Sterke vrouwen in de oorlog

De historische roman Het Alice-netwerk van Kate Quinn is geïnspireerd op het leven van Louise de Bettignies, alias Alice Dubois. Tijdens de Eerste Wereldoorlog was zij de spilfiguur in een spionnennetwerk dat naar haar werd genoemd. Zij zou uitgroeien tot het symbool van het Franse verzet in de Grote Oorlog en kreeg de eretitel Jeanne d’Arc du Nord.

In deze spannende en meeslepende roman komen de levens van twee sterke vrouwen bij elkaar in een verhaal over moed, opoffering en verlossing. In twee parallelle verhalen beleven we het wel en wee van de Amerikaanse Charlie St. Clair, ongetrouwd zwanger en op zoek naar haar nicht die verdween tijdens de Tweede Wereldoorlog, en Eve Gardiner, die tijdens WO I deel uitmaakte van een spionnennetwerk.

De vrouwelijke spionnen uit de Eerste Wereldoorlog zijn nu grotendeels vergeten. Ten onrechte, want met hun moed, inventiviteit en improvisatietalent leverden ze een daadwerkelijke bijdrage aan de strijd. Kate Quinn baseert zich op echte personages en gebeurtenissen om een fascinerend verhaal te vertellen waarin je meegezogen wordt. Op het einde van het boek vertelt ze welke historische feiten en bronnen haar inspiratie gaven.

Een ideaal boek om te lezen tijdens je vakantie. Of om te bespreken in je leesclub. De discussie kan je op gang trekken met de leesclubvragen die achteraan in het boek opgenomen zijn. Goed gezien van de uitgever! Veel leesclubbegeleiders zullen dat appreciëren.

Het Alice-netwerk – Kate Quinn – 480 p.
paperback € 17,50 / e-book € 9,99

WIN WIN WIN

We mogen drie exemplaren van Het Alice-netwerk weggeven. Vertel ons in een reactie onder deze blog naar welke historische vrouwenfiguur jij opkijkt en waarom. En misschien valt er dan binnenkort een exemplaar van dit boek in jouw brievenbus. Reageer vóór 15 juni.

Deze wedstrijd is afgesloten. De winnaars kregen een mailtje met de vraag naar adresgegevens.  Veel leesplezier voor Lindsay, Brigitte en Pascale!

 

Reacties

Mertens Lisette schreef

Ik heb bewondering voor alle joodse vrouwen en moeders die tijdens de oorlog de vernederingen en afslachting moesten ondergaan. Voor mij zijn deze vrouwen ook helden.

Greniė Fabienne schreef

Florence Nichtingale de vrouw met de lamp de eerste verpleegkundige ondanks haar rijke afkomst haar handen uit de mouwen stak om de soldaten aan het front slagveld te verzorgen ik ben zelf verpleegkundige geworden naar haar voorbeeld

huvaere schreef

Mms is mijn historische vrouw bij heel weinig mensen gekend.Het is mijn tante.Ze werd op 28 jarige leedtijd weduwe met een kind van 7 jaar. Mij naam ze erbij.Een ongewenst kind die bij haar werd gedropt. zij heeft me de eerste tien jaar een liefdevol nest gegeven en dank zij haar ben ik geworden wie ik ben.Even sociaal (hoop ik) en behulpzaam als zij.Voor mij is ze de vrouw waar ik naar opkijk.

Joke schreef

Ik heb heel veel bewondering voor zuster Jeanne De Vos.

Een kloosterzuster die condooms promoot, het kastensysteem aanklaagt en meeleeft op de straat. Alles om de kinderen en vrouwen een betere toekomst te geven. Diep respect. Chapeau.

Tineke Vanderlinden schreef

In 2014 en 2016 had ik het geluk om onder begeleiding van de Damiaanactie met een groepje af te reizen naar het zuiden van India waar we verschillende verzorgingscentra/ziekenhuizen voor mensen met lepra hebben bezocht, dit zowel georganiseerd door de Damiaanactie als door de staat. Terwijl ik dit bericht schrijf, besef ik dat het niet in woorden kan beschreven worden hoe schrijnend het er in de staatsziekenhuizen aan toe gaat. De levensomstandigheden zijn mensonwaardig, men wordt aan zijn lot overgelaten. Gelukkig brengt de Damiaanactie hier heel succesvol verandering in. Een grootse dame die hier een heel belangrijke rol heeft gespeeld, is Claire Vellut. Zij stierf reeds in 2013, maar de liefde die zij voor deze mensen had, is nog zeer sterk te voelen. Tot op de dag van vandaag is zij nog een grote inspiratiebron voor de vele vrijwilligers van de Damiaanactie.

