Femma, als vriendschap verbondenheid is

In De Standaard staat te lezen dat het nieuwe vrienden na je dertigste maken niet vanzelfsprekend blijkt. ‘Werk, gezin, vastgeroeste hobby’s en dito tijdschema’s; waar krijg je ze nog tussen gepropt?’ . Zo herkenbaar. Hollend van het ene moeten naar het andere, lijk je te vervreemden van de ander. Een tekort aan tijd knaagt aan je empathisch vermogen. Een tekort aan tijd maakt je overleven in plaats van leven. Je bent niet ten volle aanwezig bij je kinderen, sms´en naar familie wordt een to do. Het gevoel dat ‘iedereen wat van je wil …’.

In de Standaard suggereert men dat vriendschap een gedeelde postcode kent. Dat je vooral teruggrijpt naar je jeugd en de vrienden die je toen maakte. Ik denk dat vriendschap andere en meer dimensies krijgt als je ze interpreteert als verbondenheid. Net die verbondenheid draagt bij tot ons geluksgevoel (dixit professor Lieven Annemans een week eerder in de Standaard) en is een pil tegen eenzaamheid. Dan is het zeker niet meer alleen de gedeelde postcode van je geboortedorp die voorkomt dat je sociaal eenzaam bent of wordt.

En dan is er Femma en bij uitbreiding het verenigingsleven. Een Femma-netwerk is niet noodzakelijk een groepje hechte vriendinnen. Maar het is wel een netwerk van verbondenheid en een netwerk waar kwetsbaarheid een plek krijgt. Als je het even niet georganiseerd krijgt of een ‘off day’ hebt, komen niet je jeugdvrienden soep brengen. Het is een buurvrouw die je opbeurt met een uitbundige ‘goedemorgen queen!’ op de fiets op weg naar school. Het is een netwerk dat dagelijks tastbaar is, in real time. Gisterenavond sleepte ik me naar de vergadering van Femma Royale, de Femma-groep in mijn buurt. Ik kon wel bijna huilen van vermoeidheid en vroeg me onderweg op de fiets af waarom ik dit in godsnaam deed. Voor de deur van de gastvrouw, zag ik ze al binnen rond de tafel zitten, met flessen wijn en koppen thee op tafel en overal stofjes voor onze craftivism-actie. De 6 andere vrouwen waren net zo moe als ik en hadden waarschijnlijk doorheen de dag zes keer afgewogen of ze wel zouden gaan vanavond. Dat laatste What´s app-je had het verschil gemaakt. We waren er bijna allemaal en het was echt warm en heel fijn. Om elkaar te zien, om veel te lachen en een actie voor schone lucht in Brussel te bedenken en zotte plannen te smeden om 1.000 geurmaskertjes te stikken, borduren, … ‘Lukt het wat?’ – ‘Je had het de laatste weken precies heel druk.’ – ‘Vertel eens over de inbraak bij je thuis. Dat moet hel zijn.’ - …

Ik koester mijn jeugdvriendinnennetwerk dat sms´t en whats app´t dat het een lieve lust is. Ik hecht veel belang aan onze samenkomsten die steeds zeldzamer worden omwille van drukke agenda´s. Maar ik reken ook de ‘Femma-tijgers’ van Femma Royale tot mijn dam tegen emotionele eenzaamheid. Ze halen mij uit mijn kot en geven me lichtheid  en steun als de dagdagelijkse ratrace zwaar doorweegt.

Reacties

christa mestdagh schreef

Fijn verhaal en heel herkenbaar!

Vanavond ook team in Femma Beitem. Alweer... en ik heb nog zoveel te doen. Telkens opnieuw wordt het een gezellige organiseer- , en babbelavond.

Reageer