Rechtzetting // 24 uur met...angst

Angst, iedereen kent het, iedereen voelt het wel eens. Van angst voor spinnen tot hoogtevrees, van bindingsangst tot de angst om voor een publiek te spreken. Het goede nieuws is: angst is perfect normaal. Het is een gevoel waarmee ons lichaam reageert op een beangstigende of bedreigende situatie. Het staat ook bekend als de vlucht- of vechtreactie (fight and flight). Ons lichaam bereidt zich voor om ofwel gevaar te bevechten ofwel zo snel mogelijk weg te rennen. Deze vrouwen doen dat niet Nele en Marijke laten zich niet bang maken door angst...

In ons oktobernummer is een foutje gebeurd, de foto's van Nele en Marijke zijn verwisseld. Hierbij publiceren wij de juiste versie:

Tekst: Tine Vandecasteele

Nele Mardaga (35)

“Iedere keer opnieuw ben ik zenuwachtig en vraag ik me af hoe de vorming zal verlopen. Vooral bij nieuwe groepen of op nieuwe plaatsen. En iedere keer merk ik dat er weinig verschil is tussen de gemiddelde deelnemer en u en ik.”

Woont sinds kort in Langdorp
Werkt als vormingswerker bij het Vias institute (het vroegere BIVV, Belgisch Instituut voor Verkeersveiligheid)

 

6:15 De wekker trilt, tuut en kraait. Ik heb nog geen zin om op te staan en draai me nog eens om. Een kwartier later vlieg ik uit bed, negeer mijn huisgenootjes in de badkamer, kam mijn haar, trek de kleren aan die ik gisteren klaarlegde, steek een boterham in mijn mond en wandel gepakt en gezakt naar de auto.

8:20 Ik kom aan in het lokaal waar ik vandaag vorming zal geven. In opdracht van Vias institute geef ik opleidingen in heel Vlaanderen aan mensen die voor de procureur of rechter zijn verschenen wegens overdreven snelheid, alcohol of drugs in het verkeer. Geregeld zitten daar ook deelnemers bij die agressief gedrag vertoonden. Ik stel mijn computer op om bereikbaar te zijn, stap naar de keuken, maak koffie, neem flessen plat en bruiswater en zet alles klaar voor de cursisten die straks aankomen. Dan rinkelt mijn telefoon, het is een cursist die afbelt, ik luister, toon begrip voor zijn situatie en leg ik de justitiële gevolgen uit voor zijn dossier. Hij beslist tóch te komen. Ik beloof vijf minuutjes later te starten, zodat hij niet in de problemen komt.

9:35 De vorming gaat van start. Altijd spannend. Iedere keer opnieuw ben ik zenuwachtig en vraag ik me af hoe het zal verlopen. Vooral bij nieuwe groepen of op nieuwe plaatsen. En iedere keer merk ik dat er weinig verschil is tussen de gemiddelde deelnemer en u en ik. Iedereen heeft wel eens te veel gedronken op een feest en is vervolgens naar huis gereden, het verschil zit hem vaak in hoe we ermee omgegaan.

12:00 Een deelneemster vertelt vlak voor de middagpauze haar levensloop. Soms hoor ik echt schrijnende verhalen. Gelukkig tonen de deelnemers altijd veel respect voor elkaar. Een goede vorming begint voor mij met het creëren van een vertrouwensband. Wanneer iedereen openhartig kan praten, kan ik starten met het aanbrengen van onderwerpen.

13:00 Bij de meeste groepen houden we ‘s middags een uur middagpauze. Bij deze groep bleek uit de kennismakingsronde dat enkele deelnemers nog actieve speed-gebruikers zijn. Om het uitwisselen van contacten en dealers minder kans te geven, verkort ik dit keer de middagpauze tot een half uur.

17:00 De namiddagsessie is goed verlopen. Zo goed als alle deelnemers hebben een veranderwens. Door oefeningen en begeleide gesprekken probeer ik hun tips en tricks te laten uitwisselen. Ik ben geen therapeut, noch hun beste vriendin. Daarom verleg ik het onderwerp geregeld naar het verkeer en bekijken we steeds hoe en of hun levensstijl compatibel is met een gezond verkeersgedrag. Bijna iedere keer vormen ze zelf de juiste conclusies.