Lieve schreef

Iedere man en vrouw die zich ingezet heeft verdient onze dankbaarheid en bewondering. Ten koste vaak van hun leven zorgden zij er voor dat wij het allemaal beter hebben dan normaal ver,wacht zou kunnen worden. BEDANKT.

Marleen schreef

Meyrem Almaci , Antwerpse politica. Vanuit haar roots zo geavanceerd en geïntegreerd in deze maatschappij ijveren voor gelijkheid voor mannen en vrouwen en voor de plaats van de vrouw in de maatschappij.

veerle clercq schreef

Ik kijk op naar ALLE vrouwen: want wij moeten een goede echtgenote, mama, werkneemster, party-organisator, entertainer, strijkster, huishoudkracht,... zijn EN we doen het!

Wildiers Kristel schreef

Ik heb grote bewondering voor Hortense Daman, een verzetsstrijdster uit de 2-dde WO in Leuven, zij heeft heel veel mensenlevens gered en was maar 16 jaar toen ze , samen met haar moeder in het verzet ging. Ze hadden een kruidenierwinkeltje in de Pleinstraat in Heverlee, knooppunt voor de verzetsboodschappen. Op het einde van WOI werd Hortense alsnog verraden en opgepakt. Gelukkig is ze niet lang in het concentratiekamp gebleven en heeft ze het overleefd. Voor mij is Hortense een onbekende historisch Leuvense heldin.

er is een boek over haar verschenen.

Edith Waagner schreef

Mijn moeder hield, als oudste van drie kinderen, samen met haar moeder ( mijn grootmoeder die ik spijtig genoeg niet echt gekend heb, ik was 3 toen ze stierf) hun kleine boerderij gaande. De vader was overleden, haar broer was ingelijfd bij het leger en de jongere zus moest in het stadje (telkens 4 km te voet naar beneden en s avonds weer terug) gaan werken om een beetje geld naar huis te brengen. Ze konden zich geen ziekteverzekering veroorloven, ze hebben kruiden gebruikt en vooral veel afgezien. Mijn moeder, een moedige en praktische vrouw, leerde van de Russische bezetters Russisch en werd daarom in het dorp bij geroepen als er iets moest verduidelijkt worden. Ze werkten hard, van héél vroeg tot savonds laat. Om niet meer afhankelijk te zijn van de hulp van andere boeren die bij hen kwamen ploegen met hun paard (zware tegenprestaties dwz gratis XXX dagen op hun land werken), kocht mijn moeder een os en grbruikte ze die om te ploegen. De enige vrouw in het dorp! En zoals ze ons later glunderend vertelde, hadden ze mooie rechte voren en de mooiste rapen van het dorp :) Met de stenen van een herenhoeve, die iedereen gratis mocht gaan ophalen, bouwden zij en haar moeder en zus later eigenhandig de kapotte delen van hun boerderijtje terug op. Er is nog zo veel meer te vertellen en zij was niet de enige dappere vrouw. Maar ze was wel mijn moeder en ik ben nog altijd ongelooflijk fier op haar.

Het speelde zich af in Niederösterreich, op zo'n 80 km van mijn geboortestad Wien (Wenen).

Evelien Lievers schreef

Marie Curie. Zo vastberaden om te studeren dat een verbod voor vrouwen aan de universiteit van Warschau haar niet kon tegenhouden en ze dus na jaren werken als gouvernante/onderwijzeres naar de universiteit van Parijs trok. Het baanbrekend onderzoek dat ze deed, is vast bij iedereen bekent. Ze deed dat zélf en niet (enkel) als hulpje van haar man, zoals sommigen denken. Bovendien was ze ook moeder van twee dochters en combineerde ze zo een (top)job in een mannenwereld (aan de universiteit) met het (alleenstaand) moederschap (haar man overleed vroeg). Haar dochters werden ook sterke vrouwen met goede banen. (Hoewel dat natuurlijk niet het belangrijkste is) Ik kan alleen maar hopen dat ik er ook in slaag mijn dochter en zoontje op te voeden tot gelukkige mensen en dat in combinatie met mijn drukke job (ook in een mannenwereld: de bouwsector) en een echtgenoot die vaak in het buitenland vertoefd of laat door werkt.

