'De weg ligt open voor meer' van Aya Sabi

{$items.title}

Tijdens oplichtende nachten zong mijn moeder voor me in klanken die knarsten van diepgewortelde pijn. Het pad dat zij bewandeld had was steil en smal. Voortdurend vreesde ze te vallen, maar nooit viel ze. Ze was midden in het donkere woud geboren en deinsde voor niets achteruit. Als een amazone die nooit de wapens liet vallen. Ons dorp, omgeven door hongerig wild, opgebouwd uit gammele hutjes, overleefde van dag tot dag en boog uit angst voor de natuur.

Mijn moeder boog mee, deed wat er van haar gevraagd werd. Ze was een slaaf van haar zwaktes en dat maakte haar sterk genoeg om haar dagen als een kruis te dragen: Haar vader ging jagen en kwam niet meer terug. Haar moeder werd, als weduwe, in hetzelfde graf als haar echtgenoot gegooid. Zo ging dat in die tijd en mijn moeder bleef achter bij mensen die haar liever ook in de grond geworpen hadden.

Mijn vader was de man die voor haar koos. Een vrouw zonder ouders, bezittingen of iets van waarde. Enkel de schoonheid, die in haar ziel begon en op haar gladde, zongedroogde huid weerkaatste, was wat haar maakte. Ze was overal mooi. Er scheen licht over de stoffige stenen van haar levenspad. Ze keek naar de zon die plots over haar lot waakte en vroeg niets anders, niets meer dan het kleine beetje geluk dat ze nu had te mogen houden. Nooit meer zou ze, als een hond, de restjes van het avondmaal toegeworpen krijgen.

Het licht verbrokkelde. Het kleine beetje geluk verduisterde. Mijn vader stierf net als grootvader, jagend in het woud. Was het toeval dat juist de mannen die zij het meest liefhad vertrokken waren en niet meer terugkeerden? Alle andere mannen keerden fluitend terug van de jacht. Liefde deed pijn als ze eindigde. Als ze nooit meer beginnen zou. Het gevoel voor haar vader was niet hetzelfde als voor haar man, maar evengoed zo intens dat het haar hart gebrandmerkt had. Zij, jong en meedogenloos mooi – leek ik maar wat op haar – en hoogzwanger, beviel enkele dagen later, zonder pijn, maar kermend van verdriet. ‘De weg ligt open voor meer.’ Zo noemde ze mij.

Bron: uit het tweede verhaal ‘Opdwarrelend stof’ uit het boek ‘Verkruimeld land’ van van Aya Sabi.

Wie is Aya Sabi?

Aya Sabi is geboren in 1995 in Roermond, woont in Genk.  Ze schreef columns voor vrt.be,  Mo* en NT Gent Magazine.  In  2017, op haar 22-ste, schreef ze het boek ’Verkruimeld land’.  Vijf mystieke verhalen vertellen over leven in een land van uitersten. 
Het vertrekpunt van deze verhalen is steeds hetzelfde:  onrechtvaardigheid en contrast.


 

Reageer