Niet in de les, wel bij de les

{$items.title}

Het is juli en het schooljaar is voorbij. Aan alle leerlingen wens ik een leuke, niet al te hete zomer met toffe vakanties, jeugdkampen, uitstapjes, speelmomenten, niets doen-momentjes, enz.  Kortom een ontspannende vakantie! Hopelijk hebben ze allemaal het schooljaar met een goed gevoel afgesloten en zijn ze tevreden over hun schoolresultaten. Want ja, het rapport geeft (hopelijk) weer wat ze tijdens het schooljaar geleerd hebben en of ze klaar zijn om vanaf september naar het hoger niveau te gaan.

Terwijl ik hierover nadenk, blijven mijn gedachten in het bijzonder bij al die leerlingen die vele donderdagen van dit schooljaar spijbelden. Welk rapport hebben de leerlingen van ‘Youth for climate’ ontvangen? Zouden ze minder punten gekregen hebben? Zouden sommigen gebuisd zijn? Of kregen ze een opmerking over hun ‘attitude’? Ik ben eerlijk gezegd heel nieuwsgierig naar wat er op het schoolrapport van Kyra Gantois, Anuna De Wever en Greta Thunberg staat. Alhoewel: krijgen ze er allemaal nog wel één? Kyra zit in het hoger onderwijs en wat Zweden betreft weet ik niet zo goed of de studenten daar rapporten krijgen?

Want die drie jonge dames gaven ons, althans zeker mezelf, soms een wat ongemakkelijk gevoel. Ik worstelde al eens met het gevoel dat ze ons volwassenen in snelheid namen.  Want we horen en lezen al lang wat de wetenschap zegt over klimaatverandering, maar in het politiek debat ging het meer over zogenaamd andere belangrijke en meer dringende dossiers. Dat dachten vele politici en velen van ons. Toch? Of niet?

De laatste tijd hadden we het over alles en nog wat maar we leken iets wat heel belangrijk is een beetje vergeten te zijn. Of beter gezegd iets wat vele jongeren het belangrijkst vinden. Want zo gaat dat: we voeden kinderen op volgens onze opvattingen over opvoeding, gedreven door onze waarden en normen.

Maar ons drukke volwassenen leven laat soms niet toe om ruimte te maken om echt te luisteren naar waar onze kinderen van wakker liggen. En opeens komen ze met iets, schijnbaar ‘out of the blue’ af. ‘Moet dat nu?’, zeggen de ouders soms. Zucht! Die drie jonge pittige dames en al die anderen, konden ze niet, zoals heel wat mensen stelden, na hun punt zogenaamd te hebben gemaakt, gewoon braaf naar school gaan en ons (geweten) met rust laten? Ah, zo zijn de pubers eenmaal: dwars, confronterend en eigenwijs. Waren we niet allemaal minstens een beetje ook niet zo?

Eerlijkheidshalve had ik de dames verkeerd ingeschat. Ergens in het begin van het schooljaar zag ik op facebook de foto van Greta Thunberg passeren met in haar handen het bord waarop ‘SKOLSTREJK FÖR KLIMATET’ stond. De eerste donderdag na de kerstvakantie zag ik op het nieuws een tweetal jonge meisjes die samen met andere leerlingen ook op straat kwamen in Brussel, voor dezelfde klimaatideeën. Interessant, maar ik had het te druk om er lang bij stil te staan.

Voordat ik het wist slaagden die twee meisjes er in een hele beweging op gang te zetten. Meer nog: van vandaag op morgen was er een wereldwijde schoolstaking voor het klimaat. Op 15 maart waren er in meer dan 125 landen  ongeveer 1,6 miljoen jongeren wereldwijd op de been. Er doken zelf ouders en grootouders op. Bovendien stonden ze de pers en politici met veel waardigheid EN deskundigheid te woord, vond ik. Het waren niet alleen rebelse pubers die zomaar op straat kwamen. Ze wisten waar ze het over hadden.

Dankzij hen werkte een expertenpanel van 140 klimaatwetenschappers wekenlang aan een rapport met 27 concrete oplossingen. Velen van hen deden dat vrijwillig! Bovendien leken ze me goed om te kunnen met, om het zachtjes uit te drukken, sommige negatieve reacties op hun engagement. Een engagement om aan de politici te vragen om een gezondere planeet door te geven aan de volgende generatie. Daar word ik nu stil van, zie: van zoveel engagement, zoveel gedrevenheid,  zoveel enthousiasme voor een betere planeet. Een planeet zonder overstromingen, droogtes, vervuilde lucht en zee. Ze waren niet in de les, maar ze leerden politici, ons allemaal, een les. Ze bleven bij de les.

En ondertussen werd er na de uren gestudeerd en werden de examens afgelegd. Oma’s en opa’s hielden ondertussen de wacht. Misschien hadden ze oude t-shirts  uit de jaren ‘80 aan met daarop ‘No time to Waste’...

Een fijne welverdiende vakantie dames!


foto: Paul Van Laethem

Reageer