Chemo in Coronatijden: de dubbele C

{$items.title}

Kathleen Aneca

Vanaf mei 2019 ging ik op pensioen. Als fijnproever, levensgenieter en sporter, had ik me voorgenomen het eerste jaar rustig aan te doen, geen engagementen, alleen rondkijken waar ik eventueel zou kunnen vrijwilligen, op welke manier mij beter inleven in de buurtwerking, en vooral, samen met mijn man: veel tijd besteden aan lectuur en natuur.

Af en toe voelde ik een speldenprik in de onderbuik. Geen aandacht aan gegeven. Tot ik gewicht begon te verliezen en me toch niet zo lekker voelde. Er kwam bloedonderzoek begin november en daarna ging het heel snel. Op 25 november kregen we de diagnose: eierstokkanker met uitzaaiingen waarvan een paar kleine buiten de buikholte. Gelukkig geen organen zoals de lever of de longen aangetast. Ik had een kanker die bekend staat als ‘de silent killer’. Het was een mokerslag.

Op 10 december 2019 begon de kankerbehandeling. Van dan af drong het tot me door dat mijn dagelijks leven ondersteboven werd gezet en de relatie met mijn lichaam veranderde.

Ik kwam in een bubbel terecht, een eenzame ruimte van kwetsbaarheid.

Mijn leven en toekomst zijn nu in handen van het artsenteam. Mijn rol beperkt zich tot zoveel mogelijk bij te dragen om de behandeling goed te doen slagen. Ik ben uiterst alert geworden voor mijn essentiële lichaamsfuncties: ik wil zoveel mogelijk energierijk voedsel eten, genoeg slapen, speciale aandacht geven aan de hygiëne van mond, neus, ogen en huid, in beweging blijven voor zover de energie en de ademhaling dat toelaten. Het zijn allemaal dingen waar ik vroeger weinig of geen aandacht voor had. Alles verliep toen vanzelf. Maar nu is elk detail van mijn lichaam belangrijk geworden en eist mijn aandacht op. Vanaf mijn prille jeugd in de jaren ‘70 was mijn leven gericht op wat buiten mij omging: ik wilde een actieve wereldburger zijn en volop bijdragen om wat scheef ging recht te trekken. Maar nu implodeerde alles naar mijn kleine ik. Wereldthema´s of lokale initiatieven verdwenen naar de achtergrond. Op mij moest de mensheid niet meer rekenen. 

In het begin waren er meerdere bezoeken. Kinderen, familie, buren, vrienden en kennissen kwamen in huis om me gezelschap te houden, aan te moedigen, gezellig te keuvelen en zo de tijd in te korten. De vele uitingen van genegenheid verwonderden en raakten mij. Ik werd verwend door cadeautjes van een enorme verscheidenheid, in het echt of via internet: bloemen van heinde en ver, plantjes voor de tuin, gekochte, herwerkte of getekende kaarten, boeken, een bon voor een online cine-platform, poëzie, liedjes, concerten, grappen, maaltijden, soepen, sappige gerechten en desserts, recepten, een peignoir, een gebreide deken zo heerlijk zacht en warm...

Na de eerste reeks chemo (1 maal per week, gedurende 9 weken), werd op 10 maart de operatie uitgevoerd. Het was een “debulking” van de buikholte: alles wat er niet thuishoorde ging eruit. Ze waren vier uur met mij bezig. Volgens de chirurg en zijn team was alles volgens plan verlopen en de grote kuis geslaagd. Dat was een echte opluchting. 

Daarna volgde het trage herstel: een ervaring die ik liefst niet meer meemaak. Ik bleef ongeveer 3 weken lang rondlopen tussen de wanhoop en de vernedering van herleid te worden tot een opgeblazen buik, wondvocht dat moest gedraineerd worden, pijn en misselijkheid.

Ik was niet eens een schaduw van mezelf.

Als ik niet aan het ijsberen was door het huis, zat ik versuft een half uur lang in een schommelstoel te staren naar de witte muur voor me. Een surreële staat van niet-zijn.

