De vakantie van Nicolientje

Wat is er plezanter dan een ode wijden aan vakantie? En ja het is zover. We zitten er midden in. De grooooote vakantie. Het bouwverlof of noem maar op.

Er is tegenwoordig geen enkel plaatske op onze aardbol waar je niet kunt heen vliegen. Elke vierkante meter wordt ingenomen door toeristen. Die van het noorden gaan liever naar het zuiden en omgekeerd. Die van het oosten gaan naar het westen en omgekeerd. Uren vliegen hebben ze er voor over. Van jetlags nog niet gesproken. Voorbereidende inentingen schrikt niemand meer af. Verandering van klimaat, van voeding…hoe meer hoe beter.  Want draai of keer het zoals je wil, iedereen wil toch een stukske van onze aardbol zien.

Onze generatie heeft het zien gebeuren. Toen we klein waren was de zee nog mijlen veraf. Ik denk dat ik zo’n jaar of 7 was toen ik de Noordzee voor het eerst zag. We waren bevriend met onze melkboer. En die had een VW touringbusje. Jaja, het echte busje. Het melkgerief werd verwijderd en de zitjes werden geïnstalleerd. En weg waren wij, het avontuur tegemoet.

Mijn ouders waren geen vakantiegangers, dus verder dan de zee en het Zwarte Woud ben ik in mijn jeugd niet geraakt. Mijn man wel. Zijn gezin ging kamperen. Met tent, regen, modder en alles wat er bij hoort. Eenmaal heb ik het meegemaakt in Duitsland. En toen sliepen we zelf niet in de tent, maar we brachten er wel onze dag door. Ik zie mijn schoonvader nog greppeltjes graven om het water weg te houden. Toen kwam mijn man tot de conclusie, voor mij en onze dochters, geen camping meer.

We gingen op zoek naar iets anders. We trokken naar Mallorca. En toen was het dak eraf. Spanje, Italië, Oostenrijk, Griekenland, Duitsland…voor onze ouders leek het mijlenver, voor ons een fluitje van een cent. De horizon beperkte zich tot Europa. Wie verder ging werd bestempeld als een avonturier.

En we gingen verder. We schreven ons in voor een 14 daagse cruise en kwamen daardoor zelfs tot in Egypte. Blij was ik toen ik na 2 dagen Europese grond onder mijn voeten voelde.

De eerste gezondheidsperikelen van mijn man zorgden voor een kink in de kabel. We besloten geen verre reizen te maken, verzorgde ziekenhuizen, geschikte medische hulp in geval  van nood werden prioritair.

En waar trekken jullie zoal naartoe? Zal het dit jaar Japan worden, of Vietnam, Laos en Cambodja. Zuid Amerika, Ethiopië. Een cruise naar de Noorse Fjorden. Een reisje naar Lapland? Of toch maar dichter bij huis? En waarom niet eens in eigen tuin en eigen land?

Met deze schitterende zomer hoeven wij toch niks meer. Home Hotel. Daar heb je alles wat je nodig hebt. Elke dag een lekker schoteltje, een dessertje, en je bent zeker van je bed. Je maakt eens een uitstap naar hier en naar daar. Er valt genoeg te beleven in ons eigen landje. En het weer is dit jaar geen excuus om verder te trekken. Als we nog zo’n zomers krijgen hoeven we helemaal niet meer op reis.

Ik wacht op virtual reality. En daarmee hoop ik ver te geraken in de toekomst. Zonder een hete zon, een massa toeristen rond mij, lastige insecten enz… Want geef toe het is niet altijd rozengeur en maneschijn. Maar de echte verhalen, hoe het echt gegaan is, dat hoor je pas veel later. Ja toen…hadden we dit voor, of is dat gebeurd.

Och, elk vogeltje zingt zoals het gebekt is. Dus doe gewoon je zin. Zoveel vrije tijd heeft een werkende mens niet in zijn leven. De kunst is dus om er dankbaar en heel zorgzaam mee om te gaan.

Ik trek mij alvast terug onder mijn tent. Met een gin tonic zonder alcohol. Maar met alles erop en eraan.

Bye
Nicolientje

Reacties

De Geyndt schreef

Dag nicolientje, wat ik hierboven gelezen heb brengt veel nostalgie naar boven. Als ik denk dat we eens nr Oostenrijk op vakantie gingen met de tent en het daar 3 weken water goot....de tent spoeldde bijna weg....mijn vader heeft dan ook geultjes gegraven....verder dan 1x nr zee per jaar nooit geweest. Zoals je zegt : home sweet home.....hier vind je alles en geen last van opdringerige toeristen of veel volk. Je schrijft het met zoveel plezier dat er telkens er een column van jou verschijnt mijn glimlach spontaan te voorschijn komt. Het is één en al de realiteit. Peggy

Reageer