ik vind nog snel een halfuurtje (buiten) spelen met Joanna zoveel leuker en belangrijker dan achter het fornuis staan :-)

Katrien schreef

Ik blog niet, meer tijd om in andere dingen te steken en een beetje langer te slapen ... Wij hebben drie jaar met drie kleine kinderen met tweeën in Brussel gewerkt (elke dag 72km x 2, yolo, de ene in de file, de andere op een vaak stilstaande trein) ... nu ik op drie km van de huisdeur werk, kunnen we 's ochtends toch een uurtje langer slapen en moeten de kinderen niet meer naar de voorschoolse opvang. We vragen ons op vandaag af hoe we dat eigenlijk gedaan hebben, wellicht op automatische piloot en toch heb ik niet het gevoel dat we veel gemist hebben (de kinderen waren er in elk geval niet minder vrolijk door) ...

Elke week agendavergadering en bepalen wie waar gaat ophalen of voeren ... mits er ruimte is voor verandering (want ja, ook al werk ik op drie km van de huisdeur, soms is het ook reppen om op tijd aan de opvang te zijn)

ik herken de aversie voor een weekmenu ...

Soms is het absolute chaos (ook in mijn hoofd) en soms loopt alles op wieltjes, maar ik heb het vermoeden dat het toch aan de leeftijd van de kinderen ligt: geen (overvolle) luiertassen meer klaar te maken, geen stapels overbodig materiaal (reisbed, buggy, babycook, bademmer, ...) meer mee te nemen, kinderen helpen al hier en daar ...

Ik vrees dat alle tips en opvoedingsboeken ten spijt, the bottom line vooral is te doen waarbij je je goed voelt: als je een carrière wil, ga er dan voor; wil je dit combineren met kinderen, zoek hulp/netwerk; wil je je meer concentreren op de opvoeding van je kinderen of hobby's, ga er dan ook voor ... en het besef dat alles nooit 100% perfect hoeft te zijn, geeft ruimte in je hoofd en vleugels om de dingen aan te pakken die tellen (wat die ook mogen zijn) !

Eva schreef

En als die kids wat groter zijn, zet je ze aan het werk en je laat er hen over bloggen. Werkt bij mij!

De Groote Jo schreef

Radijs, de nagel op de kop, respect meid!

Riet Ory schreef

Vooral ook dingen niet doen:

- strijken

- ramen wassen

En ook:

je niet laten leiden door de zogenaamde 'ik ben een creatieve moeder die alles kan'-doctrine: stop met zelf cakes bakken om elf uur ´s avonds omdat alle andere ouders van de creche dat (zogezegd) ook doen. Echt gebeurd: ik heb ouders in de auto voor de creche een heerlijk zelgekochte taart zien draaien in een huishoudfolietje en tubberware doosje. En dan fier op het tuinfeestje aankomen :-) geweldig toch!

Soetmin demedts schreef

Thanks voor jullie comments allemaal ladies!

Grappig en waar allemaal!

Xxx

Reageer