De prioriteiten van Nicolientje

{$items.title}

Op 26 mei moeten we gaan kiezen. Soms zou ik er de brui willen aan geven. Na wat ik gezien heb in eigen gemeente heb ik er geen zin meer in, maar dan denk ik aan al die moedige vrouwen die gevochten hebben voor ons stemrecht en ga ik zoals een gedwee schaap toch naar de slachtbank.

Ook Femma laat ons kiezen uit 7 voorstellen gericht op evenwicht. Ik vind ze allemaal belangrijk. En zet ze even op een rijtje.

Het is nu wel bewezen. De binding, het zich goed voelen en de hechting van een baby speelt zich af in het 1ste levensjaar. Is er misschien iets mis mee dat zoveel jeugd tegenwoordig in de psychiatrie terechtkomt? Natuurlijk heeft een kersverse papa meer verlof nodig om te wennen aan zijn nieuwe gezinssituatie. 20 dagen is niks te veel. En dat dit samengaat met een passende vergoeding, daar moet ik toch geen tekening bij maken. Ik zou zelfs durven opteren voor een zwangerschapsverlof evenwaardig aan dat van de vrouw. Een flinke stap vooruit in de gelijkheid tussen man en vrouw en een besparing op de kraamzorg.

Maar mijn stokpaardje en daarom mijn keuze nummer 1 blijft een verkorting van de werkweek op voorwaarde dat deze vrijgekomen dag gebruikt wordt voor wat hij zou moeten dienen. Juist ja, meer evenwicht in onze maatschappij. Maar misschien wringt daar het schoentje wel. Gaan we op die vrije dag meer zorg besteden aan onze kinderen, of kiezen we lekker een dagje niksen of shoppen voor onszelf? Gaan we op bezoek bij onze ouders die dag en vragen we eens of we onszelf nuttig kunnen maken? Gaan we ons inzetten voor vrijwilligerswerk? Of gaan we toch liever een terrasje doen? Dat valt nog allemaal af te wachten. En gaat de werkdruk op de andere 4 dagen niet toenemen want er is toch nu al overal een tekort aan personeel.

En toch is een herverdeling nodig. 

Want geef toe. Hoe geraak je er aan uit? Je gaat werken met 2 want anders kom je niet ver, je hebt kinderen en een huishouden, vrijwilligerswerk kan er nog amper bij want anders komen je eigen hobby’s in het gedrang. Je ouders worden ouder en vragen meer aandacht, meer zorg. Hoe geraakt het bij sommigen allemaal rond ? Zijn wij allemaal supermensen ? Ik denk het niet, want de cijfers van burn-out en depressie vertellen een ander verhaal.

Eigenlijk geraakt mijn hoofd overvol als ik er allemaal eens goed over nadenk. Er is dringend een mentaliteitsverandering nodig. Back to basics zou ik zeggen. De essenties van het leven verdienen meer aandacht. Het overbodige schrappen. Maar wat is overbodig de dag van vandaag? Het gsm gebruik? multimedia? Vakanties?  Het wordt moeilijk kiezen tussen plezier en vertier.

Ik spoor jullie dus aan om 3 punten te kiezen uit de Femma voorstellen. Zeg niet…het brengt toch niks op… Wie niet waagt niet wint. En ga dan naar de stemcomputer en maak ook daar een bewuste keuze.

Ik stem alvast voor een vrouw!!!

Nu ga terug ik naar mijn eigen bezigheden. Als chronisch pijnpatient leef ik al maanden boven mijn theewater en dat laat zich voelen, zowel fysiek als emotioneel. Ik kan nog amper stappen. De fibromyalgie speelt op en fluit mij terug. Mijn man zit met een gebroken voorarm en maakt geen bot aan. Elke dag is een uitdaging. We spartelen er wel door. Op hoop van zegen. We hebben al erger meegemaakt. 

Met een beetje zon
een lach een traan en veel moed
komt alles wel goed.

Ik maak er zowaar een haiku van!!!
Tot volgende keer. Groetjes van Nicolientje.

7 adviezen voor onze toekomstige regering.  Welke kies jij?

Hoe denken de politieke partijen over deze voorstellen?  Lees het op gerichtopevenwicht.be

Reacties

Karin Thielemans schreef

Weer mooi geschreven nicole en helemaal mee eens! X

Reageer