Wildiers Kristel schreef

Rechtzetting vorig bericht: Hortense Daman was slechts 13 jaar toen de oorlog uitbrak.

Mieke schreef

Alle respect voor de ‘gewone’ vrouwen, die hun gezin rechthielden en tegelijk koesterden tijdens moeilijke tijden, wat die ook waren...

marijke muylle schreef

Mijn bewondering gaat uit naar alle mensen die zorg dragen voor anderen o.a.leerkrachten,verpleging,brandweer,ouders,familiehulp,poetsdienst, mantelzorgers....

Bernadette De Graeve schreef

Xantippe. Biografie van Paul Lebeau. Dit boek moesten we in het middelbaar lezen. Het heeft mij als puber diep geraakt. Mijn voornemen om mijn mannetje te staan in deze wereld is toen toch gevormd.

Van Overstraeten Lieve schreef

Lieve

Wij leven nu reeds meer dan 100 jaar in vrede en weten niet meer wat het is om in een oorlogssituatie te leven.

De vrouwen die nu in oorlogsgebied(in Syrie, Jemen, Congo enz.) of in vluchtelingenkampen zich staande weten te houden en in dikwijls heel penibele omstandigheden de dagelijkse zorg voor hun gezin opnemen verdienen niet alleen onze bewondering, maar ook onze steun.

Degand Peter schreef

in voorbereiding www.vredesloop.be wil ik deze graag lezen en ik denk meten jaar van de vredesloop die we samen deden in Ieper met de vrouwenmars en de editie dat we vredesteken gebruikten op aandenken t-shirt gemaakt door UNI syndicaliste van Nagasaki Japan

Martens Sonja schreef

respect!!!!

In een tijd waar vrouwen werden klaargestoomd .om te koken en kinderen op te voeden . Toch vonden zij de tijd om alles gecombineerd te krijgen . En toch ook nog de grondslagen te leggen voor ons (feminisme) dank je wel

laurette vermeulen schreef

voor mij is het zuster Leontine, één van de onzen, en voorvechtster van de palliatieve zorg!, of hoe mensen toch enigszins waardig en met zorg kunnen sterven..

Charlotte schreef

Als verpleegkundige kijk in op naar Florence Nightingale. Hoe zij in moeilijke omstandigheden en als vrouw baanbrekend werk ondernam om iets te betekenen voor wie haar patiënt was. Pas later werd haar visie erkend en verder verspreid. Ze leerde me om er te staan als persoon met kennis en vaardigheden in het belang van de ander en hiervoor te strijden ook al denkt niet iedereen met je mee.

Lindsay Moens schreef

Als verpleegkundige is Florence Nightingale voor mij wel een voorbeeld. Haar dappere, vastberaden en leergierige houding verdient veel appreciatie!

Ook in de thuisverpleging zijn we soms een beetje Nightingale waarbij we in sommige situaties moeten roeien met de riemen die we hebben en daarbij er het beste van maken voor de patiënt ;-)

Jenny De Rop schreef

Elke vrouw die zich tijdens de oorlog verdienstelijk heeft gemaakt om te helpen of gewoon voor haar gezin zorgde terwijl man lief aan het front vocht of gesneuveld is. Zulke vrouwen ,en zo zijn er honderden die de ellende meemaakte ,verdienen om genoemd te worden. En zo komt het dat ik er niet één kan noemen.

Christiaens Morena schreef

Ik bewonder alle vrouwen die tijdens de beide oorlogen hebben moeten zien te overleven. Zonder man / zonen die gaan oorlog voeren waren. Met meestal grote gezinnen. Ik denk hierbij aan het gezin van mijn vader, 11 jongens : 6 soldaten. En dan maar hopen dat ze allemaal gezond en wel terugkeren, dat er elke dag opnieuw wat eten op tafel kon komen. Zo waren er heel veel gezinnen. Sterke vrouwen die door dik en dun hun man bleven staan ! Daar gaat mijn bewondering naar uit. Onbekend, nergens vermeld heldinnen zonder naam !

