Zijn nanny’s en koffie echt de oplossing?

Steeds meer tweeverdieners schakelen nanny’s in om gezin en werk op elkaar afgestemd te krijgen. Met een naschoolse babysitter besparen ouders zichzelf heel wat stress  (‘Weer file, geraak ik wel op school om 18 uur?). De kinderen zijn vroeger thuis, krijgen eten, aandacht en verzorging en als de ouders thuiskomen, zijn ze bedklaar en –rijp.
De nanny is bij voorkeur een oudere dame, die zelf al wat opvoedingskilometers op de teller heeft en beschikt over een rijbewijs (B).  Male nanny’s  (manny’s?) liggen niet zo goed in de markt.  In onze samenleving vinden we zorgende mannen toch nog iets raars.

Met nanny’s lossen werkende ouders hun organisatienoden op, met koffie hun vermoeidheid.

Kunnen we als samenleving niet wat beters verzinnen? Kinderen zetten we toch niet op de wereld om ze vervolgens weg te moeten organiseren?  Kunnen we er niet voor zorgen dat ouders werk en gezin op elkaar kunnen afstemmen in plaats van gezin op werk? Dat ze er niet permanent vermoeid bijlopen?

‘Van elke mannelijke patiënt die ik verpleegde, hoorde ik ‘ik wou dat ik niet zo hard had gewerkt’. Ze misten de jeugd van hun kinderen en het gezelschap van hun partner’, schrijft Bronnie Ware, een Australische blogster die jaren in de palliatieve zorg werkte en ‘The top five regrets of the dying’ publiceerde.
Gaan we er voor zorgen dat steeds meer mannen èn vrouwen de jeugd van hun kinderen en het gezelschap van hun partner missen? Of gaan we investeren in vaderschapsverloven en kortere werkweken?

Reacties

Maxie boy schreef

helemaal akkoord

Julie schreef

In dit artikel mis ik geheel de link met het huidige economische klimaat en de financiële noodzaak om als ouder soms wel 'verplicht' voor dergelijke oplossingen te kiezen. Tweeverdieners die twee, maar ook meerdere jobs combineren om de financiële verplichtingen te 'copen', zijn soms genoodzaakt om te kiezen voor een langere opvangperiode op school, crèche of familie/grootouders. In sommige werk-/arbeidsmilieus is halftime of zelfs deeltijds werken niet mogelijk. Voor dergelijke gezinnen is een opvangmogelijkheid zoals beschreven ONmisbaar. Dank om daar ook even bij stil te staan.

Johanna schreef

Waar ligt het toch aan ? Salarissen ondermaats ? Geen sociale huurwoningen genoeg ? Te hoog gegrepen om te bouwen? Vrouwen willen zich ook engageren maar tot welke prijs ? Mannen en vrouwen hetzelfde? Iemand moet toch voor de kinderen kunnen zorgen . Waarom bang voor echtscheidingen een tevreden koppel houdt het langer vol ? Herintreders meer apprecieren? Nu veel mensen met 55 op pensioen , voor de jeugd is geen wachtgeld meer , trekt uw plan . T'Zijn maar gedachten .

Marie-Claire schreef

Ik ben lange tijd onthaalmoeder geweest, en ondanks dat ik het heel graag deed, vind ik nog altijd dat babys en peuters best zijn bij hun mama of papa. Waarom zo'n kleintje bij vreemden moet worden opgevoed, kan ik niet snappen. Ik denk dat de overheid beter investeert in een toelage voor één van de ouders die thuis blijft om voor de kindjes te zorgen, dan in al die opvangmogelijkheden. Als het echt zo is dat er zoveel jobs niet ingevuld raken, kan het toch geen probleem zijn om weer te gaan werken als de kinderen groter zijn en meer op zichzelf kunnen zijn.

