Marieke Vervoort noemde zichzelf een gelukzak

{$items.title}

Marieke Willemie Vervoort is niet meer. Ze overleed deze week op 40-jarige leeftijd na euthanasie.  Zeven jaar geleden maakte Marieke Vervoert even tijd voor ons. We gingen bij haar op de koffie en hadden een heel mooi gesprek over het leven, haar vechtlust en de toekomst. Dat interview kan je hier nog eens herlezen.

Tekst: Annick Geets

Beeld: Luc (LoekPicturesBelgium.)

Ik ontmoet Marieke Vervoort om 10 uur bij haar thuis. ‘Hoe lang denk je dat het interview gaat duren? Ik ben echtheel moe. (glimlacht) Nu besef ik waarom BV’s soms wat kortaf zijn.’

Marieke is pas terug uit Kenia en signeert twee dagen op de boekenbeurs. ‘Om 12 uur moet ik al ergens anders zijn. En daarnet kreeg ik een telefoontje voor Café Corsari …' Marieke wielt voor me uit naar de living met zicht op haar kleine stadstuin. 'Laten we er maar aan beginnen.’

Je bent pas terug van je reis naar Kenia. Hoe was de kennismaking met dat land?

Marieke: ‘Redelijk choquerend. Binnen het hotel is het een paradijs, daarbuiten is het één groot stort. Overal zijn mensen op weg met enorme lasten of met tonnen water op hun hoofd. Vuil, vies, een hitte van 30 °C in de schaduw. Ongelooflijk. Mensen hebben geen elektriciteit en geen water, en dan in zo’n hitte. Wij hebben geen toeristische plekjes bezocht, maar de projecten van Annick for Kenya, in de armenbuurt, waar we ‘real life’ te zien kregen. We hebben echt prachtige dingen gezien, maar er was ook teleurstelling. En als je ziet hoe sommige gezinnen proberen te overleven, besef nog maar eens wat voor een verwende mensen wij zijn! (heftig) Wij zitten hier zelfs te klagen als een boterham te hard is.’

Hoe ben je bij het project Annick for Kenya betrokken geraakt?

Marieke: ‘Dat is een heel vreemd verhaal. Op de Paralympics kwam ik de ouders van Annick Van Uytsel tegen. Ik vertelde hen dat ik op 1 september mijn eerste wedstrijd had, de 100 meter sprint. Waarop Martine antwoordde: ‘Dat is de verjaardag van Annick. Je gaat dat voelen, Annick gaat je duwen.’ Tijdens die wedstrijd heb ik Annicks aanwezigheid enorm gevoeld. En dan haal ik nog wel zilver! Ik heb mijn zilveren medaille aan Annick opgedragen. Dat vonden ze zo speciaal dat ze me hebben voorgesteld om de projecten te bezoeken. Ik heb lang getwijfeld omdat ik wist dat het daar niet toegankelijk was voor rolstoelgebruikers. Maar ik wist ook dat ik achteraf spijt zou krijgen als ik niet zou gaan. Het bleek een enorme confrontatie met mijn eigen handicap. Mijn hond was er niet bij, er was niets aangepast. Het is voor mij mentaal even heel moeilijk geweest.’

Is onze maatschappij hier wel toegankelijk voor rolstoelgebruikers?

Marieke: ‘Op sommige plaatsen doen ze al de moeite. Dan ben ik heel blij, voel ik me plots ‘niet gehandicapt’. Maar op heel veel plaatsen zijn niet wij, maar de maatschappij gehandicapt. Kasseien, opstapjes, deuren die te smal zijn om binnen te geraken. Het hoeft niet allemaal pure luxe te zijn, maar je moet wel een beetje je plan kunnen trekken. Op veel plaatsen moet ik op de openbare rijden omdat het op de stoep niet te doen is.’

Jij hebt met je ziekte moeten leren leven en elke dag word je er opnieuw mee geconfronteerd. Toch sta je positief in het leven. Waar haal je dat positivisme vandaan?

