Zorg mee voor meer waardering voor zorg

Ons magazine van april werd een ode aan alle (groot)ouders, mantelzorgers en vrijwilligers die zorgen voor een ander, zonder ervoor betaald te worden.  Net die zorg is onbetaalbaar...  onze samenleving zou een dik probleem hebben zonder al die onbetaalde inspanningen.  En daardoor voelt het extra zuur als blijkt dat voor dat onbetaald werken weinig waardering is.

Want wat maakt je als mens mooi en belangrijk?  Hoe je belangeloos omgaat met andere mensen?  Of hoe je je betaalde werk doet?  Het antwoord ligt waarschijnlijk ergens in het midden.  Toch heeft onze samenleving veel meer waardering voor betaald werk.  Verdient vrijwilligerswerk, hoe we zorgen voor een ander, voor onszelf en onze omgeving niet dezelfde waardering?

Economisch zijn mensen blijkbaar pas interessant als betaalde werkkracht of als betalend consument.  Vrijwilligerswerk, burenhulp, opvoeding of mantelzorg tellen economisch niet mee.  Dat is vooral erg voor vrouwen omdat zij naar schatting tweederde van de onbetaalde zorg op zich nemen.  Vaak zelfs in combinatie met een drukke betaalde job.

Zou het niet fijn zijn als onbetaalde arbeid evenveel waardering kreeg als betaalde? 
Als de waarde van onbetaalde arbeid even zichtbaar wordt als die van betaalde?

Dan kunnen beleidsmakers ook beter hun beleid aanpassen aan het feit dat ruim de helft van de arbeid in de maatschappij onbetaald is en dat mensen daar tijd voor nodig hebben.

Zijn deze verhalen het begin van veel meer?

In het magazine van april zetten we onbetaalde arbeid in de kijker.  De verhalen van Greta, Susie en Sofie over hun puzzel van betaalde en onbetaalde arbeid tonen de realiteit van vandaag.  Dat er doorheen de verschillende generaties heel wat veranderde op vlak van werken en zorgen blijkt uit het interview met  Juliette, Pim en Janne.  En Lien, Sarah en Folker merken dat klassieke rolpatronen zelfs bij jongeren nog springlevend zijn. Aya en Martine doen net als Chris aan bewonderenswaardige, maar niet evidente mantelzorg.  Mama en papa van 4, Annelore en Rob, kiezen er dan weer bewust dat één ouder thuis blijft voor de zorg van de kinderen. En we staan stil bij het effect van de drukte van de ouders op kinderen.
Maar deze verhalen over zorg zijn slechts een tipje van de ijsberg!  Dat beseffen we.

Help je mee onbetaalde arbeid zichtbaar maken?

De waarde van zorg erkennen betekent haar eerst en vooral zichtbaar maken.  Haar laten meetellen in denkoefeningen over hoe we de samenleving organiseren.  We kunnen toch niet negeren dat, als iedereen langer gaat werken, er minder grootouders aan de schoolpoort zullen staan en er minder mantelzorgers zich aandienen?  In debatten over de pensioenleeftijd of over wend- en werkbaar werk moeten niet alleen werkgevers en werknemers, maar ook mantelzorgers aan tafel zitten.  Zorg heeft alles te maken met economie.

Uit het laatste woord, door Riet Ory, Femma magazine april 2017

Denk even na over het onbetaald werk dat jij en de mensen rondom je opnemen...
Wat zou er gebeuren moesten jullie allemaal een maand in staking gaan?  Gewoon een maand in je zetel, of misschien beter op een mooi strand onder de zon...
Zo'n maand is onmogelijk, zeg je?  Waarschijnlijk wel, want wat je doet is belangrijk.
En toch blijft dat werk al te vaak onzichtbaar.

Maak het zichtbaar door jouw verhaal en dat van anderen te delen:  onder deze blog, door zelf te bloggen (laat dan even een link achter onder deze blog) of door een mailtje te sturen naar liesje.berteloot@femma.be

Want enkel door al ons onbetaalde werk zichtbaar te maken zal het de erkenning en waardering krijgen die het verdient.  En zo kunnen wij beleidmakers overtuigen van het belang ervan!

Reacties

Vervoort Ann schreef

Wat doet u?

Ik werk als artiest over heel het land.

Dit vraagt wel veel voorbereiding zeker.

IK WERK ALS VRIJWILLIGER BIJ NASCHOOLSE BEGELEIDING.

O LEUK, DAAR BLIJF JE JONG VAN.

Ik werk in een bejaardenhome.

Goh dat is wel zwaar.

IK HELP BIJ HET ETEN, VERPLAATSEN, ...IN ONS RUSTHUIS.

DAN HEBBEN DIE MENSKES OOK WAT AFLEIDING.

Ik organiseer evenementen in de culturele sector.

Wat een verantwoordelijk.

IN ONZE ORGANISATIE ZORG IK VOOR DE EVENEMENTEN.

ALS JE ZOVEEL VRIJE TIJD HEBT, IS DIT EEN NUTTIGE BEZIGHEID.

Ik ben conservator in een museum.

Dan moet je wel alle aandacht erbij houden.

IK BEN SUPPOOST BIJ KUNSTWERKEN.

HÉ TOF, DAN ZIE JE KUNSTENAARS.

Ik werk als vuilnisman.

Iemand moet het doen. Respect.

IK HAAL DE DAG DOOR VUILNIS VAN DE STRAAT.

RARE EN THUIS HO MAAR.

In mijn vrije tijd klus ik wat bij, leuk zakcentje.

MET DE BIJVERDIENSTE OF EEN ATTENTIE KAN IK MIJN KINDEREN MEE OP UITSTAP STUREN. KAN IK EEN REKENING SNELLER BETALEN. KOM IK TUSSEN DE MENSEN. RAAKTE IK ZWAAR IN DE PROBLEMEN OMDAT IK ZOGEZEGD VERDIENDE. ...

Dit zijn enkele uitspraken uit de maatschappij waarbij ik een heel wrang gevoel bij krijg. ....

Reageer