En nu vooruit! Op zoek naar aanknopingspunten voor een leven in evenwicht

{$items.title}

Een dik jaar geleden overleed een vroegere collega en goede vriend. Veel te vroeg, hij kon nog zoveel voor ons en voor de samenleving betekenen. We konden nog zoveel van hem leren.

Hij was een zeer geëngageerd, eigenzinnig en wijs man. Die wijsheid haalde hij uit het geëngageerde leven zelf en uit lectuur. Z’n interesseveld was breed. Alles wat op papier stond kon je aan hem kwijt. Hij las het en gaf je z’n uitgebreide feedback. Hij paste het geleerde zelf toe in z’n sociaal culturele praktijk en hoopte dat anderen dat ook zouden doen. Hij deed aan ervaringsleren, zonder dat hij dat begrip kende.  Z’n huisbibliotheek puilde uit en de kelder stond vol met dozen boeken en andere voor hem waardevolle documenten en papieren.

Toen hij wist dat hij niet meer kon genezen begon hij bij wijze van afscheid van het leven op te ruimen. Alle boeken en documenten gleden door z’n handen. Maandenlang was hij ermee bezig. Hij versnipperde, vulde dozen voor de papierslag van de Scouts en bracht een vracht boeken naar de Kringwinkel. Maar veel boeken bewaarde hij ook, weloverwogen. Hij richtte een beperkte huisbibliotheek in voor z’n vrouw en kinderen. Tot slot maakte hij boekenpakketjes voor zijn beste vrienden. Zo ontving ook ik tijdens de laatste bijeenkomst van de vriendengroep een aantal boeken, zorgvuldig verpakt in duurzaam bruin papier. Een handgeschreven kaartje met een overzicht en argumenten om precies deze boeken  aan mij te geven, maakten dit afscheidsgebaar helemaal af. Een van de boeken die ik kreeg was ‘En nu ... vooruit!’ van Jozef Cardijn.

‘Omdat jij in bewegingen werkt en Cardijn ook vandaag nog inspireert’ las ik op het kaartje.

Er is de laatste jaren veel te doen rond opruimen. Opruimcoaches, handboeken en workshops leren je ‘ontspullen’. Je bewaart wat echt belangrijk voor je is en bouwt een licht(er) en leuk leven uit dat bij je past. De Zweedse Margareta Magnusson schreef ‘Opruimen voor je doodgaat’.  Zij raadt mensen aan om tijdig (rond 65 jaar) en in onverdachte tijden te starten met die  opruim. Zonder haast opruimen vindt zij een prima manier om langzaam maar zeker vrede te nemen met de eindigheid van het leven. Al opruimend maak je de balans op van je leven; wat echt belangrijk is komt bovendrijven. Bovendien is een opgeruimd huis één van de mooiste dingen die je kunt nalaten aan je kinderen en kleinkinderen. Zij hoeven hun kostbare tijd en energie niet te steken in opruimen van jouw zaken die voor hen vaak niet belangrijk zijn. Tenslotte is zelf opruimen ook de meest duurzame weg. Jij weet best wie van je kinderen, vrienden of kennissen bepaalde dingen kunnen gebruiken, wie je blij maakt met bezittingen die jij niet meer nodig hebt. En al de rest kan naar de Kringwinkel. Aan dat uitdelen en weggeven beleef je zelf nog plezier. Margareta Magnusson spreekt uit eigen ervaring.

Mijn vriend had het dus goed voor met zijn opruim en ‘gericht weggeven’. Hij was niet materialistisch ingesteld. Zijn idealen en zijn boeken beschouwde hij als z’n belangrijkste bezit. Hij was sterk verontwaardigd door elke vorm van onrecht dat mensen hier of elders in de wereld wordt aangedaan. Consequent koos hij de kant van de zwaksten. Hij was steeds bereid om te luisteren, woordvoerder te zijn of actie te voeren. Met veel aandacht volgde hij de evoluties in de samenleving, maakte ‘zijn gedacht’ en schoot in actie. Cardijn inspireerde hem. Bovendien was hij een warme man, wiens boog lang niet altijd gespannen stond. Hij pleitte voor zinvol werk, zorg  en sociaal engagement maar ook voor vrijetijd, ontspanning en zalig nietsdoen en genieten.

Sterke mensen sterven niet. Hun idealen worden overgenomen door anderen die hun werk verderzetten. Wat heb je daarvoor nodig? De levende herinnering aan geëngageerde mensen en boeken die hen inspireerden. Die haal je desnoods van onder het stof!  Bij wijze van postuum eerbetoon aan m’n vriend grasduin ik in ‘En nu ... vooruit!’, op zoek naar aanknopingspunten voor een leven in evenwicht waar velen vandaag naar snakken. Meer hierover in een volgende blog.

Reacties

Brigitte schreef

heel mooi verwoord en zeer herkenbaar. Cardijns zien-oordelen-handelen, een leven lang. Waarden en herinneringen zitten in het hart en het zijn.

Marc B. schreef

Ongetwijfeld zal Jozef Cardijn zich hebben laten inspireren door het ALLERBESTE en tevens ook ENIGE JUISTE "WETBOEK" van toepassing voor HEEL "DEZE WERELD" met name "DE BIJBEL", daar waar dit eigenlijk TEN ALLEN TIJDE als een "WERKBOEK" had MOETEN aanschouwd worden, nog beter als een "DOE-BOEK", want anders was hij NOOIT Priester geworden!!!!

Mocht het jullie dan ook wat troosten in jullie verdriet en als jullie net als ik ook nog ECHT in "ONZE VADER" geloven, bij deze nog een heel mooi citaat:

zaterdag 05 januari 2019 - 1 Tessalonicenzen 4:13-14

Vrienden, ik wil jullie vertellen wat er gebeurt met de doden. Mensen zijn verdrietig als er iemand sterft. Maar wij geloven dat Jezus gestorven is en uit de dood is opgestaan. En dus geloven we ook dat God alle gestorven christenen bij zich zal halen. Daarom hoeven jullie niet verdrietig te zijn als er iemand van jullie sterft. -- 1 Tessalonicenzen 4:13-14 (Bijbel in Gewone Taal)

Met FAMILIALE groeten, Marc B.

Cecilia Uytterhoeven schreef

Wat een ongelooflijke kracht om zo je eigen afscheid voor te bereiden.

Wat een luisterend oor en inlevingsvermogen moet die vriend gehad hebben, om de juiste boeken aan de juiste persoon te schenken.

Koester deze herinnering. Dit is blijven leven, nadat je gestorven bent.

Reageer