VERA DE SMET schreef

ROZA LUXEMBURG

Zij is vermoord door het opkomende facisme en in de SPREE

geworpen in BERLIJN .Zij was tegen beleid om te investeren in wapen voor de oorlog 14-18.Haar lichaam is nooit terug gevonden.

Tifosanele schreef

Alle vrouwen, maar vooral zij die in de schaduw van "mannen met aanzien" leefden. De vrouw(en) van Einstein, Picasso, Martin Luther King. Want zij hielden in hun eentje hun gezinnen draaiende, boden hun "beroemde" mannen de nodige steun, rust en troost, maar deden het wel in de luwte en kregen daar veel te vaak véél te weinig waardering voor. En zet Marie Curie dan ook maar in dit rijtje. Met die uitzondering dat haar "beroemde" echtgenoot dan ook nog eens met haar pluimen ging lopen...

Astrid schreef

Velen kennen Käthe Kollwitz in België enkel als kunstenares en beeldhouwster van het treurend ouderpaar op de begraafplaats van Vladslo, waar haar zoon Peter begraven ligt als één van de vele gesneuvelden. Een feit dat van haar een onverbeterlijke pacifiste maakte en dat zich ook verder uitte in haar latere werken en waardoor zij ook door de Gestapo scherp in de gaten gehouden werd omdat zij het aandurfde kritiek te uiten. Tijdens haar huwelijk echter met dokter Karl Kollwitz zette zij zich onvermoeibaar in Berlijn ook in voor de minderbedeelden onder de bevolking en bracht zij, als aanklacht, hun miserabele leven in beeld door talrijke etsen en litho’s. Ook lag zij mede aan de basis van de erkenning van vrouwen in de kunst. Voor mij een veelzijdige vrouw waar velen, tot op vandaag, nog tal van zaken kunnen van opsteken.

Ryngaert Linda schreef

Als ik al die reacties leest zou ik er niets meer kunnen aan toevoegen. Wat een vrouwen,sterke vrouwen! Bedankt om dat weer eens te laten weten. Ik heb drie kinderen in een gelukkige omgeving kunnen groot brengen, met een schat van een papa,wat een geluk hebben wij .

Met Moederdag een kader gekregen met een bedankje voor een fijne jeugd ,gezellige tijd,goede opvoeding,bedankt ouders. En dat deed me al zo een deugd, een mama !

Wouters Greet schreef

Ik vertrek volgende maand om Keniaanse jonge vrouwen wat naailes te geven. Dit is een ideaal boek om onderweg te lezen denk ik!

Ilse Gerits schreef

De Nederlandse Rode Kruis-medewerkster Loes van Overeem meldde zich in september 1944 bij Kamp Amersfoort. Ze bleef in het kamp en maakte zich daar vervolgens hard voor een betere behandeling van de gevangenen. Die noemden haar vanwege haar werk liefkozend de “Witte Engel” en de “Nederlandse Florence Nightingale”.

Chris FRIES schreef

Jeanne D'Arc - Vrouw met " ballen " aan haar lijf !!

Cecile Kooken schreef

Florence Nightingale omdat zij -in die tijd- besliste om tegen haar omgeving en afkomst in zich te richten op de armen, behoeftigen en zieken. Bovendien schreef zij ook al een belangrijk feministisch boek : Cassandra , dat grote denkers beïnvloedde . Zij was zeer begaafd op verschillende terreinen en speelde ook in de oorlog een belangrijke rol bij het oprichten van ziekenhuizen en verzorging van soldaten. Zij werd ook verschillende malen gelauwerd voor haar geweldige inzet op verschillende gebieden.

Lambrechts Lieve schreef

De vrouw die destijds KAV oprichtte, vind ik een sterke vrouwen. Opkomen voor vrouwen in die tijd, lijkt me echt niet zo eenvoudig. Het moet ongetwijfeld een geëmancipeerd iemand zijn geweest.

