Papa’s voelen zich genegeerd door professionele opvoeders

Getuigenissen in de Morgen en onderzoek in Nederland tonen aan dat papa’s zich soms ongelijk behandeld voelen door leerkrachten, kinderverzorgers en kinderartsen wanneer het over de opvoeding of de gezondheid van hun kind gaat. Briefjes op school die enkel naar de mama gericht zijn, een kinderarts die tijdens de consultatie vooral tegen de mama praat, het zijn enkele voorbeelden die ergernis oproepen bij betrokken vaders.

Uiteraard niet leuk voor die papa’s. Maar we kunnen ook wel enig begrip opbrengen voor de professionele zorgverleners.
De rol van papa’s mag door de jaren heen wel veranderd zijn, vrouwen nemen nog steeds het merendeel van het huishouden en de kindzorg voor hun rekening. Als er vooral mama’s aan de schoolpoort staan, dan is het niet zo moeilijk om de vaders over het hoofd te zien. Bovendien zijn vrouwen zelf oververtegenwoordigd in beroepen als kinderverzorger en leerkracht. Waarschijnlijk kunnen zij zich makkelijker identificeren met de mama’s en zijn ze daarom sneller geneigd hen aan te spreken.

Maar dit pleit hen echter niet vrij om er niets aan te doen. Professionele zorgverleners moeten, net zoals iedereen eigenlijk, zich bewust worden van hun eigen vooroordelen en stappen ondernemen opdat ze niet genderstereotiep handelen. Goede tips vinden ze in de handleiding 'Hoe betrek je als organisatie ook mannelijke opvoeders?' van onderzoeks- en adviesbureau Sardes.

Ook van de andere kant, de papa’s, zal het een inspanning vragen. Drie tips voor (toekomstige) papa’s:

  • Reageer. Heb je het gevoel dat je niet serieus genomen of genegeerd wordt, reageer er dan op. Met een kwinkslag, een rustig gesprek of een beleefde opmerking kom je al ver.
  • Inspireer. Deel de geneugten van het vaderschap met anderen. Misschien inspireer je zo ook wel andere papa’s om een zorgende rol op te nemen. Naarmate jullie aantal en zichtbaarheid stijgt, wordt  het moeilijker om jullie te negeren.
  • Lobby. Vraag aan het beleid om jullie rol ook ernstig te nemen en te ondersteunen. Pleit bijvoorbeeld voor meer vaderschapsverlof en onderteken de petitie.

Net zoals vrouwen hun plaats hebben moeten opeisen op de arbeidsmarkt, moeten mannen hun plaats ook opeisen op het domein zorg en huishouden. Dat is niet leuk, soms vermoeiend, maar wel broodnodig.

Maak je het soms ook mee dat jij als vader, of je partner genegeerd wordt als het over de opvoeding van de kinderen gaat? Hoe ga je daarmee om? 

Bron: De Morgen, 17 april 2018

Reacties

Myriam Vercauteren schreef

Als moeder van een alleenstaande jonge papa(zoontje is nu 15 maanden , de papa = mijn zoon staat er al 8 maanden alleen voor!) sta je voortdurend met de rug tegen de muur. Vast werk (9jaar) verloren door onbegrip van de werkgever , zeer beperkt in het vinden van nieuwe job wegens niet te combineren met de uren van de kinderopvang, geen recht op sociale tarieven wegens steeds fulltime gewerkt ... geen recht op sociale woning om dezelfde reden... en noem maar op. Allimentatie ... NOPE .. Kortom, heel moeilijk om de touwtjes aan mekaar te knopen.

ONBEGRIP alom want je bent een man en mag niet huilen ..

Gine schreef

Tragisch... vooral op werkgebied moet er meer veranderen (voor mama's ook nog vaak moeilijk). Je zit niet echt comfortabel : je vertegenwoordigt geen meerderheid en dat maakt het moeilijker. Hang in there, eis begrip voor je situatie, laat je niet ontmoedigen en .... huilen mag wel ! Vroeg of laat botst je op die werkgever die het, net zoals ik, juist heel knap vindt hoe je t allemaal probeert te combineren en die daarom iets in je ziet. Veel courage en veel plezier met je zoontje ondertussen !

Reageer