Marleen Vanwelkenhuysen schreef

Ik ben het eens met Marie-Claire, kinderen willen niets liever dan thuis te zijn bij hun mama. Maar niet alle vrouwen vinden het fijn om full time mama te zijn. En het moet financieel ook haalbaar blijven. Daar zie ik, zoals Marie-Claire, een taak in van de overheid. En, niet onbelangrijk, mensen moeten leren met minder tevreden te zijn. Je zou er van staan te kijken wat je bespaart als één van de ouders thuis is.

annie janssen schreef

wat is er mis met deze tijd ,waar zijn al die grootouders gebleven die voor de kleinkinderen zorgden? maak tijd voor je kinderen en neem je verantwoordelijkheid op.

Vooral jonge kinderen hebben hun ouders heeeeel had nodig dat kan je niet zomaar aan anderen ,vreemden overlaten;

Liesje schreef

Grootouders, vaak grootmoeders, waren vroeger zelf thuis en zorgden dus voor de kleinkinderen. Ondertussen zijn die vaak zelf nog aan het werk. Mijn kinderen zijn tussen 7 en 12. Mijn moeder is 62 jaar. Dus beroepsactieve leeftijd. Diezelfde groep grootouders die vroeger voor de kleinkinderen konden zorgen moet het nu vaak stellen met een heel klein pensioen.

Niet werken of minder werken is helaas niet zomaar een mogelijkheid. Omdat je het inkomen nodig hebt (bij lage inkomens echt niet voor luxe! En al helemaal niet voor alleenstaande ouders) en/of voor de opbouw van sociale rechten in geval van ziekte, werkloosheid, pensioen, ...

Vaderschapsverloven en kortere werkweken voor iedereen zouden het mogelijk maken dat meer mensen werken én zorgen kunnen combineren zonder in te boeten op inkomen en sociale zekerheid. Bovendien zou het waarschijnlijk een besparing betekenen: minder werklozen, minder langdurig zieken, gelukkige ouders en kinderen, ...

Ann schreef

Als alleenstaande mama sinds 10 jaar heb ik deze laatste 10 jaar dag (betaalde job) en nacht (huishouden) gewerkt om het financieel leefbaar te houden, met permanente vermoeidheid tot gevolg en dan willen ze vanuit het beleid dat we zo tot 67 jaar doorgaan.... Ik begrijp dat veel mensen een burn-out krijgen....

laurence schreef

Helemaal mee akkoord met dit artikel.

"Enerzijds zetten we kinderen toch niet op de wereld om ze vervolgens weg te moeten organiseren"? Heb dit gevoel zelf heel sterk ervaren toen ik lange dagen werkte tot 19u en dus voor oppas en babysits moest zorgen omdat papa ook veel reisde en zelf ook lange dagen klopte... Anderzijds hebben zoveel gezinnen het vandaag al financieel moeilijk om de eindjes te knopen iedere maand, (laat staan alleenstaande ouders) minder werken kan alleen maar indien er een financiele compensatie tegenover staat of een erkenning bij je pensioen indien je x aantal jaren niet of minder hebt gewerkt om voor de kinderen te zorgen.

Dank voor dit goede artikel, hopelijk lezen onze beleidsvoerders dit ook...

De Ridder Rita schreef

Ik ga volledig akkoord met Marie Claire. Kinderen worden TE vaak uitbesteed aan creches, opvang, in het beste geval aan de grootouders. Ik ben zelf ook lange tijd onthaalmoeder geweest en heb gezorgd voor vele kindjes, die mij nu nog heel dierbaar zijn. Maar nu ik op pensioen ben krijg ik geen enkele uitkering.

Ik zorg nu een aantal dagen voor mijn kleinkinderen.

Ik denk dat de overheid inderdaad beter een vergoeding zou uitbetalen aan een van de ouders om zelf voor de opvoeding van hun kinderen te kunnen zorgen. Dit zou zeker veel meer rust brengen in de huidige gezinnen.

Reageer