Lambrechts Lieve schreef

De vrouw die destijds KAV oprichtte, vind ik een sterke vrouw. Opkomen voor vrouwen in die tijd, lijkt me echt niet zo eenvoudig. Het moet ongetwijfeld een geëmancipeerd iemand zijn geweest.

Janah schreef

Mary Stuart, koningin der Schotten inspireert mij. Al van jongsaf werd zij door passie voor haar land en liefde voor haar vrienden gedreven. Ik probeer dit dagelijks in mijn privéleven en werkomgeving te vertalen.. Steeds streven naar verbetering, ook al lukt dit niet op 1, 2, 3 :)

Lucia Quatacker schreef

Een groot voorbeeld is ook voor mij Florence Nightingale. Niet alleen de brandende lamp (letterlijk) tussen gewonden en in het vuur van de strijd, maar ook een licht voor veel vrouwen die zich ook aangesproken voelen om in haar voetspoor te stappen! In een mannenwereld van oorlog en geweld maken vrouwen dikwijls het verschil! Laten we dit voor ogen houden!..

Tania schreef

Het is geen gekende historische vrouw maar mijn grootmoeder is degene waar ik naar opkijk! Tijdens de oorlog werd zij weduwe met 5 kleine kinderen en zorgde nog voor een dementerende tante die bij haar thuis woonde. Zij kreeg geen weduwe of wezengeld en moest hard werken bij de boer om eten op het bord te krijgen. Ik heb ze nooit horen klagen of zagen en was er altijd met goede raad. En als ze iemand kon helpen dan deed ze dat ook met hart en ziel. We moeten ook eens denken aan al diegene die veel doen voor anderen en niet in de spotlight of in de krant staan.

Ingrid De Hertogh schreef

De twee vrouwelijke politieagenten die vandaag (29/5/2018) in Luik tijdens de uitoefening van hun dagelijkse taken vermoord werden . We vinden het als een vanzelfsprekendheid dat er meer blauw op straat moet komen maar staan er niet bij stil hoe gevaarlijk hun beroep wel is.

Janneke Ronse schreef

Onlangs las ik het boek ‘Liefde en Kapitaal’ van Mary Gabriel over het leven en werk van Jenny en Karl Marx. Het gezin Marx koos de kant van het gewone volk. Door die keuze ondervonden ze vele moeilijkheden, zo arm als de straat, zware gezondheidsproblemen, op de vlucht voor vervolging, en het ergste wat je als ouders kan overkomen, afscheid moeten nemen van je kinderen. En toch, ze hielden het samen vol: Karl, Jenny en hun drie nog levende dochters. We horen veel van de werken van Karl Marx, maar zonder Jenny en de dochters waren deze werken er niet geweest. Vrouwen in die tijd konden geen carrière uitbouwen, maar zij gingen volop voor hun engagement, als familie, als gezin met als inzet een beter leven voor de onderdrukten. Op deze manier hebben deze intelligente, onzelfzuchtige vrouwen een historische bijdrage geleverd voor alle werkende vrouwen. En dat inspireert me ook nog in deze tijd, want de ideeën van de familie Marx blijven razend belangrijk om deze wereld te begrijpen en te veranderen. Daarnaast blijft het ook nu niet eenvoudig om als vrouw een carrière of een engagement ui te bouwen. Het is zo belangrijk dat je als gezin die keuze draagt. Dat ondersteunt en geeft moed, maar het maakt het resultaat ook zoveel beter!

Brigitte schreef

Van mijn ouders heb ik weinig informatie gekregen over hun beleving van de oorlog. Met boeken kan je je een idee vormen over de gruwel, de kracht van de vrouw die haar gezin moest behoeden van onheil. Redenen om dit boek te lezen en nadien door te geven aan mijn kinderen.

Ann Lefevre schreef

Aangezien ik heel graag lees en enorm geïnteresseerd ben in de oorlog zou ik graag deze boeken lezen, voor mij zijn alle vrouwen die de oorlog hebben meegemaakt echte heldinnen.

