Nemen we straks grootouderverlof?

CD&V-kamerlid Stefaan Vercamer wil grootouders aan een zinvolle eindeloopbaan helpen door ze de mogelijkheid te bieden om tijdskrediet voor hun kleinkinderen te laten opnemen. Voor de ouders, zo denkt Vercamer, verlicht dit de combinatiestress.  Zijn voorstel hangt evenwel met haken en ogen aaneen. Het doet de verschillende maatregelen die de regering nam om ons langer en meer te doen werken ook niet vergeten. Het is hoogstens een druppel op een hete plaat.

Als het aan CD&V-kamerlid Stefaan Vercamer ligt, kunnen grootouders straks ook gebruik maken van het tijdkrediet met motief zorg.  Dat kan  je nu alleen opnemen voor ‘zorg voor een kind tot 8 jaar’, ‘palliatieve zorg’, ‘zorg voor een zwaar ziek familielid’ en ‘zorg voor een gehandicapt kind tot 21 jaar’.

Het zal helpen om de druk op jonge gezinnen te verlichten’, denkt Vercamer die het nieuwe zorgmotief wil invoeren voor wie kleinkinderen heeft tot 18 jaar. ‘Met dit voorstel helpen we niet alleen de ouders, maar ook de grootouders die zo een zinvolle eindeloopbaan hebben’. ‘Ouderen kunnen niet altijd het werktempo van 25-jarigen aan. Zo bekom je dat mensen wat minder tijd op de arbeidsvloer doorbrengen, en dat ze hun job langer kunnen volhouden.

Vreemde kronkels
Wel vreemd dat grootouders mogen zorgen voor kleinkinderen tot ze 18 jaar zijn maar de eigen ouders niet. De redenering dat je kleinkinderen moet hebben om je job langer te kunnen volhouden, is eveneens eigenaardig.  Met klein(e)kinderen bezig zijn, is overigens ook erg arbeidsintensief. Er zijn meer geschikte maatregelen om je werk langer vol te houden, bijvoorbeeld de arbeidstijdverkorting voor oudere werknemers die de non-profitsector kent.

Geen extra tijd
Vergeet bovendien niet dat er in het voorstel van Vercamer GEEN tijd bijkomt. Dit betekent dat als je al zorgde voor je eigen kind of voor een zwaar ziek familielid je als grootouder geen tijdskrediet voor je kleinkinderen kan opnemen. Op is namelijk op.

Slechts voor kleine groep grootouders
Dit voorstel biedt evenmin soelaas voor ouders en grootouders die ver van elkaar wonen en voor zij die zich financieel geen tijdskrediet kunnen veroorloven. De regering verlaagde namelijk de al lage vergoeding voor het tijdskrediet met motief zorg voor werknemers die langer dan vijf jaar bij hun werkgever werken.  Voor een voltijdse onderbreking bijvoorbeeld daalt het bedrag van 667,28 naar 583,87 euro per maand. 

Vrouwen betalen de rekening
Ook qua man-vrouwgelijkheid is dit voorstel geen hoogvlieger. Lange zorgverloven met lage vergoedingen worden opgenomen door diegenen die het minst verdienen in een gezin. Combineer dit met de nog vaak heersende stereotiepe idee dat ‘zorgen iets voor vrouwen is’ en je weet wie de rekening betaalt van dit voorstel.

Nood aan emanciperende visie
Het is voor velen moeilijk om werk en gezin op een kwaliteitsvolle manier gecombineerd te krijgen.  Met wat gemorrel in de marge zijn we niet gebaat. Er zijn investeringen nodig in formele kinderopvang, maar ook in systemen die mensen zelf meer privétijd geven. Het tweeverdienersmodel waarbij twee ouders 40 uren per week werken, moeten we hierbij in vraag durven stellen. Een debat over een nieuwe collectieve arbeidstijdverkorting dringt zich op.

Lees meer over de voorstellen van Femma

Bron foto:  Pixabay

Reacties

Rina Suy schreef

Wellicht moeten de zestigers van nu echte supermensen zijn! Wij begonnen blijvend te werken, zeker als vrouw, waw dit het begin van een nieuwe generatie. Deeltijds? Halftijds? Glijdende werkuren ? Zorgverlof? ADV-dagen? Dat kenden we allemaal niet en je moest als vrouw ook nooit afkomen met het feit dat je kind ziek was of je op tijd moest stoppen die avondd voor een oudercontact. De sfeer was eerder: 'je wilde werken als vrouw, wel kom dan niet met een smoes af anders had je maar thuis moeten blijven.

We werkten fulltime en 's avonds deden we al het huishoudelijk werk. Als je geluk had dan hielp je man nog wat mee, maar niet iedereen heeft regelmatige uren. Strijken en poetsen en alles bijhouden was soms nachtwerk, maar daarover mocht je niet klagen. Je had zelf beslist om te gaan werken.

Ik heb 40 jaar gewerkt en ben nu in SWT of brugpensioen. Ik zie mijn kleinkinderen heel geaag, maar genoeg is genoeg. Er zijn grenzen aan wat een mens kan doen. Miszchien is nee zegfen voor mijn leeftijdsgenoten moeiljjk. Maar straks worden we nog als egoisten beschouwd als we onze eigen grenzen respecteren. Laat ouders ook maar eens voelen dat alles niet op een gouden schoteltje wordt gepresenteerd en dat er dikwijls keuzes moeten worden gemaakt naargelang de gezinssituatie. Sommige grootouders zullen kleinkinderen met liefde bijhouden en doen dit graag, maar anderen hebben nood aan hun gemoedsrust en vrijheid.

Wij, zestigers, zijn geen Ubermensen, maar ik heb wel het gevoel dat men dat van ons wil maken.

Dus 'neen' geen grootouderschapsverlof. Ouders voedt zelf jullie kinderen op! Oma's en opa's zullen er altijd zijn, maar laat ons in onze waarde en zelfbeslissingsrecht.

Yoke Tits schreef

Laat maar komen dat grootouderverlof.

Ik ben 55 en heb 5 jaar extra moeten wachten op de landingsbaan die vroeger met 50 jaar kon.

Binnenkort is het dus zover en kan ik extra tijd aan mijn kleinkinderen besteden, maar omdat ik geen 35 voltijdse jaren heb zal het 2 jaar zonder tegemoetkoming zijn.

Dus geef me via het grootouderverlof maar tussenkomst.

Dat zal het wel een beetje gemakkelijker maken.

Reageer