Dagen zonder klagen?

Ik houd niet van donkere dagen. Niet voor Kerstmis en niet na Kerstmis. Toen ik afgelopen vrijdag ’s ochtends het gordijn opentrok was het weer van dat. Maar m’n oog viel gelukkig op de bloeiende winterviooltjes op het terras. Mooi! Ik maakte er prompt een foto van en postte ze spontaan op facebook. Ik schreef erbij: ‘Zelfs al zijn de dagen donker, er bloeien altijd ergens bloemen. Fijn weekend straks’. Op één dag tijd zorgde die simpele post voor meer dan 80 likes en reacties.

Was ik dan onbewust toch in de ban van ‘dagen zonder klagen’? Daarover had ik het de dagen tevoren met vriendinnen. Op zich een goed initiatief: mensen aanzetten om positiever te denken en minder te klagen. Maar wat is de definitie van klagen?

Overdreven en negatief reageren op onbelangrijke dingen. Zoals een bus die enkele minuten te laat komt, een kassa in de supermarkt waar het niet vooruit gaat of donkere winterdagen. Blijven hangen op zaken die je toch niet kan veranderen. Als het daarover gaat durf ik mij engageren om 30 dagen niet te klagen.

Spreken over negatieve dingen: problemen, moeilijkheden en zorgen.  Dat is not done in de dagen zonder klagen. Je hebt het enkel over leuke ervaringen en fijne mensen. Je deelt die zogezegde  zorgeloze tijd met anderen. Dan vraag ik mij af: wat doe je met de rest? Slik je de mindere momenten dan een maandlang in (om ze achteraf dik en dubbel terug gepresenteerd te krijgen)? Een beetje moeilijkheden en ‘ongelukkigheid’ hoort sowieso bij het leven van elke dag, zegt psychiater Dirk De Wachter.

Dat erken ik en daar kan ik mee leven, op voorwaarde dat ik ook deze moeilijke dingen kan delen met anderen. Ik wil er dus wél over spreken, niet teveel, niet te lang en op een constructieve manier. Maar ik kan niet garanderen dat ik daar pas over een dikke maand weer behoefte aan heb.

(Te) kritisch zijn over bepaalde mensen, gebeurtenissen of de samenleving. Een maand lang alle verontwaardiging en kritische zin opbergen? Doen alsof je met iedereen bevriend bent, of alles goed is, of je Alice in Wonderland bent? De krant lezen, TV kijken en radio luisteren met een roze filter? Mij niet gezien. Ik wil sociaal alert zijn, elke dag opnieuw. Zien wat goed is, maar ook wat misloopt en beter kan. En vervolgens er samen met anderen iets aan proberen doen. Er is nog zoveel te doen. We hebben geen tijd te verliezen, dus ook geen maand.

Zaterdag was ik in de druk bijgewoonde afscheidsviering van A., een Femmavrouw. Zoals we haar kennen werd ze op mooie wijze getypeerd: vriendelijk, altijd in de weer voor anderen, geëngageerd in buurt en parochie. Ze werkte vooral achter de schermen. Ze maakte altijd tijd voor anderen, kon bijzonder goed luisteren en bood gul koffie en koek aan. Opvallend was haar positiviteit, ook al liep haar eigen leven niet over rozen. En vooral: A. was authentiek en heel gewoon. Velen zullen haar missen. Op het einde van de viering kreeg A. postuum een staande ovatie.

Voor A. en voor vele andere mensen zijn alle dagen ‘dagen zonder klagen’. Ze maken een onderscheid tussen belangrijke en onbelangrijke dingen. Ze zien zichzelf niet als centrum van de wereld  maar ‘delen het leven zoals het is’  met anderen. Door hun positieve ingesteldheid en hun veerkracht komen ze moeilijkheden te boven. Hun positiviteit werkt aantrekkelijk en aanstekelijk naar anderen. Mensen vertoeven graag in het gezelschap van mensen die niet klagen en zagen en ondanks alles relativeren en positief blijven. Luisteren, zelfrelativering en humor zijn daarbij vaak hun geheime wapens.

Dat is voor mij de verdienste van de campagne ‘dagen zonder klagen’: ons uitdagen om aandacht te blijven hebben voor vaak kleine, mooie dingen ondanks het leven zoals het is. De vele reacties op m’n spontane post op Facebook tonen misschien aan dat ik niet alleen van dat gedacht ben.

Reacties

Brigitte schreef

heel mooi verwoord, hoe je een leven lang en niet enkel die ene maand, met de nodige positiviteit naar het leven kan kijken. En tegelijk niet blind zijn voor wat misloopt.

Robberechts Rita schreef

dank je Chris voor een precieze beschouwing van de actie. Het kan inderdaad niet de bedoeling zijn om al je tegenslagen en slechter ervaringen op te bergen diep in jezelf...tot dat ....

Het zou het tegengestelde zijn van de campagne (naar jongeren) ' Leef zonder filter'. Afrikanen zeggen tegen Westerlingen ook dat wij een 'masker' dragen , het is zelfs ons probleem, volgens hen.

Maar niet tegenstaande steun ik de actie ' één maand zonder klagen'. Het klagen gaat vaak over hoe we onszelf benadeeld voelen. Ik pleit voor mezelf om wat meer vanuit het standpunt of de situatie van de andere te kijken. Waarom iemand bepaalde dingen doet of zegt. Of waarom de trein weeral vertraging heeft? Of waarom iemand haar afspraak niet nakomt?

Misschien betekent dit een stap in de goede richting. We gaan ervoor!

Reageer