Aangezien ik invalide ben en ik beperkt ben in mijn bezigheden is lezen een echte hobby, ik zou er heel blij mee zijn

Monteyne Monica schreef

Aletta Jacobs & Wilhelmina Drucker in Nederland, Elizabeth Cady Stanton, Lucretia Mott en Jane Hunt in de VS. Waren de eerste voorvechtsters voor het vrouwenkiesrecht, en waren de eerste aanklagers tegen de tegen de vrouw als tweederangs burgers. Deze kregen in Nederland navolging door Johanna Haber, Dora Haver, Rosa Manus, Betsy Perk, Mina Kruseman, Jeltje de Bosch Kemper, Helena Mercier, Mien van Italie-van Embden, Annette Verluys-Poelman, Maria Rutgers-Hoitsema, Mia Boissevain en Lizzy van Dorp met hun eigen verhaal. Deze vrouwen waren/zijn de grondleggers voor hoe wij er als vrouw nu voorstaan. Nu is het aan ons vrouwen, om dit in stand te houden !!!!!!

Louise schreef

Je hoort er zo vaak over de laatste over hoe overleven vrouwen in de oorlog. Daarom is dit een interessant boek dat door velen gesmaakt zal worden. Vrouwen die hun mannetje staan en daar maar al te vaak voor gestraft worden zoals vandaag nogmaals bewezen in Luik. Lucienne Herman-Michiels was een Gentse politica die voor legalisering van abortus in België. Over deze vrouw leest men zelden of nooit. Ik vind dat zeer spijtig!

Liesbeth De Pauw schreef

Moeder Theresa is jammer genoeg ook historisch geworden. Het belangeloos inzetten en het inspireren van vele andere vrouwen. Het helpen van kinderen op de straat in arme situaties. Maar ook de glimlach en de rust die op haar gezicht stonden.

Mertens Eddy schreef

Ik vind dat de Vietnamese vrouw Kim Phuc hier een vermelding verdient. Zij is beter bekend als het "napalm meisje". Ondanks haar blijvende littekens en verlies van naasten, blijft zij vandaag een boodschap van vrede en samenleven uitdragen. En steeds met een onweerstaanbare glimlach. Een zeer sterke vrouw die ons een straffe spiegel voorhoudt.

Patricia Engels schreef

Deze literatuur boeit me enorm. Respect voor de vele vrouwen die ongemerkt hebben bijgedragen tot een toch iets betere tijd tijdens de oorlogen.

Nowak Teresa schreef

Billie Jean King

Zij heeft hard gevochten om het prijzengeld voor vrouwelijke tennissters gelijk te schakelen met dat van de mannen.

Martha Bastiaensen schreef

Alle schooljuffrouwen die er tijdens WOII mee voor gezorgd hebben dat vele joodse kinderen toch gered werden en niet gedeporteerd werden. Andrée Geulen-Herscovic heeft samen met anderen tijdens de Tweede Wereldoorlog zowat drieduizend joodse kinderen van een gewisse dood gered. Andrée Geulen is een 21-jarige lerares in een Brusselse gemeenteschool. Ze ondergaat de gevolgen van de oorlog zo goed en zo kwaad als ze kan, tot ze besluit actie te ondernemen. "De jodenvervolging was tot dan toe verborgen gebleven voor niet-joden," vertelt ze. "Niemand wist dat de joden geen rituele slachtingen meer mochten uitvoeren, dat ze hun radio's en naaimachines moesten inleveren en meer van die pesterijen. Pas toen ik op een dag alle joodse kinderen naar school zag komen met een gele ster op de borst, besefte ik - samen met vele anderen - wat er gaande was. Het brak mijn hart die kleintjes zo te zien lopen, en toen er geleidelijk steeds meer kinderen verdwenen, kon ik het echt niet meer aanzien."

"Eerst heb ik geprobeerd op eigen houtje onderduikadressen te zoeken voor joodse kinderen, maar dat was een enorme opgave. Via een kennis op school ben ik bij een verzetsorganisatie beland, het Joods Verdedigingscomité (JVC). Dat bestond uit een twaalftal vrouwen, die joodse kinderen hielpen met onderduiken.”

Ook vandaag zijn er vrouwen die zich inzetten om kinderen in nood op te vangen. De voorbeelden uit het verleden kunnen alleen maar extra inspiratie leveren om moedig in te grijpen wanneer in bep. landen de situatie uit de hand loopt.

mieke deconinck schreef

Edith Cavell, Engelse maar werd in Brussel gouvernante daarna verpleegster..

