Aylan, omdat jij mag worden wie je bent

'Jij mag zijn zoals je bent,
om te worden die je bent,
maar nog niet kunt zijn.
En je mag het worden
op jouw wijze en op jouw uur.'
(Anna Terruwe)

Dat uw kind mag zijn wie hij/zij is. Dat uw kind mag worden die hij/zij is. Op zijn/haar wijze en op zijn/haar uur. Is dat niet bovenal de inzet van ons dagelijks leven als liefhebbende ouder, tante, oma, vriendin,...? Het doel van onze inzet op het werk, in ons gezin of elders. Je zal het ook roerend met me eens zijn wanneer ik zeg dat elk kind een veilige ruimte verdient om te zijn zoals hij/zij is. Dat elk kind een veilige ruimte verdient om te worden die hij/zij is maar nog niet kan zijn. En niet alleen kinderen, maar ook iedere volwassene verdient die ruimte. Worden die we zijn, is tenslotte een levenswerk.


Elk kind mag zijn zoals hij is. Elk kind mag worden die hij is.

Hierboven zie je de foto van Aylan Kurdi, drie jaar en verdronken tijdens zijn vlucht voor de oorlog. Aylan heeft het recht om te zijn zoals hij is. Te worden wie hij is.

 

Ik heb de witte water-lelie lief,
daar die zoo blank is en zoo stil haar kroon
uitplooit in ’t licht.
Rijzend uit donker-koelen vijvergrond,
heeft zij het licht gevonden en ontsloot
toen blij het gouden hart.
Nu rust zij peinzend op het watervlak
en wenscht niet meer….
(Frederik van Eeden)

Lieve Aylan, mooie kleine spruit, ik troost mezelf met de gedachte dat jij alsnog de kans krijgt om te worden wie je bent. Misschien wordt jij hét symbool dat ons wakker schudt. Misschien ben jij in de wieg gelegd om de wereld te helpen, ons te helpen schoonheid en goedheid onder de kwetsbaarheid te zien. Lieve Aylan, ik wil jou bevestigen in jouw waarde. Ik wil jouw schreeuw horen waarmee jij als jonge, moedige leeuw ons overspoelde. Ik hoop dat op jouw wijze en op jouw uur, jij mag worden wie je bent: een waterlelie rijzend uit donker-koelen oceaangrond.

Wil jij de waterlelie helpen rijzen? Zijn waardigheid eer aandoen? Er zijn vele wijzen om schoonheid te creëren uit donker-koelen oceaangrond. Kies de wijze die bij jou past.

Geef omdat het jou gegeven is.
(Ricoeur)

Aan allen die de nood voelen om zijn/haar liefde in praktische actie te gieten, geef ik alvast de volgende richtlijnen mee die eerder in de Knack verschenen:

Femma supportert voor alle warmte die haar vriendinnen helpt verspreiden. Goedheid is ons 'thuisland', onze innerlijke bron. Want vergeet nooit: samen kunnen we waterlelies met waardigheid voeden! Femma dankt je alvast van harte voor jouw rotsvast geloof, liefdevolle woorden of acties van mededogen. 

Bron foto 1: http://www.annaterruwestichting.nl/de-waterlelie/
Bron foto 2: Reuters, verschenen in HLN

Reacties

Staes schreef

Lieve kleine schat,wat heb jij in je veel te korte leventje niet moeten doorstaan!!dat die GROTE MENSENOGEN nu maar eens eindelijk open gaan en weten wat ze anderen hebben aangedaan!!

Jean Van den Noortgaete schreef

Femma vertelt leugens en doet aan volksmisleiding. De familie van Aylan (Koerden) verliet Syrië 4 jaar geleden en woonde in Istambul waar hij geboren werd. Turkije is tot nader order een veilig land maar vader Abdullah wou naar Canada (waar hij een zuster heeft) om er zijn gebit te laten verzorgen (implantaten). hij bekwam geen uitreisvisum uit Turkije. Dus had vader Abdullah wel 4.000 euro over voor een mensensmokkelaar om in een gamel bootje onwettig te trachten Europa binnen te komen. Waarom koos hij niet voor de zeer rijke en veilge golfstaten? Ze zijn dus juridisch geen vluchtelingen onder die onder enige internationale conventie vallen. Dat zijn gezin omkwam is zijn eigen fout en niet de fout van een zogezegd hardvochtig West Europa. Waarom maken jullie zo geen misbaar over een kleuter die door een dronkenman wordt doodgereden? Of is dit geen menselijk drama van dezelfde orde?

