Bestaat er momenteel een goed evenwicht tussen een betaalde job en het zorgen voor jezelf?

{$items.title}

Bestaat er momenteel een goed evenwicht tussen een betaalde job en het zorgen voor jezelf of voor anderen? Dat is pas een moeilijke vraag. Ik zou het moeten weten. Want ik heb dat watertje ook doorzwommen. En neen, ik heb het niet gehaald. Ik had een goedbetaalde job, ik maakte zelfs carrière, ik deed reizen naar het buitenland. Ik kreeg een dochter.

So far so good.

Tot zich na 10 jaar een tweede kinderwens opdrong. De klok tikte. Nu of nooit. Maar oma werd ziek. Mijn steun en toeverlaat viel weg. Ook de werksfeer was veranderd. Er was meer concurrentie, meer vijandigheid want “full employment” bestond niet meer. Het was ieder voor zich en ik realiseerde mij dat ik hiervoor niet gemaakt was. Ik raakte in een conflict werk/kinderen. Gelukkig kwam er een oplossing en ik mocht  kiezen. Ik koos voor mijn gezin en bleef thuis. Waarna ik mij direct aanbood voor diverse vrijwilligerstaken.

Ik heb er nooit spijt van gehad, maar had het niet verwacht.

Sommigen doen het alsof het niets is. Ze werken voltijds, voeden 3 kinderen op, of leven in een samengesteld gezin, ze krijgen promotie en ze gaan ervoor want ze hebben tenslotte toch niet voor niets zo lang gestudeerd. Hun ouders worden ouder en ze nemen die zorg er nog maar bij. Tenslotte komen er kleinkinderen en ook dat stelt geen probleem. Ze vinden zelfs nog de tijd voor vrijwilligerswerk en om te sporten.  Het is me een raadsel hoe ze het gedaan krijgen. Anderen staan dan weer na enkele jaren voor een burn out. Ze zijn altijd moe en moeten andere oplossingen zoeken.

De manier waarop je omgaat met stress is niet voor iedereen hetzelfde. Daar ligt de knoop denk ik.

De dag van vandaag durf je als vrouw niet meer te vertellen dat je huisvrouw bent. Iedereen aan de slag is de leuze. We hebben er immers zelf voor gezorgd. We moesten zo nodig “emanciperen”. Gedaan met vrouwen aan de haard. Alsof die dames niets presteerden. Misschien was hun leven rustiger. Maar er waren ook nadelen aan verbonden. Ze waren niet financieel onafhankelijk. Of heeft dit laatste dan weer gezorgd voor het toenemend aantal echtscheidingen. Wie zal het zeggen.

Betaald werk is natuurlijk van groot belang, er moet immers zaad in het bakje komen. En als je een aangenaam leven wilt, een huisje, tuintje, boompje, kindje dan moet er “gearbeitet” worden. Met één pree lukt het niet meer. Daarvoor zijn we teveel gewoon.

Maar de zorgen vermeerderen naarmate je ouder wordt. Je aanpassen aan de technologische veranderingen wordt moeilijker, de kinderen worden ouder en vergen, oh verwondering, juist dan meer controle en begeleiding, de ouders worden ouder en ook daar moet worden bijgesprongen en komen er kleinkinderen is daar ook weer opvang nodig.

En dan mag je nog niet denken aan gezinnen waar het nog moeilijker gaat. Waar de kinderen meer zorg vereisen, waar er echt mantelzorg nodig is. Is er dan nog tijd voor zelfzorg ? Want ook dat is belangrijk. In deze stresserende tijden moet je zeker af en toe stoom kunnen aflaten. Eens lekker jezelf in de watten leggen. Eens uit de bol gaan.

Als je het eens goed overdenkt, heb ik er toch vragen bij. Een baby die nog niet geboren is, moet al bekend zijn in de crèche of anders, geen plaats. Je kindje afgeven op die eerste werkdag is niet makkelijk. Maar alles went en het leven in onze contreien zit nu eenmaal zo in mekaar. Grootouders zorgen voor hun kleinkinderen, alhoewel ze al een lang zorgleven achter de rug hebben. Zodoende kan het gebeuren dat je 70 bent en nog kleine mannen moet grootbrengen.

En als je dan na een leven van werk, opvoeding, grootouderschap en zorg voor je eigen ouders niet meer meekan in de maatschappij moet je naar het rusthuis als beloning. Raar toch wat wij ervan gemaakt hebben. 

Denk er maar eens over na.

De vraag is, wat doe je eraan.

Tot volgende keer.
Groetjes van Nicolientje.

Ben jij op zoek naar meer evenwicht in je leven?  Lees meer over de voorstellen van Femma op www.gerichtopevenwicht.be en deel er jouw ervaringen als reacties onder de artikels.

 

Reacties

Peggy De Geyndt schreef

Dag nicolientje,

Je beschrijft precies mijn levensloop.....alhoewel ik op een bepaald moment terug werk moest zoeken om te overleven....bleek dat ik veel achterdtand had opgelopen op gebied van technologie. Daarvoor had ik een job waar ik een hele grote verantwoordelijkheid droeg, mr plots voel je je een nobody. ....ben dan maar met volle overtuiging een andere weg ingeslagen. Het was hard om te werken en twee kinderen op te voeden zonder ook maar enige hulp. Heb geweend, heb gevloekt en was doodmoe s.avonds maar het eten moest nog klaargemaakt worden en de boodschappen stonden ook niet zomaar in mijn kast. M6ujn grootvader hielp ik ook en iedereen vond dat mr normaal.....eerlijk? Weet niet hoe îk het allemaal gedaan heb, maar dat ik er lichamelijk een prijs voor betaald heb dat is een feit......maar op enig begrip moet ik niet rekenen van niemand in mijn naaste omgeving. Huisvrouwen hebben mijn grootse respect en ze verdienen in mijn ogen ook een loon. Ik zelf zal nooit geholpen worden dat weet ik zeker, een rusthuis is uitgesloten wegens te duur......euthanasie.....een mooi iets ooit in de verre toekomst, kwestie van menswaardig mogen te gaan........

Josephine schreef

Mooi beschreven! Volgend jaar 15 januari organiseert AlleenMama een workshop over work-life-balance en zelfzorg in Leuven. Meer info: AlleenMama.jimdo.com/evenementen.

Reageer