Ik vind dat ik iets moet terugdoen

{$items.title}

Marita Abas werd geboren in Suriname. Ze studeerde rechten aan de universiteit van Paramaribo. Daar leerde ze Bart kennen, een Vlaming die er wetenschappelijk medewerker en docent was. Voor hem wisselde ze op 25-jarige leeftijd het zonnige en kleurrijke Suriname in voor het onbekende België. Intussen is Marita al vele jaren volledig geïntegreerd én zwaar geëngageerd in Diest en ook daarbuiten. Femma prijst zich maar wat gelukkig dat Marita de weg vond naar onze vrouwenbeweging. Ze geeft er het beste van zichzelf en zegt daarover: “Ik vind dat ik iets moet terugdoen”.

Hoe ervaarde je de eerste jaren dat je hier woonde?

Marita: “Toen ik in 1985 van Paramaribo naar België verhuisde, wisten mijn man en ik niet waar we ons definitief zouden vestigen. Alles lag nog open; het werk zou bepalend zijn. België, Diest, … ik beschouwde het als een tijdelijke verblijfplaats. Ik maakte een grote cultuurshock mee. Je moeten weten dat ik van een land kwam zonder treinen en trams en van een universiteit waar we dat jaar met vier zouden afstuderen aan de faculteit rechten. Ik moest nog voor twee vakken een examen afleggen om mijn diploma te behalen. Maar de universiteit sloot om militaire redenen voor een jaar de deuren en ik kon mijn studies daar niet afronden. Later volgde ik aan KU-Leuven nog een jaar en half les. Daar zat ik dan als enige allochtone student in een aula met wel 350 Nederlandstalige medestudenten. Toch voelde ik geen vooroordelen, uitsluiting of racisme. Gelukkig maar. Ik kreeg nieuwe vakken en voor sommige vakken moest ik opnieuw examens afleggen. Achteraf besef ik hoe gerust ik daar toen in was, zo van ‘We zien wel wat het wordt’. Ik behaalde m’n diploma. We kregen drie kinderen. Bart en ik maakten samen de keuze dat ik thuis zou blijven om voor hen te zorgen én dat ik vrijwilligerswerk zou doen”.

Hoe kwam je bij KAV/Femma terecht?

Marita: “Toen onze jongste zoon naar school ging kreeg ik tijd vrij. Ik was intussen al lector in de parochie en actief lid van de ouderraad van de school. Elke dag stond ik aan de schoolpoort. Het is daar dat Marijke, de toenmalige voorzitster van KAV-Diest me aansprak voor de vrouwenbeweging. Ik ging naar een eerste samenkomst en kende er niemand. Maar ik werd zeer gastvrij onthaald door Bernadette, iemand die echt openstond voor nieuwe en ‘andere’ mensen. Ik werd meteen kernlid en ben dit nu al meer dan 25 jaar”.

Welke rollen of taken nam/neem jij op in KAV/Femma?

Marita: “Aanvankelijk had ik als taak om maandelijks ‘boekjes’ rond te brengen en geld op te halen bij de leden. Ik nam rondes over van oudere ‘wijkmeesteressen’ voor wie dit te zwaar werd. Rond de eeuwwisseling zakte ons ledenaantal naar 60 leden. Een absoluut dieptepunt. Ik werd medevoorzitster en samen met andere vrijwilligers zetten we een transitie van oud naar nieuw, een soort ‘modernisering’ op poten. We kozen voor digitalisering, bezorgden voortaan iedereen verslagen, maakten mooie uitnodigingen, werkten veel met foto’s en organiseerden vorming over het gebruik van Facebook. Het was handig dat ik in die tijd volwassenenonderwijs ‘werken met PC’ volgde, om bij te blijven moest ik terug professioneel aan de slag gaan. En intussen kon ik volop oefenen in KAV/Femma. Later kreeg ik de vraag om de Hagelandse groepen te vertegenwoordigen in de provinciale beleidsploeg van KAV/Femma Vlaams-Brabant en Brussel. Via dat engagement kwam ik in de Algemene Vergadering terecht en nadien in de Raad van Bestuur van onze nationale organisatie. Dat soort vrijwilligerswerk doe ik heel graag omdat ik in praktijk kan brengen wat ik in mijn opleiding leerde over beleid maken en besturen. Ik bereid me telkens goed voor en leer bij, van elk agendapunt, elk dossier en elke vergadering”.

Wat spreekt je zo sterk aan in die combinatie van ‘basiswerk’ en beleidswerk?