Marieke: ‘Dat is een wisselwerking. Als je ziet hoeveel echte vrienden ik rondom mij heb, die mij telkens weer de kracht geven om verder te gaan … Toen ik terugkwam van Kenia, was ik gewoon kapot. Ik verging van de pijn. Ik was leeg. Ik had het gevoel dat ik moest sterven. En toch zijn er op dat moment vrienden die mij steunen, ook als het rotslecht gaat. Ik was bij mijn meter. Zij doet edelsteenmassage en heeft mij proberen te helpen. Je weet dat ik mijn euthanasiepapieren in orde gebracht heb? Wel, ik heb met Wim Distelmans gebeld. Het was toen acht uur ’s avonds. Van zodra hij kon, heeft hij mij goeie raad gegeven. Alleen al de wetenschap dat die mensen er altijd voor mij zijn, geeft me de kracht om verder te gaan. Als ik er alleen voorstond, als ik niemand rondom mij zou hebben, was ik er niet meer geweest. Dat geef ik eerlijk toe.’

Hoe komt het dat jij zoveel mensen kunt mobiliseren?

Marieke: ‘Ook dat is een wisselwerking. Zij trekken zich op aan mijn positivisme en mijn kracht. Putten daar ook kracht uit. Het is geven en nemen. Ik ben ook niet altijd even aangenaam. Als ik in stresssituaties kom, kan ik redelijk bitscherigoverkomen. Dan ben ik redelijk kortaf. Maar dat wordt gewoon aanvaard.’

Je hebt je levensverhaal neergeschreven. Je hebt twee dagen gesigneerd op de boekenbeurs. Hoe zijn de reacties?

Marieke: ‘Ik krijg niets dan positieve reacties. Mensen die het niet meer zagen zitten, die het moeilijk hadden en dan naar mijn boek grijpen en toch een positievere kijk krijgen op het leven. Dat vind ik fantastisch. Want dat was eigenlijk ook mijn bedoeling. Toen Uitgeverij Houtekiet de eerste keer bij mij langs kwam voor mijn eerste boek (Marieke updatete het boek in 2012 na de Paralympics), heb ik hen terug naar huis gestuurd. ‘Daar ben ik niet klaar voor, hoor! Wat ik meemaak, is veel te erg,’ riep ik toen. Maar mensen bleven zeggen dat mijn verhaal hen inspireerde. Toen heb ik de uitgeverij terug opgebeld. Ik wilde het doen op één voorwaarde: dat het boek het verhaal was van het leven zoals het echt is. Dat het geen rozengeur en maneschijn hoeft te zijn om gelukkig te zijn. Zo alleen kun je menseninspireren.’

Jij bent een topatlete. Je breekt records en leeft voor je sport. Je meet je zelfs met mannen,  en met succes. Denk je dat je topsporter geworden was, als je niet in een rolstoel was beland?

Marieke: ‘Ik heb mijn twijfels. Ik denk dat ik dan een jobke van 9 tot 5 had gehad en een beetje recreatief had gesport, maar verder niks. Hoewel ik altijd heel sportief geweest ben: bruine gordel in Jiujitsu, zwemmen, fietsen … maar ik heb nooit op topniveau gedraaid. Hoe het was geweest als ik de mindervalidensport niet had ontdekt? Misschien had ik me dan op kunst gestort. Ik ben altijd heel creatief geweest. Dat doet nu wel pijn, mijn handen gaan serieus achteruit. Ik heb vroeger heel veel getekend. Een paar maand geleden heb ik geprobeerd om het weer op te pakken, maar het ging gewoon niet meer. Ik kreeg direct kramp in mijn handen. Ik heb wel een techniek gevonden om te schrijven, want ook dat is niet evident. Mijn geschrift is helemaal anders geworden.’

Je moet telkens een stukje van jezelf prijsgeven. Hoe voelt dat? 

