Een week lang onbaatzuchtig vriendelijk zijn

Wat gebeurt er als je onbaatzuchtig aardig probeert te zijn voor anderen? Onze vrouw ging aan de slag en strooide een week lang liefde rond als was het confetti.

Er wordt zoveel gezegd en geschreven over geluk dat een mens het noorden kwijt zou raken. Dat je het moet zoeken in het kleine, eerder dan in het spectaculaire. Dat je het niet moet zoeken, omdat dat enkel frustreert, maar op je af moet laten komen. Of beseffen dat het niet elke dag feest kan zijn.
En, wat vaak terugkomt in onderzoeken: dat een ander gelukkig maken jou gelukkig kan maken. Steeds meer onderzoek wijst immers uit dat geven ook oplevert voor de gever. In positieve gevoelens, groei, het gevoel dat je acties ertoe doen.

Spectaculair hoeft dat geven niet te zijn. Random acts of kindness zijn kleine onbaatzuchtige dingen die je kunt doen voor iemand anders. Vrij vertaald: willekeurige acties van vriendelijkheid. Je doet ze zonder iets terug te verwachten. Door een compliment te geven, een euro in de supermarktkar te laten zitten voor de volgende, of je parkeerplaats te laten aan die ander die net te laat kwam aangereden. Een beetje hippie meets wereldverbeteraar dus. Of ik zin heb om mensen de komende tijd wat meer pleziertjes te doen? Waarom ook niet?

Lachende banaan
Ik geef meteen eerlijk toe: toen ik de opdracht voor dit stuk kreeg, kwam de timing me minder goed uit. De situatie: verzuipen in het werk, het bouwen van een huis, duizend nevenactiviteiten en de opvoeding van Dexter (5) en Flo (zo hard bijna twee en ik moet nog beginnen aan het organiseren van haar verjaardagsfeestje, damn). Just another day in the life, dus.
Wie verzuipt schakelt al eens over naar tunnelvisie. Ik toch. Doordat ik zo hard bezig ben met het omhooghouden van mijn eigen bordjes, vrees ik dat ik de laatste weken niet opvallend vriendelijk voor anderen ben geweest. Dat moet beter.

Gelukkig blijkt het een knopje dat je aan kunt leggen. Eens ik erop ga letten begin ik kansen te zien om wat vriendelijkheid rond te strooien. Ik begin gezapig, door mensen met vollere karren te laten voorgaan in de winkel. Op die momenten ontdek ik hoe mooi een verwarde glimlach kan zijn.
Het blijkt ook een knopje dat soms blokkeert, waardoor de meest briljante invallen de eerste dagen pas achteraf komen. Dat ik een thermos koffie had moeten meenemen voor de mannen op de werf. Dat het weinig moeite had gekost om een lachend gezichtje op de banaan in de lunchbox van mijn oudste te tekenen. Of een lief briefje te verstoppen in de werktas van mijn man.

Een beetje verslavend
Gelukkig merk ik al na een paar dagen dat ik de kansen wat vaker begin te grijpen. Ik spreek de buurvrouw die aan haar heup geopereerd is en met een stok stapt aan om te vragen of ik boodschappen voor haar kan meebrengen, iets wat ik al een tijdje wilde doen, maar dat er nog niet van kwam. Achteraf stop ik een kaartje met mijn telefoonnummer in haar bus. Ze belt me niet, maar het voelt goed dat ze weet dat ze altijd mag bellen. En als ik de volgende dagen naar de kringwinkel rijd met bakken vol cadeautjes voor anderen (en als extra cadeau meer ruimte voor mezelf), heb ik het gevoel dat ze nog vriendelijker naar me wuift dan anders.

Op de bouwwerf let ik er nog meer op dat ik de mensen laat weten dat hun werk wordt geapprecieerd. Ik deel berichtjes op Facebook en link naar de pagina van de stielmannen, wat bij hen dan weer leuke reacties oproept. Na een paar dagen met af en toe een leuk, fijn, warm random momentje heb ik de smaak pas echt te pakken. Het werkt zelfs een beetje verslavend. Al na een paar dagen heb ik het gevoel dat ik een soort elf ben die goede daden rondstrooit. 

Ik maak elke namiddag tijd vrij om iemand een lief mailtje te sturen. Ik spijs de geefkast in de bib, die kast waarin je boeken kunt achterlaten die door iemand anders meegenomen mogen worden, en geniet van stiekem kijken hoe anderen ze een halfuur later meenemen. Ik breng de reviewpagina’s van enkele van mijn favoriete restaurants een bezoekje en laat een positieve beoordeling na. Al bij al niet zo veel werk, en vast fijn om te ontvangen. In plaats van snel snel broodjes te gaan halen, smeer ik een berg boterhammen met kleine extraatjes voor mijn vader en schoonvader die op onze werf een vals plafond aan het steken zijn, en ik zorg voor een lekkere maaltijdsoep om op te warmen. De complimenten vliegen rond mijn oren, het wordt allemaal keihard geapprecieerd, en ja, dat is ook leuk voor mij.

“Geniet ervan!”
Op mijn laatste dag neem ik een fijn boek mee op de trein, en stop ik een briefje tussen de eerste pagina’s met als boodschap: “Ik heb dit boek heel graag gelezen, misschien heb jij er ook iets aan. Geniet ervan!” Net als ik wil afstappen, houdt een dame me tegen om te zeggen dat ik mijn boek vergeten ben. “Wat lief dat u dat laat weten,” zeg ik, “maar ik liet het liggen als cadeautje voor de volgende.” Daar moet ze even heel hard om lachen, maar ze neemt het mee. “Hoe kan ik laten weten of ik het goed vond?” vraagt ze, een beetje in de war. “Hoeft niet, ik ben al blij dat het een nieuwe eigenaar heeft gevonden, en dan nog iemand die de moeite neemt om anderen achterna te hollen als ze hun boek vergeten op de trein”, zeg ik. We lachen, en hup, weg is ze, met mijn boek.
Is het gek als ik zeg dat het de stomme kleine lichtpuntjes waren die bij mij voor een aanzienlijk verschil in gemoedstemperatuur hebben gezorgd? De kleine gesprekjes, het piepen wie mijn boeken in de bib meenam, ik heb ervan genoten.

En hoop dat ik dat niet vergeet, als ik volgende week weer in de race van hier naar ginder stap. Een betere wereld begint bij onszelf, zo cliché als het groot is, maar een paar welgemikte rak’s kunnen belachelijk deugd doen. En niet enkel voor de krijger.

Tekst: Kelly Deriemaeker
 

Meer lees je in Femma Magazine Maart

Tips om zelf aan de slag te gaan lees je in ons gloednieuwe Femma Magazine maart 2018 samen met een heleboel andere interessante artikels rond solidariteit zoals een interview met vredesvrouw Jennie Vanlerberghe de ochtend-en avondspits van gedreven Femmamadammen, zelfgemaakte cadeautjes om vrijwilligers te bedanken en zoveel meer... is de Femma al in jouw brievenbus gevallen?
Een voorsmaakje vind je hier
 

 

 

 

 


 

Reageer