Marita: “De lokale Femmawerking is heel leuk, maar er is volgens mij te weinig besef van het grote verhaal, de betekenis en de impact van onze vrouwenbeweging. De Raad van Bestuur neemt bepaalde beslissingen bijv. de omschakeling van de persoonlijke bedeling van het ledenblad naar een postabonnement. Dat gebeurde weloverwogen, op basis van goeie argumenten: goedkoper, efficiënter, minder ballast voor vrijwilligers, aangepast aan jonge vrouwen, … Die ‘waarom’ moeten we nog beter uitleggen aan de basis en dan volgen mensen dat wel. Hetzelfde geldt voor het combinatiedossier arbeid en zorg en het experiment van de 30-urige werkweek. Als we hierover echt in gesprek gaan met vrijwilligers en leden, voelen ze zich erkend in hun persoonlijke combinatieproblemen en die van hun (klein)kinderen en delen ze meestal de visie van Femma. Die wisselwerking tussen ‘top’ en ‘basis’ vind ik essentieel; daar wil ik me voor inzetten”.

Waarom zet je graag je schouders onder de inclusieve vrouwenbeweging Femma?

Marita: “Toen ik in het beleidsplan 2021-2025 las: ‘Elke gemeenschap maakt volwaardig deel uit van de samenleving, met respect voor ieders diversiteit en meervoudige identiteit’, dacht ik: ’Eindelijk!’. Van huis uit ben ik niet anders gewoon. De Surinaamse maatschappij is superdivers, bestaat uit heel verschillende groepen. Zelden vormen mensen zich vooraf een beeld of een vooroordeel over anderen. Ze leven met een open geest. In de jaren ‘80 toen ik pas in België was en in Leuven studeerde had ik hier hetzelfde gevoel. Maar de laatste 10 jaren vind ik dat er veel veranderd is. Het gesprek valt vaak stil als ik in de buurt kom... Mijn uiterlijk verraadt natuurlijk dat ik een andere etnisch-culturele achtergrond heb. Nu lijkt dat voor een aantal mensen een probleem. Niet iedereen ziet diversiteit als een verrijking en solidariteit is niet evident”.

Wat bedoel je precies als je zegt: “Met vrijwilligerswerk wil ik iets terugdoen”?

Marita: “Ik besef dat ik veel kansen kreeg en geluk heb. Ik trouwde met een Belg en verwierf zo de Belgische nationaliteit. Ik kon hier mijn studies afmaken. Mijn man verdiende een loon waar wij met het gezin gewoon goed, maar zonder grote luxe, van konden leven. Daardoor konden we de keuze maken om zelf voor de kinderen te zorgen. Voor dit alles wilde ik beslist iets teruggeven aan de samenleving via vrijwilligerswerk. Mijn bijdrage aan een meer rechtvaardige en warme samenleving. Door de keuze die we als gezin maakten ervaarde en ervaar ik nog elke dag dat er veel te weinig waardering is voor zorg en alle andere vormen van onbetaalde arbeid. Veel mensen doen er meewarig over of kijken erop neer en ook de maatschappelijke waardering voor huishoudelijk werk, zorg, mantelzorg, vrijwilligerswerk, zelfzorg, …  is echt ontoereikend. En dat terwijl zorg voor anderen (kinderen, kleinkinderen, ouders, buren, vrienden, …)  én voor jezelf zo levensnoodzakelijk zijn. Ook dat maakte de Coronatijd op een pijnlijke manier duidelijk. Het combinatiedossier ‘evenwichtig en kwaliteitsvol combineren van betaalde arbeid en zorg voor vrouwen en mannen’ is hét kernprobleem zeker van jonge gezinnen, maar uiteindelijk heeft iedereen ermee te maken. Met Femma verrichten we op dit terrein baanbrekend werk”.

Iets anders nu. Het is zo jammer dat jullie de jubileumviering 100 jaar Femma Diest moesten uitstellen omwille van de Coronacrisis...

Marita: “Met heel veel ideeën en ‘goesting’ begonnen we twee jaar geleden al aan de voorbereiding. We hielden gespreksrondes met lokale pioniers en maakten hiervan verslagen, foto’s en filmpjes. We organiseerden een ‘Praatcafé: Mijn Femma vroeger en nu’ voor leden en vrijwilligers. Een boeiende uitwisselingsavond over de betekenis van KAV/Femma in het persoonlijk leven en de impact van de groep in de lokale gemeenschap. We maakten een fototentoonstelling over 100 jaar KAV/Femma in Diest en i.s.m. de gewezen stadsarchivaris realiseerden we zelfs een (foto)boek met een historisch overzicht. Het tweede weekend van mei zou ons feestweekend plaatsvinden met o.a. een dankviering, receptie, feestmaal voor de leden en de opening van de tentoonstelling. Omwille van Corona werd alles uitgesteld. Voorzitster Rita en Bernadette kregen van de parochiegemeenschap de kans om tijdens een online-viering een boodschap te brengen over de viering van 100 jaar Femma. Daar kwamen veel positieve en steunende reacties op. Maar alles is zo goed als voorbereid; we hebben het feest nog tegoed!”