Niemand had gedacht dat juist in deze maand maart, enkele dagen na mijn operatie, iedereen gedwongen zou zijn om thuis te blijven: een opgelegd collectief regime van nul bezoeken, nul ontmoetingen, nul knuffels, nul uitstapjes.

Plotseling waren we allemaal kwetsbaar. Voor mij begon de bijzondere periode van de Dubbele C: Chemo en Corona.

Het meest treffende was nu het wegvallen van alle bezoeken. Niemand mocht het huis binnen. Als kankerpatiënt heb je alle defensies nodig om stand te houden. Met een zware virusinfectie daar bovenop zou ik een vogel voor de kat zijn. Het was dus extra oppassen geblazen, ook voor mijn man is het strenge lockdown. Onze zoon doet de boodschappen en plaatst de pakjes bij de deur. We zien elkaar van op anderhalve meter en praten een paar minuutjes. Voor mijn dochter was tot voor kort een reis van Gent naar Leuven ‘niet essentieel’. Onze communicatie verliep via internet of telefoon. Maar wij misten onze kinderen, de gedekte tafel voor 6, de gesprekken en de gezelligheid.

Bezoeken van familie en vrienden werden geannuleerd. Dus geen rechtstreeks nieuws meer van de familie, de buren en ex collega´s. Mijn leefwereld was nog meer aan het krimpen. De mensen weten zelf ook niet meer op welke manier ze mij nu het best kunnen bijstaan. Zij zijn bekommerd en willen steun geven waar en wanneer het kan. Van op afstand is dat nogal moeilijk.

Het wegvallen van bezoeken had voor mij, om eerlijk te zijn, ook een positieve kant. Ik had nauwelijks de puf om voor mezelf te zorgen en bezoekjes eisen toch energie. Daarenboven werd het nogal saai en gênant om steeds hetzelfde te moeten herhalen over de chemo en zijn bijwerkingen. Zeg nu zelf: welk interessant gesprek kan je voeren over het niveau van je witte en rode bloedcellen, wat je eet en wat je niet eet, de frequentie van je toiletbezoeken, hoe je stoelgang er uit ziet, dat een wind na de chemo veel weg heeft van een chemisch wapen, dat je tandvlees pijn doet, dat je echt bang bent voor koorts en een infectie waardoor de chemo wordt uitgesteld, dat de tintelingen in je tenen erger worden, dat je nog wat haar op je hoofd heb, dat je benen als lood wegen en dat je je soms eindeloos moe voelt?

De Corona lockdown heeft wel een groot voordeel: omdat iedereen thuis opgesloten zit, zoeken mensen alle mogelijke manieren om te communiceren. Ik krijg elke dag berichtjes met grappen, liedjes, foto's, muziek. Het is creativiteit alom, een waaier van inspiratie over 's werelds grootste idioten, macho´s en chauvinisten, voorstellingen van kunstenaars en video´s van huisgemaakte uitvindingen. Deze berichtjes verzetten mijn gedachten: humor en kunst als zalvende medicijn.

     

In deze coronatijd merk ik nogmaals op hoe bevoorrecht ik wel ben. Ik ben in de beste medische handen, terwijl er duizenden Covid-patiënten zelfs geen toegang hebben tot een minimum gezondheidszorg. Miljoenen mensen zijn in de ban van de grillige virus en moeten weken opgesloten blijven in veel te kleine woonruimtes, terwijl ik thuis genoeg ruimte heb en daarbij nog in de watten gelegd wordt door de intensieve zorgen van mijn man.

Misschien is de grootste ervaring in dit coronatijdperk wel dat iedereen nu aan den lijve – direct of indirect - ondervindt hoe kwetsbaar we allemaal zijn.

Niemand ontsnapt aan de wetten van Leven en Dood. Mijn ziekte maakt deel uit van deze menselijke kwetsbaarheid en ik ben niet meer alleen in mijn miserie en verlangen naar betere tijden. Ik hoop dat veel mensen ondertussen hebben geleerd om elk mooi moment te vieren.