Toen de Eerste Wereldoorlog uitbrak, werd het ziekenhuis een Rode Kruishospitaal en droeg Cavell haar verpleegsters op alle gewonden te verzorgen, ongeacht hun nationaliteit.

(ook Duitse )

Ze organiseerde ook ontsnappingsroutes voor (een 200-tal) Belgische, Britse en Franse soldaten over de Nederlandse grens.

Ze werd gefusilleerd in Schaarbeek, maar zei nog als laatste woorden:

"Nu ik hier sta, in het zicht van de Heer en de eeuwigheid, besef ik dat vaderlandsliefde niet genoeg is. Ik moet ook geen haat of bitterheid voor wie dan ook voelen."

Jeanique schreef

Jeanne d'arc. In een eenvoudig gezin opgegroeid en toch door de oorlog en haar veroordeling bekend geworden. Een voorbeeld om te tonen dat je ook van gewone komaf het ver kan schoppen en kan aantonen dat geweld niet loont. Als vrouw kan je ook je mannetje staan.

Césaria schreef

Voor mij zijn de vrouwen die zich hier dagelijks belangloos inzetten voor anderen via vrijwilligerswerk en mantelzorger heldinnen. Ze zijn meestal anoniem en halen de media niet. Maar stel u voor dat ze er niet waren. Al die vrouwen zijn voor mij 'historische figuren' die ik enorm bewonder!

COPPENS MONIQUE schreef

Ik bewonder mijn grootmoeder langs moederszijde. Haar echtgenoot was al gevlucht naar Zuid Frankrijk. Zij is alleen, met haar 4 kinderen, de kleinste was nog een baby te voet van Mechelen naar Brussel gestapt om onderdak te vinden bij haar schoonbroer. Wij kennen nog enkel de verhalen. En de geschiedenis herhaalt zich maar opnieuw en opnieuw. Ook zij waren vluchtelingen.

Adriana schreef

Onze oudste dochter is zeer geïnteresseerd in oorlogsverhalen. Ze is meer bekend met de tweede wereldoorlog. Denk aan Anne Frank en een onlangs verschenen boek in het frans "Une fille au manteau blue". En ze staat te popelen om de film "The Guernsey Literary and Potato Peel Pie Society" te mogen gaan zien. Het Alice Netwerk zou haar inzicht kunnen geven in de eerste wereldoorlog.

Lieve schreef

De vrouwen die tijdens de oorlog alleen achter bleven en het gezin alleen moesten draaiende houden omdat hun mannen naar het front moesten.

Sofie De Braekeleer schreef

Als ik al de berichten hierboven lees, word ik er stil van... Het is hoopgevend dat we allen samen zoveel namen kunnen noemen van vrouwen die de wereld mooier maakten. Of de lelijkheid ervan tijdens hun leven probeerden te verlichten. Naamloos of bekend, elk hun steentje bijdroegen. Ik denk ook nog aan Mariane Pearl die zo waardig omging met de moord op haar man, verslaggever Daniel Pearl, terwijl zij zwanger was. Ze had zich kunnen verliezen in haat, een beschuldigende vinger kunnen uitsteken naar andere culturen. Maar in plaats daarvan zag ze een kans om hier een oproep tot verdraagzaamheid en multiculturaliteit van te maken.

Als kind was ik enorm onder de indruk van Dian Fossey. Zij zette zich in voor gorilla's toen die vermoord werden, louter om hun klauwen af te hakken en als trofee op salontafels te plaatsen. Ze werd bedreigd en uiteindelijk vermoord...

Niet iedereen heeft dezelfde draagkracht of dezelfde hoeveelheid moed of lef. Maar alle mensen, man of vrouw, die naar eigen draagkracht en vermogen hun voetafdruk nalaten op een positieve manier, genieten mijn respect.

Gielis Anna schreef

Mijn moeder die tijdens de oorlog de Duitsers die onder bedrijging van zelf meegenomen te worden haar gezochte broer niet verraadde Wat een moed !!!

