Combinatie arbeid en gezin, een minderheidsprobleem?

Femma reageert op de uitspraken van Unizo-topman Karel van Eetvelt in De Standaard van 21 november 2014.

Volgens Unizo-man Karel Van Eetvelt is de combinatie arbeid en gezin een probleem voor een minderheid van vrouwen. Pardon?

De combinatie van arbeid en gezin is een probleem van veel vrouwen én mannen. Helaas blijkt inderdaad dat voltijds werken vooral  voor veel vrouwen geen evidentie is:

  • 43,6 procent van werkende vrouwen heeft een deeltijdse baan ten opzicht van 9,7% van de mannen;
  • 74% van het ouderschapsverlof wordt opgenomen door vrouwen;
  • Vrouwen spenderen gemiddeld bijna 10 uur per week meer aan huishoudelijke taken en bijna 2 uur per week meer aan kinderzorg en opvoeding.

In peilingen zeggen burgers dat ze het lastig vinden om arbeid en privé te combineren.

Een artikel (de verzuchtingen van een moeder over de moeilijke combinatie arbeid en zorg) op Charliemag.be werd in  48uur tijd  bijna 20.000 keer gedeeld.

Kinderrechtencommissaris Bruno Vanobbergen trekt aan de alarmbel: ‘Kinderen, jongeren, ouders en professionals kampen met een nijpend en constant gebrek aan tijd. ‘We moeten het aandurven om bepaalde discussies, zoals die over tijdskrediet,  vanuit een maatschappelijk standpunt te voeren, in plaats van het enkel economisch te bekijken’.

Werkgevers maken zich zorgen over de slabakkende productiviteit en de toename van professionele ziektes.

Volgens Unizo-man Karel Van Eetvelt is de 30-urenwerkweek ‘te gek voor woorden’

Velen vinden dit niet. Om te beginnen is, wat Femma ‘het nieuwe voltijds’ noemt, een oude vakbondseis. De grootste vakbond van Duitsland, IG Metall, pleitte begin dit jaar nog voor een 30-urige werkweek, zodat fulltime werknemers hun baan beter met hun privéleven kunnen combineren. Voorts trekken ook denktanken als The New Economics Foundation en academici als Jozef Pacolet, Rudi Wielers, Rutger Claassen de kaart van de 30-urenweek. Rutger Bregman gaat zelfs verder en houdt een pleidooi voor de 21-urenwerkweek in combinatie met een basisinkomen. Professor Ingrid Robeyns roept op tot een nieuw sociaal contract. ‘In België leeft de overtuiging dat een mannelijke loopbaan een voltijdse loopbaan is. ‘Durven we te denken aan een leidinggevende die vier vijfde werkt?’,  stelde hoogleraar Veerle Draulans in Knack de norm van het huidige voltijds in vraag.

In het Zweedse Göteborg vinden ze het nieuwe voltijds zelfs niet te gek voor daden. Daar loopt een proefproject waarbij werknemers 30 uren per week werken met behoud van loon. Men verwacht dat de deelnemers minstens even productief zullen zijn als dat nu het geval is. Ondanks 10 uur minder werk per week denken de onderzoekers dat werknemers zich zowel fysiek als mentaal frisser en sterker zullen voelen door de kortere werkdagen. Dit zou onder meer tot uiting komen in een verminderd aantal ziektedagen. Eerder waren er al in andere landen vergelijkbare projecten. Daar kwam uit de bus dat werknemers naarmate de dag vordert zo moe worden dat zowel de productie op korte als op lange termijn er onder lijdt.

Een studie van de Internationale Arbeidsorganisatie toont overigens aan dat landen die opteerden voor arbeidsduurvermindering om de crisis tegen te gaan, zoals Duitsland, Japan en de VS, honderdduizenden banen gered hebben.

Unizo-man Karel Van Eetvelt verwacht ook meer creativiteit van Femma

Tegenover het mantra ‘there is no alternative’, waar Van Eetvelt duidelijk een aanhanger van is, staat Femma voor een nieuw toekomstverhaal (het dossier ‘arbeid en zorg 2.0'). Ons mantra: It’s the choice, stupid! Welke samenleving willen wij onze (klein)kinderen bieden? Hoe creëren we meer gelijkheid tussen mannen en vrouwen? Hoe komen we aan het prangende klimaatvraagstuk tegemoet? En welk soort economie willen we? Wij bogen ons hoofd hierover. Het zijn stuk voor stuk prangende vragen. Wij hebben een voorstel.  Dat van Unizo hebben wij nog niet gezien, maar onze deur staat altijd open voor dialoog.