"Er zijn maar twee dagen in het jaar dat er niets gedaan kan worden. De ene heet ‘gisteren’ en de andere ‘morgen’. Daarom is vandaag de ideale dag om lief te hebben, te groeien, te doen en vooral te leven". Dalai Lama

Een warme, echte knuffel

Cata

25/05/2020 

(Nog 20 dagen te gaan voor het afronden van de tweede -en laatste ?!- reeks chemo´s)

 

Reacties

Rita Nevens schreef

Gans Femma Essene leeft met u mee en wenst u veel sterkte

zodat je toch nog vrijwilligers werk kan doen na deze moeilijke periode.....

EN WEET ..... OOK MOEILIJKE PERIODES GAAN VOORBIJ !!!!

DIKKE KNUFFEL !!!!

Claeys schreef

Wens je heel veel moed en de kracht om je herstel te voleinden ,met vallen en opstaan .Knuffel.

Lieve N schreef

Dank voor je mooie getuigenis.

Dekeersmaeker Cecile schreef

Veel moed om door te gaan...

Ik ben ontroerd en wat stil geworden door je eerlijke getuigenis. Dank daarvoor.

En ik wens je het allerbeste.

Magda Raes schreef

Misschien een dijk van een cliché, maar eentje die echt waar is: na regen komt zonneschijn. Het heeft geen zin om het hoofd te laten hangen. Integendeel, wees zo positief mogelijk. Dit is een aanzienlijk deel van het genezingsproces dat echt werkt (en ik spreek van ondervinding). Waar ik niet mee wil zeggen dat verdrietig zijn niet mag, af en toe een goeie huilpartij lucht op. Ik wens je van harte beterschap en massa's goede moed.

Katrijn schreef

zoals Bear Grills het zegt : Moedig zijn heeft niets te maken met geen angst kennen. Echte moed omvat het overwinnen van je angst. Sterkte

Magda Coeck schreef

Ik leef heel erg met je mee. Wens je heel veel van al het goede toe !

Veel liefs

R. Heyvaert schreef

Dag Kathleen,

Wat een mooi geschreven verhaal vol bevindingen en waarheden.

Ik ken iemand in mijn vriendenkring met diezelfde bezorgdheden als U.

Wat ik alleen kan doen is haar volgen op afstand en moed inspreken . Samen met haar deze weg gaan.

Het doet haar ook zo'n deugd dat zoveel mensen aan haar denken.

Het komt wel allemaal goed beste Kathleen

Dikke knuffel van wat ouder Femmalid.

Iris Demesmaeker schreef

Zo mooi en vanuit het hart geschreven! Dank je wel om dit neer te durven pennen!

Hopelijk komt alles zoals gewenst snel terug in orde en kan u verder genieten van al het moois dat nu even on hold gezet werd.

De Weirdt Doris schreef

Wij maken hier ongeveer hetzelfde mee. Eind januari 2020 kreeg mijn man de diagnose pancreaskanker. Op 9 febr zware operatie van 11u ondergaan en net voor de lock down het ziekenhuis mogen verlaten. Ondertussen het verdict gekregen, gaan nabehandeling meer mogelijk, enkel nog palliatief.

Heel moeilijk, zeker in deze coronatijden xxx

Leen Caboor schreef

Dag Kaat, door je verhaal heen merk ik nog steeds dezelfde sterke spirit als in onze studententijd, weliswaar nu in een kwetsbaar lichaam verwikkeld in een ongeplande strijd, terugplooiend op jezelf. Heel veel sterkte Kaat en ‘beat it’!

Jo Debaveye schreef

Hola Catalina, wat een goed idee om je verhaal neer te schrijven en te delen! Het geeft je vleugels om deze laatste moeilijke periode door te komen, met veel moed en engagement zoals we dat van jou gewoon zijn.

Reageer