“Ik heb geluk dat ik naar mijn kinderen mag luisteren” 

<br />
<b>Notice</b>:  Undefined index: items in <b>/home/femma/apps/production/releases/20190805082358/frontend/cache/compiled_templates/7f6f1d63cd823f409c63dea54b7cfbfb_detail.tpl.php</b> on line <b>99</b><br />
{$items.title}

Op Vaderdag geven we papa’s het woord. Ze vertellen hoe ze zich aanpasten aan de uitdagingen die corona met zich meebracht. Hoe ze vaak een andere, meer zorgende vaderrol opnamen. Hoe het intenser zorgen voor hun kinderen hun leven soms veranderde en rijker maakte. Hoe pittig ze het vaak vonden. En hoe ze nu met andere ogen naar hun vaderrol kijken tegen torenhoge clichés en vastgeroeste rollenpatronen in. 

Chia Longman, hoofddocent genderstudies aan de universteit Gent: “De Coronacrisis is een crisis van de zorg op meerdere niveaus. Het maakt zichtbaar op hoeveel manieren er in onze samenleving gezorgd wordt. En zorg is nog altijd voor het leeuwendeel het domein van de vrouw. Dat geldt niet alleen voor de professionele zorg, het geldt ook voor de zorgtaken thuis, die vaak als vanzelfsprekend worden beschouwd."

Russel Brookman is manager van een kleine foodbar.  Zijn vrouw is net uit bevallingsverlof en terug aan het werk als consultant. Dochter Billie zou net voor de lockdown naar de crèche gaan maar werd in de plaats daarvan nu voltijds bevaderd.

“Dit is zwaarder dan mijn echte job. Het heeft me verrast hoe intensief de zorg voor een baby is. Er is altijd wel iets te doen, je moet mentaal helemaal op je baby afgesteld staan. Ik zie nu hoe ze zich ontwikkelt, stapje voor stapje, en ben erg blij dat ik het meemaak. Billie reageert nu veel meer op mij. Deze maanden met de baby zijn de silver lining aan de wolk die corona is.” 

Saidjah Coudenys werkt sinds kort bij Femma.

“De coronacrisis is voor mij als vader heel vreemd. Voor het eerst in mijn leven maak ik zoiets mee. Ik heb al heel vaak terug gedacht aan mijn grootouders die de Tweede Wereldoorlog hebben meegemaakt en mij afgevraagd hoe het voor hen moet geweest zijn. Ik maakte mij ook die bedenking voor mijn kinderen. Mijn vrouw en ik praten erover met hen. Ze hebben veel vragen, begrijpen niet waarom ze niet met hun vriendjes mogen spelen en snakken naar contact. Kinderen vertellen warm en intens over hoe ze zaken beleven. Ze laten hun gedachten de vrije loop en dromen. Elke dag besef ik hoeveel geluk ik heb dat ik naar hen mag luisteren, hen mag knuffelen, samen met hen van de natuur mag genieten en tijd heb om te spelen.”

Er is nog steeds een kloof in het huishouden. Vrouwen spenderen meer tijd dan mannen aan de was, de plas en de kinderzorg. Dat verschil is te verklaren door het feit dat mannen gemiddeld meer tijd spenderen aan hun job dan vrouwen. Betaald werk wordt in de huidige maatschappij veel hoger ingeschat dan het huishouden. In coronatijden doen mannen niet noodzakelijk meer huishouden maar ze nemen wel iets meer routinetaken op zich.

Zelf werken gaat niet lukken schat

Op www.vaderklap.be vertelt Hans Hoet over zijn ervaring.

“Vandaag is het aan mij. Om gewoon boven bij mijn twee kinderen te zitten en hen af en toe te helpen bij het thuisonderwijs. Fijn bij m’n zoon en dochter. Ik denk aan af en toe een apparaat aanloggen, de Wifi opnieuw instellen, een stekker inpluggen, een oefening meelezen en iets nakijken. En ondertussen zelf wat doen… Mijn vrouw had me vooraf gewaarschuwd: ‘Zelf werken gaat niet lukken schat’. Ach dat lukt vast wel. Chill. Komt goed. Ik neem m’n tas voor een slok koffie. Of toch niet… Of ik even bij dochterlief wil komen kijken hoe goed het gaat? Tuurlijk schat! QR code reader zoeken op de telefoon. Ja zo het werkt … doe maar meid. Ook m’n zoon vraagt om aandacht (iets met een potlood, wat al lang is opgelost als ik bij hem ben, maar of ik toch even wil kijken). Even een mail met instructies zoeken op m’n telefoon, nee die was in gebruik, m’n laptop ook in gebruik, de pc beneden dan maar… Trap af, trap weer op. Instructies gevonden, de zoon kan weer verder. Boek openslaan en even een stukje lezen… of toch niet. PAPAAAAAAA! KOM SNÈ-HÈL! Er is glas gevallen! Spurtje naar beneden. De keuken gedweild en gestofzuigd. Glas met milkshake was omgevallen omdat de blender te dicht bij de rand van het aanrecht stond. ‘Kan gebeuren hè pap? Kan gebeuren ja.’ Verder wat rekeningoefeningen nakijken, turnen via Youtube en dan weer aan de taaloefeningen… Nog een stukje lezen misschien? Waar had ik dat boek nu weer gelegd? En mijn koffie? Die is koud.”