Eva Brumagne, algemeen directeur Femma
 

Reacties

Sofie schreef

Ik word heel nerveus van mensen die nog steeds niet willen zien (laat staan er iets aan veranderen) in wat voor hot-naar-her maatschappij wij leven momenteel. Ikzelf ben er noodgedwongen uitgestapt, maar beter gezegd: mijn lichaam heeft gezegd 'STOP' hiermee: Burnout, CVS, pijnen van de stress,en vréselijk moe. Na meer dan een jaar thuis zijn, voel ik me al beter, maar ben niet meer de oude op vlak van gezondheid. En eigenlijk wil ik ook niet meer meedraaien, maar wat dan wel? De stress van een fulltime job (en ja ook nog eens avondwerk) en dan nog 3 kinderen die ik liefst op een mooie manier wil grootbrengen, maar dan ook nog een partner waarmee ik toch graag over iets anders praat dan de praktische organisatie van het huishouden en tot slot, niet onbelangrijk maar totaal onderschat in deze maatschappij, ikzelf! Ik wil zelf verder evolueren in mijn menszijn en niet geleefd worden door het helse tempo dat wordt opgelegd (maar kan het aub nog iets sneller?).

Pardon mijnheer Van Eetvelt? Ik kijk rond mij en zie meer en meer vrouwen die niet meer kunnen volgen met dit levenstempo, en die dat eigenlijk ook absoluut niet meer willen. Dus kunnen jullie aub eens dringend nadenken over andere manieren om het wél haalbaar en aangenaam te houden. Dankjewel Femma om mij hierbij te steunen.

Ilse De Vooght schreef

Staf: ‘Bij de geboorte van ons eerste kind vulde Joke haar moederschapsverlof meteen aan met ouderschapsverlof. De 10 dagen vaderschapsverlof die ik kreeg, vond ik ondermaats. Ik besliste om ouderschapsverlof te nemen toen Joke terug moest gaan werken. Daarna ging ik vier vijfde werken. Bij ons tweede kind deden we hetzelfde: Joke nam moederschaps- en ouderschapsverlof op, en ik startte mijn ouderschapsverlof als Joke terug moest gaan werken. Daarna schroefde ik mijn vier vijfde terug naar een halftijdse baan, met tijdskrediet. En volgend jaar, wanneer mijn tijdskrediet op is, ga ik terug vier vijfde werken. Ik wilde dit echt. Ik wil bij mijn kinderen zijn, waarom heb je ze anders?’ (Uit de Femmaglossy rond arbeid en gezin, mei 2014)

Ine Baetens schreef

Hmmm .... toon me eens die meerderheid die geen problemen heeft met de combinatie werk en gezin.... iedereen in mijn vriendenkring worstelt er mee en probeert zo goed en zo kwaad oplossingen te zoeken. Vaak komt het er op neer dat de vrouw minder werkt en een stap terug neemt in haar carrière. Is dat de oplossing van UNIZO? De vrouw (gedeeltelijk) terug aan de haard? Wat is de economische meerwaarde daarvan, vraag ik me af!

Rie Claessen schreef

Proficiat aan Femma dat ze dit probleem durven aanpakken! Het is hoog tijd!

legon veronique schreef

Inderdaad proficiat aan Femma die de rechten van de vrouw wil aanvechten

Magda schreef

En waarom verkiezen veel vrouwen de loopbaan boven de kinderen?

ann de winter schreef

Ik veronderstel dat de echtgenote van Karel Van Eetvelt, over een heel arsenaal familieleden en vrienden kan beschikken die voor hun kinderen zorgen & opvangen, daar ze zelf hun "ambitieuze prestigieuze carrière" voorop stellen. Mocht ze zelf thuis blijven voor de kinderen, betekent dit alleen maar dat de paycheque van Kareltje zo hoog is dat het voor mevrouw niet nodig is om te gaan werken. Duidelijk mensen die echt niet weten waarover ze het hebben en die leven in een totaal andere wereld!

Guido vandecappelle schreef

Waarom heb je mijn rea ctie van verleden week verwijderd?

Liesje schreef

Beste Guido,

Jouw reactie stond onder een ander blogbericht: http://www.femma.be/nl/blog/artikel/is-de-30-uren-week-te-gek-voor-woorden#comment-251551

Eén van komende dagen komt er trouwens een artikel over de 35-urenweek in Frankrijk.