Marieke: ‘Dat is altijd met een krop in mijn keel. Telkens als je voelt dat er weer iets anders gaande is, is dat een heel beklemmend gevoel. Wat is dat nu weeral? Hoe gaat het nu verder? Wat is het volgende dat gaat komen? Dat is heel frustrerend. Een keer per maand ga ik naar een psychologe. Niet omdat ik er onderdoor zit of zo, maar ik vind het heel belangrijk om er met een neutraal iemand over te praten. Ik heb het ook moeilijk om hulp te aanvaarden. Ook toen ik in een rolstoel belandde. Ik wilde niet in dat ding, ik zat nog liever op de grond. Ik was heel opstandig. Ook nu heb ik dat nog altijd als ik hulp moet aanvaarden. Ik kan daar niet tegen. Ik wil alles graag zelf doen. Maar dingen die echt niet kunnen, kan ik wel afgeven. Daar zit ik niet mee. Daarom is het ook zo super dat ik mijn hond heb. De aandacht gaat niet naar wat ik niet meer kan, maar naar wat Zenn wel kan. Zenn is heel belangrijk voor mij.'

Op dat moment stijgt er een hoorbare zucht op uit de grote mand aan het raam. Net of Zenn ons gesprek gevolgd heeft.

'Maar ondertussen lukt het niet meer zo goed en heb ik een ADO-assistent, die mij tweemaal per week komt helpen met de was en de plas en de kook. Ik heb geen gevoel meer in mijn vingertoppen. Dan moet je niet meer met vuur bezig zijn. Er zijn ook twee restaurants hier in de buurt die mij sponsoren. Makkelijk als ik ’s avonds zin heb om iets lekker warms te eten. Ik ben een grote gelukzak. Er zijn mensen die zich spontaan aanbieden om met mij ergens naartoe te rijden. Iemand die ik op de reis naar Kenia leerde kennen, mag ik bellen als ik klusjes in huis heb … Wat ik heb, heeft niemand. Soms krijg ik een telefoontje: ‘Ik heb iets lekkers gemaakt. Heb je geen zin om te komen eten?’

Wat is jouw eerstvolgende sportieve afspraak?

Marieke: ‘Ik vertrek volgende week naar Lanzarote. Het was eigenlijk de bedoeling om daar de marathon mee te doen, maar je moet een kat een kat noemen. Ik heb negen maand geen lange afstanden meer getraind. Ik ben zo slecht momenteel en oververmoeid sinds mijn thuiskomst. Ik ben nog wel één keer op stap geweest, maar ik luister naar mijn lichaam. Dat heeft tot nog toe gezegd: ‘Neen, rusten!’ En daar heb ik me aan gehouden. Dus ga ik me niet forceren. Ik ga wel naar ginder om te trainen. Lanzarote is voor mij als thuiskomen. Het is er nu nog 24 graden. Ik voel me daar zoveel beter. De pijn is daar minimaal, en ik heb daar zoveel vrienden gemaakt. Dat is gewoon super. Toch wil ik er niet permanent gaan wonen. Ik heb teveel vrienden hier zitten.’

Je hebt al veel sporten uitgeprobeerd? Hebt al veel uitdagingen aangegaan. Wat zou je willen doen dat je nog niet gedaan hebt?

Marieke: ‘Als kind heb ik er altijd van gedroomd om naar Japan te gaan. Door de Jiujitsu. Dat ging bij mij zover dat mijn kamer helemaal Japans was ingericht. Ik wou een matras op de grond en een paravent en ik at ’s middags soms met stokjes (lacht). Ja, ik was nogal gedreven. Mijn grootste droom was om ooit naar Japan te gaan. Nu heb ik gehoord dat er in Japan elk jaar een marathon doorgaat. Voor rolstoelatleten de grootste ooit. Dus droom ik er wel van om ooit in Japan een marathon te doen.’

Je hebt het zelf niet gemakkelijk. Toch zet je je in voor verschillende organisaties.