Els Moerman schreef

Beste Jean,

Ik herken me waarlijk niet in de titel 'volksmisleider' noch 'leugenaar'. Mijn enige wens is om hier een pleidooi te houden voor universele mensenrechten zoals veiligheid én welzijn. Rechten die alleen een kans maken als we die oprecht met elkander delen. Aylan staat hierbij symbool voor elk kind dat zijn rechten (letterlijk) in het water zag vallen. En ook al wenst u dit individueel verhaal niet te geloven, ik denk niet dat u zal ontkennen dat er al veel te veel kinderen (-één is al te veel-) op een onrechtvaardige manier slachtoffer zijn geweest van oorlog. Of andere handelingen van volwassenen zoals: dronken rijden inderdaad, maar ook vechtscheidingen, verslavingen,... Een lijst te lang voor het bestek van deze blog, dat zal u wel begrijpen.

Om terug te komen op het onderwerp van uw reactie: u hebt het volste recht Jean om de berichten die ons bereiken kritisch te ontvangen. Meer zelf, ik begrijp dat wantrouwen heel goed en deel die kritische zin met u! Ik vind het onze gedeelde plicht als burger om vragen te stellen en kanttekeningen te maken bij wat we te horen krijgen of zien. Media en politiek zijn heden twee machtsstructuren die er allesbehalve voor terugschrikken om info heel selectief te presenteren of op zo'n manier te interpreteren dat het in hun eigen sensatiekraam of propaganda past. Als burger kunnen we maar beter hiervoor beducht zijn. Doch als ik mijn kritische blik betreffende deze situatie zelf nog even verder mag doortrekken? Dan moeten mij nog twee opinies van het hart.

1) Persoonlijk wens ik uit te gaan van een positief mensbeeld en het principe 'onschuldig tot het tegendeel bewezen is'. Ik vind beschuldigingen zoals 'deze man zette doelbewust het leven van zijn vrouw en kind op het spel voor een paar nieuwe tanden' bijzonder zwaar. Dat is een steen die ik niet wens te werpen. Tegen een rouwende man zeggen: 'De dood van uw vrouw en kind is uw eigen schuld'.... dat dreigt een publieke inquisitie te worden waar ik me eerlijk gezegd ver weg van wens te houden.

2) We zijn als mens geneigd om eerder te geloven wat past bij wat we al geloven. Het is de aard van ons beestje: we zijn met z'n allen selectief doof! Als psycholoog heb ik al aardig wat boeken over dit onderwerp gelezen. De juiste wetenschappelijke term voor dit fenomeen ontsnapt me nu wel even (sorry, ik probeer hem later nog es op te snorren)... En als er iets is waar ik me de laatste tijd aan erger, dan is het net wel daaraan: alles wat uit onze favoriete of vertrouwde hoek komt, neigen we als waar te beschouwen en alles wat uit een andere hoek komt, neigen we in se als onwaar te beschouwen. Maar als we onze kritische burgerzin waarlijk tot z'n recht willen laten komen, moeten we hem even hard laten werken ten opzichte van alle info die ons bereikt, los vanuit welke hoek het klinkt. Kritisch moeten we dus vooral zijn ten opzichte van onze eigen gevestigde overtuigingen. Een uitdaging van formaat gezien die inbruist tegen onze automatische reacties! Maar wel ééntje die loont en die ons het beste beschermt tegen vernietigende vormen van polarisering. Als zingevingscoördinator wil ik graag vrijblijvend (!) twee tips meegeven die ik zelf heel waardevol vind bij deze uitdaging:

- toets uw reactie af aan de vraag of je het doet/zegt vanuit angst of vanuit je hart

- toets uw reactie af aan de vraag of het conform uw eigen geliefde waarden is

Als individu ontsnap ik evenmin aan de impuls die ik hierboven beschreef. Maar ik meen bovenstaande blog te hebben geschreven vanuit mijn hart en vanuit mijn waarden.

Dus van harte dank voor je reactie Jean. Zoals je leest, verschil ik op een paar punten van mening met u. Maar we zijn het aan elkaar verplicht om de dialoog aan te gaan. Ik heb uw reactie beschouwd als een uitnodiging hiertoe. Het staat u zeker vrij om mij verder met uw unieke kritische stem te dienen ;-) Respect voor andermans mening is misschien wel de snelste weg naar de bevrijding van onze eigen blinde vlekken?

Met vriendelijke groeten,

Els Moerman

Reageer