Lutgard Vrints van de Gezinsbond: “Het lijkt er voorzichtig op dat koppels tot een meer gelijkmatige verdeling van het werk komen als de mannen meer thuis zijn.”

Aandacht voor je kinderen mag niet afhankelijk zijn van je inkomen

Lode Van Assche heeft in co-ouderschap en met een nieuw samengesteld gezin het genot van een super partner en vijf dito kinderen.

“Je wordt huisman, huiswerkbegeleider, opvoeder, kok, opruimer, thuiswerker en nog veel meer. Het is belangrijk om structuur te brengen en open te communiceren. Iedere ochtend in overleg plannen. Wie doet welke taak, wat komt er op tafel en wie helpt de papa die gezegend is met een chaotisch brein? Corona heeft ons warm gezin nog dichter bij elkaar gebracht.”

Jeroen Lievens werkt voor Femma en is trots op hoe zijn gezin zich dagelijks aanpast aan de nieuwe realiteit.

“We zijn ook wel geprivilegieerd. Mijn vriendin en ik konden beiden blijven werken en we hebben een huis met een tuintje en voldoende ruimte. Met een zoon van 8 en een dochter van 6 maanden was vooral de combinatie van telewerk en zorg voor de kinderen de grootste uitdaging. Door de coronamaatregelen werd de start van de jongste in de crèche uitgesteld en ging de zoon plots niet meer naar school. We deelden onze dagen in shiften van drie uur. Drie uur ongestoord werken, drie uur zorg opnemen voor de kinderen. De dagen dat mijn vriendin op kantoor werkte, waren het pittigst. Tijdens videovergaderingen zat ik soms een achtjarige te entertainen en een baby de fles te geven of de luier te verschonen. Voor alleenstaande ouders of voor wie bijvoorbeeld geen begripvolle werkgever heeft, kan ik me inbeelden dat die periode nog veel moeilijker was. Het beleid moet maatregelen nemen opdat iedere ouder voldoende aandacht kan geven aan zijn/haar kinderen. Dat mag niet afhankelijk zijn van je inkomen of de willekeur van je werkgever.”


Is het een illusie, een samenleving waarin partners gelijkwaardig zijn zowel op de werkvloer als in de privésfeer? Legt de coronatoestand niet voldoende ongerijmdheden bloot? Tine De Moor, hoogleraar sociale en economische geschiedenis aan de universiteit van Utrecht: “Het is zeker een wake-upcall, maar als de heersende politieke klasse daar niets mee doet, zal er weinig substantieel veranderen. Dan blijft dit hoogstens een schokje dat een langetermijnverandering een zetje geeft. We moeten nu uitmaken wat we als maatschappij belangrijk vinden.”

Papa, vergeet ons niet, we missen je

Jeroen Vancoillie nam in coronatijd plots meer zorg voor de kinderen en het huishouden op. Voordien werkte hij zich uit de naad. Maar nu kreeg zijn vrouw, die huisarts is, het extra druk dus nam hij de zorgtaken voor zijn rekening.

“Ik vond mezelf altijd wel een goede vader, omdat ik kwalitatieve aandacht geef. Maar ik zat dicht tegen mijn limiet. De kinderen hadden me al weleens een tekening gegeven waarop stond: ‘Papa, vergeet ons niet, we missen je’. Ze vragen me nu ook veel meer. Ze merkten zelfs al op dat de verhoudingen omgekeerd zijn. ‘Papa, jij bent nu mama en mama is papa’, zeggen ze. Ik doe nu inderdaad alles in het huishouden. Ik ben niet het type dat zich met een boodschappenlijstje naar de winkel laat sturen. Integendeel: als je mij ’s morgens een takenlijstje geeft, kun je zeker zijn dat de zaken niet gebeuren. Ik zie het werk wel zelf. Ik heb diep nagedacht de voorbije weken en ik mag hopen dat ik er iets uit geleerd heb. Ik ben ik elk geval van plan om mijn agenda anders in te delen, zodat ik wat meer thuis kan zijn.”