Met vriendelijke groeten

Liesje Berteloot

gertjan schreef

u heeft gelijk dat u het probleem aankaart, maar nergens wordt hier uitgeweid over hoe men dat praktisch kan realiseren. wie gaat dit betalen? slechts weinig mensen zullen in 30 uur even productief zijn als in veertig uur. iemand die slechts 30 uur in een fabriek werkt in plaats van 40 uur kan onmogelijk even productief zijn. bovendien kan dit onmogelijk alleen gecompenseerd worden door (hopelijk) minder ziekteverzuim of minder kosten voor de opvang van kinderen. het probleem is er, uw oplossing uit de lucht gegrepen.

Antisse schreef

Eerlijkheidshalve dienen we te erkennen dat we niet 'alles' kunnen realiseren, we zijn mensen geen machines. Met volle aandacht voor een gezin zorgen betekent kiezen voor je verantwoordelijkheden als ouder. Prioriteiten durven aangaan, ook wanneer daardoor de inkomsten niet voldoen..of je kan leren met 'minder' tevreden te zijn. Het leven stelt hoge eisen, alles is zo duur geworden ..maar het prijskaartje van je gezondheid, je geluk is niet evenredig met alles willen hebben. Terug een beetje minder..kan ook.

Marina Van den Eynde schreef

Inderdaad, er is veel kwalitietijd te weinig als je voltijds werkt en kinderen deftig wilt opvoeden. Dit hoor ik zelfs van vrouwen die nog geen kinderen hebben en er sterk over nadenken of ze die nu wel of niet zullen nemen. Kunnen we dit wel aan en vooral; hoelang houden we dit vol? Eens de stap gezet is, kunnen we niet meer terug.

Ikzelf heb 25 jaar voltijds gewerkt (ook zaterdag) en heb 2 kinderen grootgebracht met een man die 20 jaar in 3 ploegen heeft gewerkt. (vroege, late, nacht) Sinds 2 jaar werk ik 4/5e om de kleindochter 1 x week op te vangen. Wat een verandering! Ik leef terug en maak tijd vrij voor ons kleinkind, wat voor onze eigen kinderen niet altijd ging. Ik heb ook moeten inleveren maar zou het zo terug opnieuw doen. Ik heb er nog geen seconde spijt van gehad. Hoor ik nu ook bij de profiteurs???

Ann Coryns schreef

De reactie van Karel Van Eetvelt is voorspelbaar: Femma een gebrek aan creativiteit verwijten en meteen het idee van een 30-urenwerkweek naar de prullenbak verwijzen is gemakkelijk.

Hierbij is, althans voor dhr. Van Eetvelt, elk debat over het anders organiseren van onze arbeid uitgesloten – meer nog: het is zelfs de moeite van het debatteren niet waard.

Nu kan je Femma veel verwijten, behalve een gebrek aan creativiteit: als actieve middenveldorganisatie met een hart voor de werkende vrouw én man durft deze organisatie het aan om buiten de lijntjes te kleuren.

De oproep is duidelijk: doorbreek de huidige starre visie op arbeid gebaseerd op een zuiver “mannelijk kostwinnersmodel” (Femma) en denk na over andere manieren om arbeid voor iedereen beter te organiseren. En of dat nu in een 30- urenwerkweek moet of op een andere manier, eigenlijk doet dat er nog niet toe. Maar voer alsjeblieft het debat.

Het is tekenend dat dhr. Van Eetvelt in zijn reactie het voorbeeld aanhaalt van een dame met 3 eigen zaken en een gezin met 3 kinderen en hiermee impliciet de boodschap geeft “als zij het kan, dan kan elke vrouw die het wil hetzelfde bereiken”. Als dat het ultieme voorbeeld is waaraan we ons moeten spiegelen dan voorspel ik gouden tijden voor de huisartsen en apothekers.

Ik wil er even cijfers bijhalen: het Riziv maakte in 2013 bekend dat het gebruik van antidepressiva in België tussen 2004 en 2012 met 45 % is gestegen, met gelukkig een stabilisatie vanaf 2010, behalve voor de bevolkingsgroep tussen 51 en 70 jaar, waar de cijfers in stijgende lijn blijven gaan. Cijfers van begin 2014 geven aan dat 1 op 3 Vlamingen kampt met slaapproblemen, waarvan 1 op 10 lijdt aan chronische slaapproblemen. Cijfers over burn- out bij de actieve bevolking zijn jammer genoeg niet gekend, maar als je weet dat in Nederland 10 % van deze groep te maken krijgt met burn-out symptomen is een voorzichtige extrapolatie naar België mogelijk…

Deze realiteit werd ook door de onderhandelaars in het uitstippelen van het federale en Vlaamse besparingsbeleid straal genegeerd. Hoe lang gaat men dit nog kunnen volhouden?

Reageer