Uiteindelijk heeft haar broer zichzelf aangegeven

Hilde Van Looveren schreef

Ons moeder vertelde wel eens over de oorlog. Zij werd geboren in 1901,dus heeft ze samen met ons vader de beide oorlogen meegemaakt. Het moet wel wat geweest zijn. Ze was 14 in 1914, en voordat de oorlog begon in 1940 waren er in ons gezin reeds 7 kinderen. Tijdens die oorlog kwamen er nog 3 bij,en daarna nog 2. De oorlogs-verhalen gingen vaak over de V-1's, het zoveel keren schuilen in de kelder,de mensen die onder het puin hun leven lieten, de Duitsers en de schrik die in hun lijf had gezeten. En hoeveel er toen gebeden werd! Ons grootvader was boven ook onder het dak bedolven,hij wou niet mee naar de kelder. Schade op de velden, we waren 'n hoveniers familie en van de schrappenellen vonden ze jaren later nog veel stukken terug in de grond. Werkers...nee,wroeters moeten de mensen destijds geweest zijn! Bewonderenswaardig! Ik had geluk,ben de jongste,dus ....maar de eerste categorie kan er over mee klappen. Wij hebben altijd veel respect gehad voor onze ouders en diegenen die het land verdedigden,ook voor de gesneuvelden en de oorlogsinvaliden.Daarom heb ikzelf in Turnhout 'n beeldje gemaakt,dat dit jaar zijn plekje zal vinden in Ieper. En daar ben ik toch fier op!

Pascale Allard schreef

Vera Brittain, feministe aan het front van WOI

“Een wrakstuk van de oorlog”, dat is hoe Vera Brittain (1893-1970) zichzelf na de Eerste Wereldoorlog beschreef. Vier jaar lang verpleegde ze gewonde militairen, waaronder negen maanden aan het Westfront vlakbij de gevechtslinie. Ze zag hoe mannen die aan haar zorg waren toevertrouwd een gruwelijke dood stierven en verloor de twee mensen die het belangrijkst waren in haar leven. Na haar terugkeer in Engeland kostte het haar veel moeite haar trauma’s te verwerken, maar slaagde ze er toch in een succesvol schrijfster te worden.

In het in 1933 gepubliceerde boek ‘Testament of Youth’, vertelt de schrijfster over hoe haar jeugdjaren haar door de Grote Oorlog ontnomen werden. Hoewel ze eerder al twee romans gepubliceerd had, was het dit boek dat haar doorbraak betekende. In een door mannen gedomineerde geschiedschrijving was haar werk een emotionele openbaring van hoe de oorlog door vrouwenogen werd beleefd. Het succes ervan was een exponent van de vrouwenemancipatie in het Verenigd Koninkrijk die met het vrouwenkiesrecht van 1928 haar hoogtepunt beleefde. Tijdens de oorlog hadden vrouwen niet enkel als verpleegsters een belangrijke rol gespeeld, maar bijvoorbeeld ook als trambestuurders en fabrieksarbeiders ter vervanging van de man. Vrouwen als Brittain eisten na de oorlog hun positie op, zowel op universiteiten en op de werkvloer als in de politiek.

Geertje schreef

Als historisch sterke vrouw wil ik een moedig Duits meisje in herinnering brengen: Sofie Scholl. Tijdens WOII samen met haar broer Hans en medestudenten leidden zij de geweldloze verzetsbeweging de witte roos. Ze schreven pamfletten, drukten en verdeelden ze op de universiteit tegen het nazi regime en de dictatuur, voor de vrijheid van geest. Tot ze op een dag om heterdaad werden betrapt: zowel Sofie, als Hans haar broer, als de vrienden namen de schuld volledig op zich om de anderen te beschermen en vrij te pleiten. Het lukte niet. Het schijnproces was na 1 dag afgelopen en allen werden als landverraders ter dood veroordeeld. Zelfs de cipiers getuigden van de uitzonderlijke moed dat zij toonde. waardig tot het einde, heeft zij haar leven gegeven voor de vrijheid van denken en democratie. Opmerkelijk is dat zij verzet pleegde tegen haar eigen vaderland dat toen bol stond van propaganda. Moedig, mondig, jong meisje in een maatschappij waar vrouwen achter de haard moesten blijven. Ze heeft er een zware prijs voor betaald, ook haar familie was op brute wijze twee kinderen kwijt en werd nadien zwaar gestraft. Vandaar mijn keuze!

Reageer