Als plots tegenslag je leven, werk en gezin doorkruist


In het Femma Magazine van deze maand las je al over het lentefeest van Femma Pittem. Daar deden verschillende Femmaleden hun verhaal over hun combinatie van werk en gezin na tegenslag of ziekte. Ook Gudrun en Lieve vertelden openhartig aan zo’n 100 aandachtige luisteraars.


Tekst: Dominique Coopman, Foto: Stefaan Beel

Gudrun over leven met een jongdementerende man


Gudrun is gehuwd met Patrick. Ze hebben twee volwassen kinderen. Toen Gudrun 28 was, kreeg ze een mycoplasma-infectie. ‘Ik was leerkracht, maar ineens kon ik niets meer.’ Gudrun was jarenlang ziek. Daarna werkte ze een tijd op zelfstandige basis. Ze gaf cursussen leren leren en deed studiecoaching. Tot vijf jaar geleden Patrick (toen 50) de diagnose jongdementie kreeg. ‘Ik ben dan opnieuw thuis gebleven, om voor Patrick te zorgen’, zegt Gudrun. ‘Hij kreeg het ook steeds moeilijker, maar ik zocht een uitweg.

Toen vroeg Te Gek!? (VRT-programma, 2013) hem om de Mont Ventoux en Alpe D’Huez op te fietsen. Ongelooflijk wat daar gebeurde, want plots zag ik weer een twinkel in de ogen van Patrick. En ik ontdekte de kiem van mijn droom: voor elke persoon met jongdementie een buddy vinden.’

Kort nadien startte Gudrun, met steun van o.a. de bekende Nederbelg en buddy van Te Gek!? Rick de Leeuw, Het Ventiel op. Het Ventiel is een buddywerking waar momenteel 36 mensen met jongdementie elke week – in groep of samen met hun buddy – kunnen fietsen, paardrijden, biljarten of een kunstwerk kunnen maken. 

Ik probeer me in te beelden wat het is, elke dag voor je man zorgen. Heb je dan nog tijd voor jezelf?

Gudrun lacht. ‘Ik haal mijn energie uit Het Ventiel’, zegt ze. ‘Als ik daar onze mensen met jongdementie en onze buddy’s bezig zie, en ik zie hoeveel deugd het Patrick doet erbij te zijn, plezier te maken, iets leuks te kunnen doen … dan veer ook ik op. Het Ventiel is geven en krijgen. En vieren, elke dag weer. Niet kijken naar wat er niet is maar naar wat wel nog kan.’


Silvie werkt bewust 75%

Silvie werkt voor De Luifel. Doelgroep zijn mensen met een (licht) mentale of fysieke beperking, NAH (niet-aangeboren hersenletsel) of autisme. De Luifel biedt ondersteuning op maat qua wonen, werk, dagbesteding, opvoeding van de kinderen, en vooral papieren en geld.

Silvie werkt 75% om de combinatie gezin-werk eenvoudiger te maken. ‘Het werk vraagt veel. Ik wil mensen doen geloven in hun kunnen en hun krachten. Dat lukt, stap per stap. Mijn collega’s zijn van goudwaarde, bij hen kan ik ventileren. Maar mijn cliënten zijn mijn drijfveer, hun dankbaarheid geeft me enorm veel voldoening.’

Had jij ook te maken met ziekte of tegenslag? En veranderde dat de manier waarop jij werk combineerde met je priveleven? Laat het ons hieronder in de commentaren weten.

 

Reacties

Jongens toch schreef

Ik heb twee jaar geleden de diagnose van reuma gekregen. Voor mijn werk is er niet veel veranderd ik werk in schiften en kan daardoor tussen door rusten. Voor mijn gezin was het moeilijker, ik ben rapper moe en er zijn dagen dat met of voor mijn kinderen niet kan doen wat ik wil. Dit geeft mij enorm veel verdriet en schuld gevoel.

Anoniem schreef

5 jaar geleden werd ik slachtoffer van een geweldpleging waar ik tot op de dag van vandaag de psychische gevolgen van draag.

Mijn leven kreeg een totaal andere wending. Sinds kort besef ik dat een terugkeer naar mijn vroegere actieve bestaan niet meer mogelijk is en dat ik zal moeten leren leven met mijn kwetsbaarheid.

Tijdens het lentefeest van Femma Heestert mocht ik mijn verhaal brengen en dat deed deugd.

neys claudia schreef

door gewrichtsproblemen kan ik mijn werk niet deftig uitvoeren (werk in ploegen op een afdeling met psychiatrische bewoners )

Een jaar geleden ben ik gevallen en heb ondertussen al 2 operaties ondergaan aan de pols met als gevolg dat ik een tijdje thuis ben,ben al met werkgever gaan praten en in de zorg kunnen ze me geen lichter werk aanbieden,nochtans stuurt de mutualiteit me terug naar het werk omdat,de dokter zag dat het niet ging maar ( zeggen ze de wet het zo wil ) dus op verslag staat arm besparend werk in de zorg.Bij de tweede operatie moest ik de dag nadien al terug aan het werk terwijl ik nog aan het revalideren ben en de draadjes nog niet verwijderd zijn.

Ik zou heel graag nog enkele jaren gaan werken want stilzitten is niets voor mij maar het moet wel doenbaar zijn en inderdaad heel het gezin moet zich wat aanpassen ,wat ik ondertussen wel geleerd heb om eens aan mijn eigen ook te denken en naar mijn lichaam te luisteren ,stilstaan bij de dingen want ik wel kan en hulp te aanvaarden want dat is niet zo gemakkelijk als je gewoon bent om voor anderen te zorgen.

Reageer