Ben ik te veeleisend?

In een week waarin een kamerlid het ballonnetje opliet om tijdskrediet uit te breiden naar grootouders, viel deze hulpkreet in mijn mailbox.  Dat het voor veel ouders niet evident is om job en zorg met elkaar te combineren, blijkt eens te meer met dit voorstel én met deze hulpkreet.  Zijn we veeleisend omdat we dromen van een samenleving waarin tijd voor betaald en onbetaald werk in evenwicht zijn?

  • Je bent te veeleisend. Zoek iets onder je niveau, dan kan je toch beginnen.
  • Ik kan dat toch wel/ook, dat gecombineerd krijgen. Dan moet jou dat ook lukken.
  • Er zitten zoveel kinderen in de naschoolse opvang. Ze vinden dat daar tof.
  • Vroeger zagen wij onze papa/onze mama ook weinig.
  • Je (schoon-)ouders kunnen toch inspringen.
  • Een meewarige blik. Een (ingehouden) zucht. Ogen die naast je naar iets anders kijken wanneer je je probeert te verantwoorden.

Minstens een van bovenstaande reacties krijg ik wanneer ik vertel dat ik, na al dat zoeken en solliciteren, nog steeds geen nieuwe job gevonden heb.

En niet dat ik geen moeite doe om er eentje te vinden, dat zeker niet. Ik heb lijsten vol, netjes georganiseerd: datum, bedrijf, functie, reactie (of net niet). Mails die ik stuurde en die niet beantwoord werden, telefoongesprekken die niets opleverden en twee (!) persoonlijke gesprekken die op niets uitdraaiden. Verspreid over 3,5 jaar.

Solliciteren een kwestie van kwantiteit? Van geduld en volharding? Mjah, ik begin er aan te twijfelen.

Ik zocht naar tijdelijke jobs, freelance-opdrachten en vaste functies. Solliciteerde spontaan en reageerde op vacatureberichten. Het ging over functies op verschillende niveaus en met uiteenlopende verantwoordelijkheden. Bij grote en kleine bedrijven. Veraf en dichtbij. Bij overheidsinstellingen en in de bedrijfswereld. Jobs die aansloten bij mijn interesse, competenties en ervaring. Dat laatste niet altijd, maar de hoop dat motivatie en leerbereidheid één en ander zou compenseren, was er wel.

Ja, ik was wel selectief. Sprong niet op eender welke vacature. Het moest er een zijn die bij me paste, waarvoor ik me wil inzetten en die me energie zou geven. Maar pas op, dan schieten er nog veel mogelijkheden over. Het voordeel van een brede interesse hebben.

Waarom ik op zoek ben naar een andere job?
Omdat het evenwicht zoek is. Tussen ‘ik’ en ‘mijn job’. Tussen ‘wij’ en ‘mijn job’.
Ik wil teveel. Ik wil geen kinderen in de naschoolse opvang. Ik wil de tijd om (gezond) te kunnen koken en samen te eten met mijn gezin. Om mijn kinderen in bed te stoppen.

Ik wil autonomie, verantwoordelijkheid en erkenning. Zeggenschap over mijn eigen tijd. Of toch een beetje. Want dat is er nu niet. Mijn agenda wordt ingevuld en ik heb het gevoel dat ik achter de feiten aan blijf hollen, hoe hard ik ook probeer bij te benen. Heb ik net alles afgewerkt van mijn to-do-lijstje, komt er weer een amper behapbare brok binnengerold.

Maar ik kan dat toch/ook? Er zijn zoveel kinderen in de naschoolse opvang? Je doet het jezelf aan. Je bent te veeleisend.

Ik moet de tranen verbijten wanneer ik dit schrijf.
Want ik heb het gevoel dat ik nooit uit deze mallemolen geraak. Dat ik zal moeten blijven meedrijven, watertrappelend en mijn hoofd met veel moeite boven water zal moeten proberen te houden. Dat de stroomversnelling waarin ik terechtkwam, me zal meesleuren naar de afgrond.

En oh, ik weet het wel. Ik ben geprivilegieerd. Ik heb meer kansen dan veel anderen. Meer keuzes. Hoewel het voor mij nu niet zo voelt. De strijd, de eeuwige strijd, naar dat evenwicht is écht. En maakt me verdrietig.
En de vraag die de hele dag door m’n hoofd spookt, is altijd dezelfde: hoe geraak ik hieruit? Hoe geraak ik aan een haalbaar evenwicht.

Ik vind niet dat ik te veeleisend ben. Of dat een uitspraak als ‘er zijn zoveel kinderen in de naschoolse opvang’ mijn probleem mag wegvegen of minimaliseren.

En ja, misschien kunnen anderen dat wel. Maar misschien drijven ze maar mee, hebben ze zich erbij neergelegd of stellen ze andere prioriteiten.

Ik blijf zoeken. Hulp is altijd welkom.
Als solliciteren een kwestie is van kwantiteit, moet er binnenkort wel iets uit te bus komen. Toch?

Tenzij ik echt toch te veeleisend ben…

Bron foto:  Pixabay

Deze mama voelt aan dat haar probleem geminimaliseerd wordt.  Terwijl voorstellen zoals eerder deze week aantonen dat er wel degelijk een maatschappelijk probleem is.  En maatschappelijke problemen vragen een ruimere aanpak en niet zomaar wat gerommel in de marge.  Of niet soms?

Reageren op deze blog of je eigen ervaring delen?  Dan kan onder deze blog, via Facebook of via liesje.berteloot@femma.be

Reacties

Griet Van Doren schreef

ik vind je helemaal niet veeleisend en het is niet normaal dat kinderen zoveel in de opvang moeten zitten. Ik snap je helemaal, zit met hetzelfde probleem. En nu ik alleenstaand ben nog lastiger, want de kinderen én op school krijgen én gaan afhalen op tijd. Met welke job kan dat nog? Sorry, maar dat vind ik niet normaal aan onze maatschappij. Dus laat niet op je kop zitten. Fijn dat je zoekt naar wat jij wil.

Anja schreef

Wees maar zeker dat je niet te veeleisend bent. Jíj wíl werken en mama zijn. Dat wil ik ook. Wij hebben tenslotte gekozen voor onze kinderen en willen ze daarom ook zelf opvoeden, er voor zorgen, er leuke dingen mee doen. Maar we willen ook gaan werken om geld te verdienen, om ons nuttig te voelen, voor sociale contacten,... Twijfel dus maar niet of je te veeleisend bent. We zijn met velen. Daar ben ik van overtuigd. We moeten ons meer laten horen, positief blijven en verder blijven zoeken. Succes!

Sofie Verspeeten schreef

Niet gehoord worden, een van de meest frustrerende dingen die er zijn...

Katelijne Van Brabant schreef

Het voorstel is dubbel en waarschijnlijk ook bedoeld om bv. de mama's ( dochters van de oma's) te kunnen helpen en bijstaan want jonge mensen moeten hun pensioen nog opbouwen terwijl de oma's meestal al een zekere carrière hebben opgebouwd en reeds hard gewerkt hebben en hun laatste jaren wat minder op de werkvloer zouden moeten staan. Er zou een keuzemogelijkheid moeten kunnen zijn tussen de ouders of grootouders wie tijdskrediet neemt met de nodige financiële steun van de overheid.

Reageer