Over Tina, Plato en Femma

There is no alternative (Tina). Er is geen alternatief voor dit beleid. Een veelgehoord mantra dezer dagen. Voor Tina zijn het topdagen.  Ze heeft vele aanbidders, vooral onder diegenen die de gevestigde orde niet graag in vraag stellen.
Aan Tina kleeft een gevaarlijke kant. Ze tast onze autonomie aan. Ze snoert ons de mond. Ze suggereert bij monde van haar aanbidders dat we niet meer mogen nadenken over onze maatschappij. En laat dat nu net uniek menselijk zijn: nadenken over verleden, heden en toekomst, kritisch reflecteren en verhalen verzinnen. Geen dier doet het ons na. Zeggen dat er geen alternatief is, is mensen in hun mens zijn beknotten.
‘Dit beleid’ is een beleid van langer en meer betaald werken.  Nodig om de gevestigde orde in stand te houden.  Met als prettige bijwerking – even cynisch worden-  dat je ook minder tijd hebt om te kunnen nadenken over onze samenleving en de uitdagingen die ze biedt. Handig voor de Tina-aanbidders. Zo worden zij minder in vraag gesteld. Tijdsfilosofe Joke Hermsen verwijst in haar boek ‘Kaïros’ in dit verband naar Plato.  Een tiran heeft er alle belang bij om zijn mensen zo hard mogelijk te laten werken. Zo hebben ze minder tijd om na te denken. Een democratisch staatsman zorgt voor een goed evenwicht tussen werken en rusten. Plato, vandaag brandend actueel.
Femma, een kranige dame van bijna 100, houdt niet van Tina. Als feministe kaart ze structurele machtsongelijkheden aan en schopt ze op een hoffelijke manier tegen de schenen van de gevestigde orde.  Femma bekritiseert niet alleen, maar biedt ook alternatieven. Niet te nemen of te laten, wel als uitnodiging tot reflectie. 
Een samenleving heeft recht op tijd. Mensen moeten voor elkaar en zichzelf kunnen zorgen, los van het marktgebeuren. Er moet tijd zijn voor (klein)kinderen, voor mantelzorg, voor vrijwilligerswerk en voor op café gaan. Een democratie heeft recht op burgers die over haar nadenken en haar mee vormgeven. 
Voor Femma is het de afgelopen jaren erg duidelijk geworden: we moeten minder betaald gaan werken.  De veertigurenwerkweek is een relict uit het kostwinnersmodel. Voor velen, en vooral voor vrouwen, niet haalbaar en onze samenleving betaalt er een hoge prijs voor.  Femma schuift daarom het nieuwe voltijds naar voren: de dertigurenwerkweek. Het nieuwe voltijds staat niet op zich maar is onderdeel van Femma’s visie op de combinatie van arbeid en gezin, een visie die je hier vindt.


Femma

Reacties

Luc Pletinckx (LBC-militant) schreef

Minder TINA en meer FEMMA !

Femma schreef

Merci Luc!

Reageer