Omring je goed

{$items.title}

Mijn mama is Belgisch, mijn vader Algerijns. Ik ben opgegroeid in een arm gezin. Niemand van mijn ouders of broers ging naar de universiteit. Ik heb op een bepaald moment besloten dat ik het verschil wou maken, ik wou rijk en belangrijk worden. Ik studeerde bio-ingenieur. Dat kon ik in Brussel doen. Wat ik liefst wou doen (zoölogie), was in Gent en er was geen geld om op kot te gaan. Voor mijn masterthesis werkte ik in een labo aan de VUB waar men onderzoek deed naar kanker. Dat had veel impact op me. Ik vond het fascinerend. Ik kon mijn PHD (doctoraat) doen en ben in het academische traject doorgegroeid. Ik heb een postdoctoraat gedaan in Zwitserland en ben dan teruggekomen om mijn eigen team te leiden als professor.

Eén van de regels die ik onderweg geleerd heb, is dat je je goed moet omringen. Ik heb niet veel vrienden, maar ik heb goede vrienden, die ik al lang heb. Ik heb positieve mensen in mijn omgeving die me blijven steunen.
Je moet omgaan met mensen aan wie je hulp kan vragen en die je hulp kunnen geven, dat is één van de belangrijkste dingen. Hulp kan mentaal zijn, bijvoorbeeld als je nood hebt aan een gesprek. Of babysitten op mijn kinderen. Maar ook financieel. Ik heb ooit om geld moeten vragen, waarvoor ik me schaamde. Maar ik besefte dat de persoon die het mij uitleende blij was dat ik er geraakte dankzij hem.

Word onmisbaar

Het is belangrijk om nut te hebben en ik geloof dat iedereen op zijn eigen manier nut kan hebben. Ik heb me echt afgevraagd hoe ik me kan onderscheiden. Tijdens mijn jeugd ontstond het idee dat je in deze maatschappij enkel iets betekent als je slim bent en geld hebt, want je wordt al snel als een last ervaren als je van anderen afhangt. Ik realiseerde me dat ik goed en onmisbaar moest zijn, me moest onderscheiden als ik professor wou worden, dat de universiteit mij nodig moest hebben. Met mijn capaciteiten moest ik dus een bepaald probleem voor hen oplossen. Eens je onmisbaar bent, krijg je erkenning.
In de academische wereld moet je je als vrouw meestal nog meer bewijzen, en ik vind het dan ook belangrijk om jongere vrouwen te steunen om hogere posities te bereiken. Nochtans geloof ik dat elk beroep er moet zijn. Maar het is nu eenmaal zo dat aan bepaalde beroepen of skills meer waarde wordt gehecht dan aan andere. Aan vrouwen zeggen we dat ze belangrijke posities moeten innemen, maar aan mannen zeggen we niet dat ze bijvoorbeeld kleuterleider moeten worden. Dat is een maatschappelijk probleem. We hechten meer belang en waarde aan bepaalde functies.

Word onbreekbaar

Toen ik besloot rijk en belangrijk te worden, begreep ik hoe je manier van denken, je mindset, je levensweg en levenslust volledig konden veranderen. De hindernissen die ik toen ondervond, heb ik leren gebruiken als wapens. De financiële moeilijkheden die we hadden, waardoor ik als kind gewoon was om hard te werken en weinig nodig te hebben, gaven mij op dat moment voordelen die anderen niet hadden. Ook het racisme waaraan ik als half-Algerijn van jongs af werd blootgesteld, heeft me verhard en onbreekbaar gemaakt. Ik ervaar nog steeds hindernissen en realiseer me dan dat ik nog steeds zelf de knop moet omzetten in mijn hoofd. Toen ik in Zwitserland ging solliciteren was bijvoorbeeld het feit dat ik moeder was een probleem. Ik heb me daarin vastgebeten en bewezen dat ik het moederschap en die functie wel kon combineren. Wat ik wil bereiken zal ik bereiken, zonder daarin opportunistisch te zijn.

Bio

Damya Laoui werd geboren in 1985 in Eigenbrakel in een Belgisch-Algerijns gezin. Ze is professor biotechnologie aan de VUB. In 2018  werd ze uitgeroepen tot New Scientist Wetenschapstalent. Ze ontving deze prijs onder andere vanwege haar originele onderzoeksinsteek. Laoui ontwikkelde een vaccin dat patiënten met kanker moet beschermen tegen uitzaaiingen van hun tumor. Daarmee werd ze één van de 35 innoverende Europese wetenschappers jonger dan 35.

 

Reageer