Marieke: ‘Dat zijn allemaal dingen waar mijn hart bij ligt. Zo ben ik meter van Freinetschool De Pit. Ik was normaal kleuteronderwijzeres geworden. Als ik mijn kinderen van De Pit ga bezoeken, hangen ze rond mij, beginnen liedjes te zingen. Daar krijg ik een heel warm gevoel van. Able2Sport heb ik zelf mee opgericht. Het uiteindelijke doel is dat vluchten voor mindervalide sporters die hun materiaal willen meenemen, goedkoper worden. En dan is er Canisha, de hulphondenschool. Ons Zenn betekent alles voor mij. Ik zie zelf wat hulphonden met mensen doen. Daarom wil ik dat ook heel erg promoten. Bikers4Maarten wil het onderzoek naar de ziekte van Duchenne, een zeldzame spierziekte, een duwtje geven. Als ik zie hoe onbekend mijn ziekte is, dan mogen die mensen alle steun hebben. En onlangs ben ik ook meter geworden van Iron Maids. Vrouwelijke ex-kankerpatiënten die aan het trainen zijn voor een triatlon, een Iron man. Zij willen dat doen voor het goede doel. Ik vind dat zo prachtig! Vrouwen met toch een heel zwaar medisch verleden, die zich nu voor zo’n zware sport inzetten, en dan nog voor het goede doel.Dat is fantastisch! Ik heb regelmatig telefonisch contact met hen. Zij hebben me onlangs een kaartje gestuurd … 

(Marieke toont me het kaartje vol namen en persoonlijke quotes)

Fijn, he! Daarvoor doe je het toch? Alleen al de vriendschap die je krijgt. Na Lanzarote ontmoeten we elkaar. Ik ben van plan om ook eens een training mee te maken, een zwemtraining bijvoorbeeld. Om hen de nodige tips mee te geven. Ik ben ook altijd topzwemmer geweest en heb zelf zwemles gegeven. Ik weet er wel wat vanaf.’

Er zijn heel goeie mindervalide atleten. Jullie behaalden op de Paralympics meer medailles dan op de Olympische Spelen. Toch wordt er veel minder aandacht aan besteed. Is dat frustrerend? Zeggen de andere atleten daar iets over?

Marieke: ‘Ik hoor daar heel veel over, maar ikzelf vind dat het de positieve kant uitgaat. Wij hebben nu ook heel veel media-aandacht gekregen, ook achteraf. Als ik zie op hoeveel dingen ik uitgenodigd word, radiozenders die bellen … Er is een heel mooie vooruitgang. Ik vermoed dat er tegen Rio zelfs nog meer aandacht aan zal besteed worden. Zeven medailles is ook niet niks! Ik denk dat mensen er ook iets van kunnen leren. Mindervaliden met zoveel wilskracht, ondanks hun beperking, zo zien gaan voor hun sport. Ik denk dat heel veel mensen daar kracht kunnen uit putten. Het is niet alleen het gevecht met de sport, maar ook een gevecht tegen een tegensputterend lichaam.’

Kijk jij naar de toekomst?

Marieke: ‘Ik durf niet naar de toekomst kijken. Ik leef van dag tot dag, we zien wel. Ik denk soms wel ‘wat als?’ Maar dan voel ik me heel ongelukkig. Er is altijd die onzekerheid. Dus heb ik besloten om niet te veel in de toekomst te kijken. Ik maak wel plannen, maar we zien wel ... Ik doe voort met de 100 en 200 meter sprint. Persoonlijk doe ik liever de lange afstand, maar dat is geen Paralypische discipline in mijn categorie, daar kan ik niet mee naar Rio.’

 

Reacties

Godelieve Terlaeken schreef

Marieke Vervoort - een straffe madam, een voorbeeld om je aan op te trekken - en dat blijft ze in de gedachten en de harten van vele mensen.

Merckx Magda schreef

Sprakeloos, hoe Wielemieke met haar ziekte omging, het heeft velen erg beroerd. Daar schieten woorden echt te kort. Dankbaar om wat ze vr. Zovelen heeft betekent, die uitstraling van moed en zelf vertrouwen, dat heeft vele mensen aangesproken. Dankjewel, rust in vrede, ,weg met de verschrikkelijke pijnen. Veel moed aan al haar dierbaren gewenst, nooit zal ze vergeten worden.

Buelens Rosa schreef

Het was een ongelooflijke sterke gedreven madam, eentje die er voor ging ,ook ging het minder goed!

Dat ze zoveel vrienden had , was omdat ze z’on toffe madam was.

Reageer