 

Rino Feys werkt in een kringwinkel en zat tijdens de lockdown thuis. Hij en zijn vrouw hebben geen kinderen.

“Ik probeer nu een beetje alles te doen, ook poetsen en de was. Maar het is vooral koken dat ik echt graag doe, merk ik. Het avondeten is een erezaak geworden. In de voormiddag kies ik een recept. In de namiddag doe ik boodschappen en zet wat dingen klaar. Zopas heb ik gnocchi gemaakt, ongelooflijk. Ik zou dat vroeger niet eens gedurfd hebben. Maar als je tijd hebt en de stappen volgt, is het pure ontspanning.” Het nieuwe ritme heeft Rino en zijn vrouw aan het denken gezet over de toekomst. “De ontspanning is zo’n nieuwe ervaring, voor ons allebei, dat we ons veel vragen stellen bij de jacht van het werk en al het gehol. Als het financieel lukt, ga ik minder werken.” 

Mannen gaan op zoek naar hun vaderrol 

Als afsluiter stellen we graag een mooi initiatief voor van Niki Vanhamel. Niki is de trotse papa van een dochtertje van 5 jaar en een zoontje van 3 maanden. En dat vaderschap beheerst ook zijn professionele leven. Met zijn coachingproject Daddycation begeleidt hij andere papa’s om verbindend te vaderen. 

“Ik merk dat veel vaders op zoek zijn naar de rol die ze willen en kunnen vervullen binnen hun gezin. En vooral hoe daar toch nog altijd aan taboe over is. Dat wil ik verbreken. Het is zo bevrijdend om vrijuit te kunnen praten over hoe je het ouderschap beleeft zonder je zorgen te hoeven maken dat iemand je woorden verkeerd interpreteert, laat staan adviezen geeft. En dat is exact wat er tijdens de praatgroepen van Daddycation gebeurt. Verschillende papa’s delen wat hen bezighoudt en luisteren naar elkaar in een kleine groep. Het feit dat het een groep met enkel mannen is, helpt echt. Tijdens de praatgroepen valt op dat mannen vaak zoekende zijn naar hun vaderrol. Deze mannen willen een betrokken vader zijn die niet alleen geld binnenbrengt, maar mee zorgt en aanwezig is. Alleen botst dat vandaag nog vaak op verwachtingen inzake carrière en torenhoge clichés over de vaderrol. Dat kan heel verwarrend zijn. Opvallend is ook dat je in de praktijk vaak ziet dat wij als maatschappij nog niet helder hebben wat de rol van een papa dan is. Er wordt enerzijds verwacht dat hij meer aanwezig is en actiever bijdraagt aan de opvoeding. Maar als je daar dan voorbeelden van ziet, wordt er verbaasd op gereageerd. Hoe meer mensen de dingen anders doen en ze ook uitdragen, des te groter de kans dat bepaalde beelden en ideeën veranderen. Een goede hechting tussen mama’s én papa’s en hun kinderen is superbelangrijk. Die basis wordt vooral gelegd in de eerste levensjaren. Waar vinden ouders nog de ruimte voor verbinding met zichzelf en hun kinderen in een systeem dat het zo weinig toelaat? In die zin voel ik deze coronacrisis trouwens ook heel dubbel aan. Ik had liever dat we het op een andere manier zouden ontdekken, maar ergens hoop ik stiekem dat de rol van moeders én vaders vanaf nu veel meer naar waarde geschat zal worden door de lockdown.”

Wil jij graag samen met andere vaders in gesprek gaan over je vaderrol? Doe jezelf op Vaderdag een cadeau en surf naar www.daddycation.be voor meer info. 

Sommige getuigenissen werden overgenomen uit:

 

Reacties

chris Vanhoutte schreef

Deze keer gaat het over vader, een andere keer over de vrouw, de moeder, de oma, de kinderen.....wij allemaal...de maatschappij....

Wie zijn we voor elkaar? Juist door "in" ons kot te blijven komt als eerste de "zorg" aan de oppervlakte: Wie is de zorgende?

Hoe wordt er gezorgd? Wie bepaalt dat allemaal?

Corona doet ons nadenken, veel nadenken...

Femma is er overal bij: maskers maken, nadenken, uitdagen, nieuwe dingen proberen... Femma heeft het beste van het beste in huis!!!

Van de zorgenden in Familiehulp tot de top van Femma die aan het stuur staan. Ik voel me zeer goed bij Femma.

Reageer