Ik zag mezelf niet als feministe. Nu wel!

{$items.title}

"Onlangs nam ik voor Femma deel aan het Women’s Strike Festival in Antwerpen.  Hierdoor realiseerde ik me de verwevenheid van het verhaal van Femma en mezelf.  Waarom namen we deel aan dit festival?  Wat is onze drijfveer?" vertelt collega Cil Van Ostaeyen

Gelijkwaardigheid tussen mensen

Heel wat mensen, ook vrouwen, denken dat feministes boze, manhatende, behaloze vrouwen met een grote mond zijn.  Hoe dat komt, is me niet duidelijk.  Zelf heb ik dat beeld niet.  Al een geluk gezien ik voor een vrouwenorganisatie werk.  Maar ik had wel het beeld nog van strijdende vrouwen op de barricade, luid roepend om hun rechten. Die grote mond, daar ontbreekt het mij niet aan maar luid roepen als voorvechtster deed ik niet.  Dus ik dacht ik dat ik geen feministe was.

Daar gaat feminisme echter niet om.  Waar het om gaat is de gelijkheid tussen mannen en vrouwen op alle domeinen van het leven. En dat gedachtegoed van gelijkwaardigheid tussen mannen en vrouwen, van alle mensen gelijk waar ter wereld, is iets waar ik al heel mijn leven van droom en naar streef.  En graag mijn steentje toe bijdraag. 

Dus JA HOERA, ik ben een feministe.  Op 58-jarige leeftijd zeg ik dit met trots .  En dat is waarom ik  niet mocht ontbreken op het Women’s strike Festival in Antwerpen.

Het persoonlijke is politiek

Er zijn echter nog meer redenen waarom ik vond dat ik aanwezig moest zijn. 
30 jaar geleden nam ik als jonge moeder met veel liefde en overtuiging de zorg voor onze kinderen op.  Ik had op dat moment geen vaste betaalde job.  De combinatie met de ploegenarbeid van mijn echtgenoot zorgde er voor dat de keuze voor een leven als huismoeder ons goed, maar ook noodzakelijk leek. Deze keuze bracht veel voldoening en evenwicht in ons gezin.  De werkdruk was beheersbaar.  Ik kijk met genegenheid terug naar die periode, maar besef ook hoe kwetsbaar het me maakte.   Ik ben immers 1 van die op 3 vrouwen die minder dan 750 euro pensioen zal hebben.

Ik ben het beu om te horen dat er wanneer er gevraagd wordt naar mijn carrière er gezegd wordt dat ik dus 15 jaar in mijn leven NIETS deed. Het doet pijn om te ervaren dat zorgen voor kinderen, zorgen voor een warme maatschappij, het lees-en zwemmoeder zijn, de vrijwilligersengagementen in Femma  en de wereldwinkel als niets worden bestempeld.  Het is nodig al die onbetaalde, zorgende arbeid meer te waarderen. Als je weet dat meer dan de helft van alle werk onbetaalde zorgarbeid is,  dan moet er dringend een andere kijk en mentaliteitsverandering komen.

Ik wilde graag deze stem laten horen op het Festival.  Want ik weet dat heel veel Femmamadammen waarmee ik in het verleden samenwerkte  zich in mijn situatie bevinden.

Het Femmaverhaal

Dat is waarom ik zo blij en fier ben dat Femma experimenteert met de 30 uren werkweek. Ik ben er van overtuigd dat dit jonge vrouwen meer de kans zal geven om voltijds  te (kunnen blijven) werken.  En ze naast die betaalde job kunnen kunnen genieten van hun gezin of datgene waar zij de vrije tijd voor willen gebruiken. Ik wens elke jonge vrouw en man het plezier om te kunnen genieten van hun gezin, elkaar, vrije tijd zonder zich zorgen te maken over de opbouw van hun pensioen.  En zonder zich constant uit evenwicht te voelen door de combinatiedruk van betaalde arbeid in combinatie met gezin en vrije tijd.

In 2020 neem ik zeer graag opnieuw deel aan het festival en de Women’s Strike om de bevindingen  van Femma na het actie-onderzoek met de 30 urige werkweek te delen.  Want als feministe ben ik overtuigd:  als vrouwen hun arbeid - zelfs enkel hun onbetaalde arbeid – neerleggen, stopt de wereld met draaien.

 

Reageer