19:30 Tijdens het koken overloop ik mijn dag met Hanne, een van mijn huisgenootjes. Aangezien ik beroepsgeheim heb, valt er niet zo veel te delen. Tóch vertel ik haar fier dat ik bij enkele deelnemers al mijn doel heb bereikt op de eerste vormingsdag: het planten van een zaadje. We zullen later wel zien of er een boom uit groeit.

​Marijke Hermans (45)

“Ik ga nooit zelf een overledene verzorgen. Ik heb er geen schrik voor, maar ik voel me er toch niet zo goed bij. Ik studeerde voor vroedvrouw, ik hou van nieuw leven, maar ik steun mijn man wel waar ik kan.”

Woont in Brugge, is getrouwd met haar toenmalig vakantielief Peter en is mama van tweeling Hanne en Kasper (20) en Lukas (17)
Werkt samen met haar man in hun uitvaartcentrum Verlinde

5:00 De telefoon gaat. Iemand is thuis overleden, de huisarts heeft de overlijdensakte getekend en de familie heeft afscheid kunnen nemen…’Of er dadelijk iemand kan langskomen om de overledene over te brengen naar het uitvaartcentrum?’ Ik betuig mijn medeleven en stel de dame gerust: er komt meteen iemand langs. Ik mag gelukkig nog even blijven liggen, voor Peter daarentegen begint de dag vroeg.


7:30 Nu gaat ook voor mij de wekker af. Het is vandaag rustig aan de ontbijttafel: Hanne - kleuterjuf in spe - is immers met haar vriend op reis naar Normandië vertrokken en Kasper - bijna verpleger - is met vrienden naar een concert in Spanje.

8:30 Ik rij met de corbillard naar het crematorium om een urne op te halen. Straks gaat een uitvaartplechtigheid door bij ons in de aula.

9:00 De winkellichten aan, de deur mag open. Peter zet intussen alles klaar voor de uitvaartplechtigheid die hij zo meteen zelf zal voorgaan. Ik neem de regie op mij.  Met twee computers worden beelden geprojecteerd en bedien ik de muziekinstallatie.

11:45 Tijd om aan het middagmaal te beginnen. Ik kook vaak met verse producten die Peter meebrengt uit zijn volkstuintje. Een hobby waar hij weinig tijd voor heeft, maar die ons wel al vaak lekkere maaltijden heeft opgeleverd.

14:00 Ik zet alles klaar voor de bezoekuren. Het belooft een drukke middag te worden want de vier rouwkamers zijn bezet.  Peter heeft de overledene van vanmorgen opgebaard en ik zorg voor een finishing touch: met schmink camoufleer ik enkele vlekken in het gezicht. Ik ga nooit zelf een overledene verzorgen. Ik heb er geen schrik voor, maar ik voel me er toch niet zo goed bij. Ik studeerde voor vroedvrouw, ik hou van nieuw leven, maar ik steun mijn man wel waar ik kan.

16:00 Peter heeft een uitvaart geregeld en brengt het dossier naar onze bureau boven waar ik met het maken van facturen bezig ben.  Hij vraagt me eerst de rouwbrief te zetten en de proefdruk door te sturen naar de familie. 

18:00 Vanavond eten we wat vroeger dan op andere dagen, want binnen een uurtje spreek ik af met de ‘stappers’ van de Brugse Running Ladies bij het Minnewaterpark.  Daar vertrekken we voor een sportieve wandeling van zo’n anderhalf uur ferm doorstappen langs de Brugse vesten en doorheen het stadscentrum.  Vandaag liet het weer het wat afweten en ben ik rond half negen doorweekt thuisgekomen.  Een warme douche kan toch deugd doen! Peter is nog bezig met de voorbereidingen voor morgen. Rond elf uur kijken we samen nog wat TV en daarna gaan we slapen…hopelijk voor een volledige nacht…

Reacties

Marijke Hermans schreef

Dankjewel voor de rechtzetting, daar wij een familiezaak zijn was het voor ons toch belangrijk om het juiste gezicht aan onze naam/zaak gelinkt te zien.

Reageer