Mijn leven zonder KAV? Dat zou niet goed gekomen zijn!

{$items.title}

Hoedje af voor KAV/Femma

Als pasgehuwde jonge vrouw kwam ik terecht in Genk. Ik kende er niemand. Virginie, de eigenares van ons huurhuis, en reeds een bejaarde dame, stelde me voor om naar een avondje koken van KAV te gaan. En zie daar mijn eerste stap en kennismaking met KAV. De kookles  viel in de smaak en het daaropvolgende lentefeest, waarbij ik mijn eigen bestek moest meenemen, beviel me zeer.

Enkele jaren later verhuisde ik naar ons eigen nestje in Hasselt. Ook hier was het een oudere dame, Vivi, die me onder de arm nam en meetroonde naar een eerste lentefeest. De plaatselijke Jong-KAV zag me wel zitten en binnen de kortste keren zat ik in hun bestuur. Gezelligheid troef! Onze maandelijkse bijeenkomsten zorgden ervoor dat we zeer vertrouwd raakten aan elkaar en de vriendschap er van af spoot. Zoiets werkt natuurlijk aanstekelijk en de groep groeide gemakkelijk. En dat werd ook wel opgepikt door het Verbond Limburg. Naast al onze activiteiten kwam er de vraag: willen jullie cabaret spelen? “En de vrouw, zij beet” beet ook ons. We speelden in de Warande in Brussel, in Turnhout, in het Cultureel Centrum van Hasselt en natuurlijk ook in onze eigen afdeling. Een bijzonder fijne ervaring die ons vandaag nog steeds bindt en stimuleert.

Maar… een mens wordt iets ouder, en dan loert de KAV-groep naar die jonge vrouwen. Ondertussen gewend aan engagement, neem ik ook hier weer mijn taak ernstig. In vele jaren gaat het van verantwoordelijke voor clubavonden, naar ondervoorzitter, voorzitter… En het worden weer boeiende jaren. Het aanbod van KAV is goed, maar voor mij niet genoeg. We gaan ook op zoek naar eigen initiatieven die vrouwen kunnen aanspreken. We halen de beste oncoloog van Limburg in huis, een osteopaat brengt zijn skelet mee en wij vragen hem “ik heb jeuk op dat plekje”, help ons. We leerden hoe we de nieuwe spelling van de Vlaamse taal moesten toepassen, maar ook hoe je een leuk gedicht kon schrijven.

Zoveel boeiende dagen en  avonden. Ondertussen willen we werken aan ons bestuur. Eén voorzitter, een dagelijks bestuur en een grote groep bestuursleden dat is ok, maar hoe krijg je iedereen aan het werk? We besluiten om groepjes te maken. Een groepje dat verantwoordelijk is voor uitstappen en reizen, een kookploegje, een sportgroepje, een groepje voor belangstellingswerking, een groepje voor feesten, een groepje rond geloof…. Iedereen kan kiezen in welk groepje ze kan instappen. De groepjes zijn zelf verantwoordelijk voor de organisatie, maar ook vrij. De coördinatie is voor het Dagelijks Bestuur. KAV bloeit…

Voor mezelf breek een moeilijke periode aan. Ik verlies mijn werk, maar er is KAV, ik verlies mijn vader, maar er is KAV, ik krijg een verlamming in mijn gezicht, maar er is KAV en ik moet toch weer achter de micro al is spreken niet meer zo vanzelfsprekend. Gelukkig is er elke keer opnieuw KAV.

KAV nationaal en verbond Limburg leerde me te leiden, verantwoordelijkheden op te nemen, voor publiek te spreken. Ze gaven me zovele kansen.

Een cursus gezond leiderschap leerde me niet enkel om een groep te leiden, maar vooral hoe ik zelf hiermee kan omgaan. Tjeu Leenders leerde ons hoe je kon omgaan met kritiek, een probleem niet bij jezelf te leggen, in je eigen licht te staan. Prachtige cursus!

Twintig jaar geleden werd me gevraagd om namens KAV met Wereldsolidariteit op inleefreis te gaan naar Sri Lanka. Het verruimde mijn zicht op de wereld. Ik leerde vrouwen kennen die zichzelf willen verbeteren, die vooruit willen, die hopen op kansen.

Was het niet Nehru die zei: “ontwikkel de vrouwen, want dan ontwikkelt het gezin, het dorp, het land en uiteindelijk de hele wereld”. Sindsdien breng ik de hoop van deze vrouwen ook in onze afdeling. Geregeld vertel ik over vrouwen aan de andere kant van de wereld en helpt onze afdeling mee aan deze ontwikkeling. Mijn kritische geest werd aangesterkt door KAV/Femma waardoor ik zie welke mogelijkheden er zijn. Zo hebben we 4 jaar geleden een project ondersteund waarbij de vrouwen in Sri Lanka stoffen winkeltasjes gingen maken. Met onze steun zorgden we voor de nodige naaimachines en materiaal. Ondertussen hebben ze reeds 2 orders van meer dan 2000 stuks binnengehaald om stoffen zakjes te maken voor bedrijven en banken. De regering in Sri Lanka verbiedt vanaf 2018 het gebruik van plastic zakjes. Voor het milieu een hele vooruitgang.

De fakkel van voorzitter heb ik reeds enkele jaren geleden doorgegeven aan de jongere vrouwen in onze groep. Zelf ben ik nadien ingestapt in de werkgroep Zingeving in Limburg. Ook hier kon ik mijn creativiteit in grote mate kwijt en konden we prachtige mappen maken die zeker in onze Limburgse afdelingen gretig gebruikt werden.

Zo zie je maar… van jong ding die lekker leert koken naar een pittige oudere dame die zich nog altijd graag en belangeloos inzet voor vrouwen.

Dikke merci aan KAV/Femma die mij gemaakt heeft.
Mieke Vandormael

Hoe zag jouw leven er door KAV/Femma uit?

We lezen ook graag jouw verhaal!  Deel het via het formulier op deze pagina.  We kijken er naar uit!

 

Reacties

chris Vanhoutte schreef

Ondenkbaar, wat een beweging als KAV/FEMMA in je persoonlijk leven betekent.... het verhaal van Mieke werkt aanstekelijk: al is er bij elke bijeenkomst wel een gehalte "gekwebbel", toch zijn ze er voor elkaar, in voor- en tegenspoed.

We zouden zo kunnen zingen "You raise me up, to more that I can be!!"

Penders Josee schreef

Mieke,

Toch jij heb je sporen getrokken in K.A.V. prachtige vrouw met diepgang en aandacht voor ieder mens.

Ik heb met jou mogen samenwerken gewoon formidabel.

Een vriendin voor het leven!

Reageer