Heb je nog levenservaring of wensen die je wil delen met andere vrouwen?

Marita: “Ik raad iedereen aan om af en toe eens stil te staan bij het leven zoals het loopt. Om ogenschijnlijke evidenties in vraag te durven stellen en zelf keuzes te maken. Ik bleef thuis, zorgde voor de kinderen en doe vrijwilligerswerk.  Ons inkomen had groter kunnen zijn als ik ook betaald werk zou verricht hebben. Maar de zorg voor onze (klein)kinderen en de fijne communicatie en tijd met hen en met de  Femmavriendinnen,  mensen van Samana, de buurt en parochie... zijn me zoveel meer waard.

Tot slot stimuleer ik vrouwen altijd om wat tijd voor zichzelf te nemen. Elke vrouw, ongeacht haar leeftijd, heeft nood aan vrijetijd, rust, ontspanning en zelfontwikkeling. Blijf leren van elkaar, wees verwonderd en sta open voor nieuwe uitdagingen! We hebben zoveel te doen en voelen ons vaak té verantwoordelijk. Maar we moeten durven ‘neen’ zeggen, fouten maken, hulp vragen en schaamte laten varen. We zijn per slot van rekening allemaal gewone mensen die ‘hun best doen’ en ‘een bijdrage leveren’”.

Wie is Marita?

  • Geboren op 12 juni 1960 in Paramaribo  in Suriname als oudste van vijf kinderen. Huismoeder en vrijwilliger bij verschillende organisaties (ouderraad, parochie, CM, Samana, Femma en Gezinsbond).
  • Studeerde rechten aan de Universiteit van Suriname en de KU-Leuven.
  • Leerde Frans aan het CLT in Leuven en Word, Excel en Photoshop aan CVO ‘de orangerie ‘ in Diest.
  • Getrouwd met Bart Vanduren sinds 22 juni 1985. Drie zonen: Thomas (31), Matthias (30) en Andreas (28) met hun partners Annelies, Eva en Silke en kleinkinderen Arthur en Lotte.
  • Reeds meer dan 25 jaar lid van KAV/Femma in Diest. Eerst als kernlid en daarna als medevoorzitter en teamlid. Lid geweest van de Provinciale beleidsploeg van Vlaams-Brabant/Brussel daarna in de AV en nu twee jaar lid van de RvB van Femma.

 

Reacties

Els Moerman schreef

Topdame! Helemaal fan van Marita's warme uitstraling <3

Rita Smitt - teamverantwoordelijke Femma-Diest schreef

Een heel mooi beschreven levensverhaal van een warme en hartelijke Femma-vriendin in Diest. Zij is voor onze afdeling een Godsgeschenk. Iemand die net dat tikkeltje feeling méér heeft om zich geregeld kritisch te uiten en onze werking eens vanuit een ander oogpunt te bekijken. Zij houdt van nieuwe uitdagingen en stimuleert ons in vernieuwing én in verjonging !

We zijn haar dankbaar om haar "zijn" en willen nog lang met haar samenwerken.

Vandormael Patricia femma lid schreef

Wonder mooi verhaal iemand met een warm hart

Irene Gijbels bestuurslid Ferm Deurne-Diest schreef

Wat een boeiend verhaal van Marita. Ik heb het met heel veel bewondering gelezen. Fijn dat ik je heb leren kennen.

Annie Coenen Femma lid Diest schreef

Marita is een top vrouw,ik ben blij dat ik haar heb leren kennen bij Femma Diest.En wat een mooi verhaal,dit is prachtig.

ZIJ geeft mij ook altijd meer zelf vertrouwen en straald ook altijd zo een rust uit. Zij weet ook altijd raad als er zich een probleem steld.

Ik ben blij dat zij lid is van Femma Diest,en hoop dat ze nog lang bij ons blijft.

Mieke Juveyns schreef

Hallo Marita, ik ben blij dat ik je ken! Femma lid Tongeren.

Nancy Beken schreef

Een 'TOP ' madam!

Eveline Janssen schreef

Beste Marita ,

ik heb met veel belangstelling je verhaal gelezen en bewonder je dat je met zoveel bezig bent . Ik ken je nog niet zo lang maar je straalt veel warmte uit . Een gesprek met jou is steeds aangenaam en heeft altijd een bepaalde diepgang . Ik wens je nog veel plezier in alles wat je doet .

Iris Demesmaeker schreef

Beste Marita

Ik ken u niet maar heb bewondering voor uw mooi levensverhaal.

Reageer